“KËRKESAT”


Vangjush Saro


“KËRKESAT”


Tregim


Herën e fundit që ishin në shkollë, prindërit e mi vunë duart në kokë. Mësuesja nuk dukej e kënaqur. Ajo i bëri ca komplimente mamit - që është e mirë vetvetiu dhe s’ka nevojë për aso - pastaj humori u zbeh. (Më vjen keq. Ju interesoheni gjithnjë… Kështu, unë Takun e kam djalë të mirë. Por si të themi... hm... Prandaj Taku...)

Taku jam unë. Dhe mami im s’e deshi veten kur dëgjoi këto sqarime. Vetëm ndonjë tetë tek-tuk? Mandej gjashta e shtata? Babi gjithashtu u bë keq, aq sa e hoqi celularin nga veshi, gjë që nuk ndodhte kurrë. Ata të dy kanë kërkesa ndaj meje, kanë shumë kërkesa.