KËRCIMTARJA


Liri Bele


Emini, në njërën nga ditët e fundjavës, mbasi ishte kthyer në vendlindje takohet me Përparimin, i cili banonte në të njëjtin qytet, njëherazi, ish-shok i gjimnazit. Ky i fundit i dorëzoi një letër të formatit të vogël, të shkruar e të palosur më dysh dhe me një buzëqeshje pothuajse enigmatike iu drejtua:

- Është një njoftim i rëndësishëm drejtpërdrejt për ty, sepse unë e di se çfarë tregon përmbajtja, dhe ti duhet të marrësh vendim personal, pasi ta kesh lexuar. Më sjell kënaqësi vetëm fakti se informacioni që do të marrësh brenda rreshtave, do të jetë një surprizë për ty. Unë do qëndroj këtu, në pritje për ta biseduar së bashku hollësishëm.

Emini sapo e mbaroi së lexuari, papritmas ndjeu një përpëlitje në gjoks. E rilexoi me shpejtësi, por përmbajtja e atyre fjalëve i transmetoi një gjendje emocionale të fuqishme, prej kohe të paprovuar, të pashpjegueshme. Teksa po e lexonte për të tretën herë, u turbullua dhe ngriti fletën e letrës drejt shokut. Në të shkruhej:

“Eminit! Ditën e shtunë, datë 28 qershor, dëshirojmë të festojmë së bashku 20-vjetorin e përfundimit të gjimnazit në vitin 1985. Do të jetë një takim i këndshëm, i natyrshëm mes shokësh dhe me vlera shpirtërore, gjë që na ka munguar prej vitesh, prandaj dëshirojmë të takohemi, të çmallemi, të darkojmë së bashku. Ky është thelbi i ceremonisë.

Më dt. 28 qershor, ora 20. 00

Në Hotel-Turizmin e qytetit”.

Eminit iu ngulitën në mendje gërmë pas gërme fjalët e ftesës dhe pas pak vështroi i menduar Përparimin, duke bërë një shenjë aprovuese me tundje të lehtë të kokës. Në mendje i gëlonin pyetje të shumta. Në pamundësi t’i përgjigjej asnjërës, po ndihej i pështjelluar, njëherazi dhe pranonte në mënyrë absolute se përparësia midis tyre, më kryesorja lidhej me faktin nëse do të ishte në atë mbrëmje edhe Flutura apo jo. A do të mund të takoheshin sërish, të bisedonin duke u parë ngultas si të donin të njihnin ndjenjat e çastit të takimit, mendimet e njëri-tjetrit dhe, më e rëndësishmja, a do të kishte fatin e lumtur ta mbante në krahët e tij kërcimtaren, duke vallëzuar si dikur. Çuditërisht, në mënyrë të pavetëdijshme, nisi të përjetonte kërcimin e parë me shoqen e klasës në një mbrëmje vallëzimi, ku lehtësia e lëvizjeve të saj gati të pakapshme ishin të vështira për Eminin: çaste shkëputjeje dhe ribashkimi, shoqëruar me rrotullimet e përsëritura marramendëse, vendosja shtrënguar momentalisht e dy duarve të saj rreth qafës së Eminit e që shpejt pasohej me një rrëshqitje të trupit për disa sekonda afër çimentos… Tërësia e veprimeve dukeshin të pabesueshme për një vajzë të moshës së saj dhe në të njëjtën kohë dëshmonte për talentin prej balerine ende të panjohur. Të gjitha këto e shtangën djaloshin, aq sa në çastin e shoqërimit të Fluturës pranë shoqes Majlinda, ai nuk mundi ta përmbante veten, duke iu drejtuar pjesëmarrësve me zë të lartë:

- Emrin “Flutura”, sot e tutje mund ta njohim edhe me një tjetër të barazvlefshëm, me sinonimin “Kërcimtarja”. E vendosim dhe e prezantojmë sot para të gjithëve.

Pavarësisht se kohën e lirë e kishte tejet të kufizuar, Emini përpiqej të gjente sadopak për të lexuar librat më të vlerësuar. Kishte net që nuk vinte gjumë në sy dhe, saje kujtesës e zgjuarsisë së natyrshme, mund të citonte shprehje apo ndonjë emërtesë, gjë që shokët e vlerësonin dhe e përmendnin me respekt prirjen e tij për leximin e veprave letrare, edhe pse realisht nuk i mjaftonte koha për të mbaruar detyrat shkollore të ditës.

Natyrisht, pa e shfaqur gjendjen e vet shpirtërore pothuajse fantastike, vazhdonte ta përjetonte ende mbas mbarimit të kohës së vallëzimit me Fluturën. Po, i dukej sikur po ndiente pikërisht aromën e trëndafilave të bardhë, e transmetuar direkt prej lëkurës me po të njëjtën ngjyrë nga trupi i saj brenda shpirtit të tij. Emini vijonte të nuhaste i lumturuar, shpresonte dhe dëshironte të mbetej i vetmi për ta shijuar.

I zaptuar nga mbresat e dikurshme, të rifreskuara përgjatë gjithë kohës deri në orën e takimit midis ish-gjimnazistëve, Emini i drejtonte pyetje vetvetes lidhur me mënyrën e çuditshme se si shoqëria njerëzore ruan rreptësisht ligjet e pashpjegueshme e të padiskutueshme lidhur me mundësinë e përsëritjes dhe përjetimit apo kthimit pas në kohë të shkuar, me të njëjtën forcë shpirtërore episodet e jetës dekada më parë…

Nuk ishin takuar asnjë çast mbas mbarimit të shkollës. Secili mori rrugën e vet. Dinte se Flutura vazhdoi shkollën e lartë në degën e preferuar. Pas mbarimit të fakultetit, jetonte dhe punonte në kryeqytet. Atje kishte krijuar familje dhe ishte bërë nënë e një vogëlushi. Të gjitha këto ishin informacione të hershme, mbasi të tjera hollësi rreth jetës së saj nuk kishte pasur mundësi të njihte. Në të vërtetë, ai nuk tregonte vetë ndonjë interes, sepse e pranonte se ndihej i lënduar shpirtërisht sapo përmendej emri i saj.

Emini arsyetoi të mos e pyeste Përparimin nëse dinte diçka paraprake rreth takimit, se cilët shokë pjesëmarrës do të takonin dhe si t’i shmangej diçkaje të pakëndshme, vendosi ta linte kohën në ecjen e saj të natyrshme. Pasi parkoi makinën e një tipi japonez të mirënjohur, ende me targa të huaja, priti të zbriste Përparimi, i cili, si të kishte ndonjë arsye, me siguri duke qenë i qartë se shoku prej 20 vjetësh larguar nuk do të kishte pasur mundësi të takonte ndonjërin prej tyre, mbase duhej të paraqitej natyrshëm si përherë dhe të ndihej lirshëm. Emini fillimisht u drejtua me hapa të shpejtë drejt grupit të shokëve të grumbulluar pranë portës së gjerë e të hapur tejpërtej, por në mënyrë të pavetëdijshme ndjeu se hapat po ngadalësoheshin në përputhje me pakësimin e distancës, derisa papritur nuk mundi të vazhdonte më tej, pikërisht në momentin kur përcaktoi mes të tjerësh konstruktin e Fluturës, koka e së cilës, falë gjatësisë, dilte paksa më sipër se personat e tjerë përreth. Një moment i ëndërruar, por tepër i vështirë në jetën reale, favorizuar edhe nga ambienti rrëzëllitës prej ndriçimit të llambadarëve të shumtë që në mënyrë të papritur sikur i krijuan një ndjesi të përkuljes me respekt para tij, duke i uruar mirëpritje. Një situatë e veçantë emocionale për të të cilën e përballoi falë çasteve të afrimit të disa shokëve para hyrjes në sallonin me prezantim modern, pa lënë pas vetes edhe pjesën mbretërore të mobilimit.

Të gjithë ishin të gëzuar dhe të emocionuar, përqafoheshin me shokë apo shoqe, buzëqeshnin, flisnin, sërish përqafoheshin. Sa më shumë shokë po takonte Emini, duke iu bashkuar grupit, në të njëjtën kohë dukej se po u drejtonte një kërkesë të pazëshme për ta ndihmuar sadopak, me një lehtësim të mundshëm nga barra e emocioneve në rritje. Mjedisi miqësor përreth përfaqësohej me shtrëngime të duarve, përqafime të sinqerta mbushur me ndjenjë malli të natyrshëm për shokun e dikurshëm, por në pamundësi takimi prej shumë vitesh dhe se kur e mësuan shprehën habi, mbasi ai kishte jetuar e punuar në një tjetër kontinent, i vetmi midis ish-gjimnazistëve. Dikush në momentin e përqafimit afrohej dhe mbante prekur shtrëngueshëm ballin me Eminin, pa folur asnjë fjalë apo ndonjë puthje e lehtë në të dyja faqet, sepse i largonte mjekra e ashpër dhe e dendur që i përshkonte përmes. Gjithçka po ndodhte natyrshëm midis shokësh, njëherazi ishte një ndihmëse e çmuar në ato momente, se ai përpiqej të mos përqendronte shikimin drejt Fluturës, e cila, nga ana e saj, nuk po mundej ta fshihte ngazëllimin që e kishte zaptuar. Çdo gjë rrezatonte miqësi, kënaqësi të sinqertë për një takim miqësor të munguar në aq vite, si një nga ligjet themelore të shoqërisë së natyrshme njerëzore.

Emini shpejt u ndërgjegjësua se ishte ndër të paktët ish-gjimnazistë që kishin jetuar larg, shumë larg, dhe po kuptonte që një pjesë e tyre nuk i kishin shkëputur lidhjet miqesore. Ulur midis shokësh, në njërën nga tavolinat pranë dritareve, ndihej disi mirë, por e kuptonte se nuk kishte arritur nivelin më të lartë të lumturisë së takimit, gjë që do ta plotësonte Flutura kur ta kishte para syve duke e shtrënguar në krahët e tij. E pranonte në mënyrë absolute se brenda zemrës së tij, pozicioni i Fluturës ishte i konsoliduar dhe se në shpirtin e tij, për 25 vjet të tëra, asnjë femër tjetër nuk kish mundur të ishte qoftë dhe një vizitore e përkohshme…

Pse po vonohej e nuk po merrte guximin të vinte e para ta ftonte në vallëzim, si dikur, si atëherë kur Emini e pagëzoi me emrin e ri, “kërcimtarja”? E ndiente veten të pazotin të hidhte hapin e parë në atë drejtim. Po sikur të mos mundej deri tek tavolina në fund të sallës ku Flutura ishte ulur mes shoqeve? Dukej se dhe ajo nuk ndihej shumë e qetë. Nën tingujt e muzikës dhe brenda një mjedisi të ngrohtë e miqësor, Eminin e brente stërmundimi që ende nuk po gjente forcën e duhur të ngrihej e të vallëzonte si të tjerët.

Momenti i një lumturie përrallore e përfshiu të gjithin kur Flutura, dy hapa larg tij, e qeshur si përherë, bëri një përkulje të lehtë të trupit para, nënkuptuese e ftesës për vallëzim, dhe Emini pothuajse pati një çast dobësie për të kërkuar mbështetjen në krahun e djathtë të saj. Në tërësi, ajo prezantonte në mënyrë të përkryer vetveten. Çuditërisht, ndjesitë e shumta pozitive, si të ishin në garë me njëra-tjetrën, nuk po i largoheshin. Ato u grumbulluan dhe epiqendra mbeti Flutura. Muzika klasike zëvendësohej me ato të kohës, depërtonte lirshëm brenda shpirtit të tij, duke e shumëfishuar vlerën e kohës që kalonte pa u ndier. Të gjithë u sistemuan përreth tavolinave të gjera, ku shkëlqimi i enëve mbi to përputhej me ndriçimet e llambadarëve. Në ato çaste, Emini po kthjellohej dalëngadalë; e kthente kokën rrotull me delikatesë të mësonte se ku qe ulur Flutura. Shoqet pranë saj sepse i prezantonin pamje të zbehta, por shpejt mundi të kujtonte emrat e Majlindës, Elisabetës…

Pika kulmore e gëzimit po gërshetohej me një ndjesi të lehtë, të pashpjegueshme: frikë për reagimin në momentin kur do të vallëzonte me Fluturën apo “kërcimtaren”, sikurse e quanin bashkënxënësit. Momenti i shumëpritur nuk vonoi, i paralajmëruar nga shkëmbimet e dendura të shikimeve, mbrujtur me një mirëkuptim të heshtur për të dy. Po, ajo do ta ftonte në vallëzim, si dikur, dhe Emini priste të përjetonte sërish transmetimin e forcës magjike prej trupit të saj shtrënguar me të, një ndjesi e papërsëritshme lumturie, e provuar më parë, e mirënjohur dhe ëndërruar prej shumë vitesh me radhë…

Gjithçka shkëlqente rreth tij, por i pushtuar tërësisht nga ndjenjat, ai pothuajse kishte humbur nocionin e kohës. Vendndodhjen dhe pikën kulmore e përcaktoi çasti kur e njohu Fluturën pranë, të buzëqeshur, shoqëruar me përkuljen e lehtë nënkuptuese dhe tradicionale, duke e ftuar për vallëzim. Emini u ngrit, bëri dy hapa drejt saj, shtrënguan duart duke u gjendur mes vallëzuesve të tjerë të shumtë. Kaloi paksa një çast turbullimi dhe, pa e kuptuar çfarë po ndodhte, ai po e shihte veten në mbrëmjen e vallëzimit të gjimnazit 24 vjet më parë, po ndiente në fytyrë freskinë e frymëmarrjes së Fluturës, tërheqjen drejt saj. Saktësisht po përjetonte jetën e nxënësit të shkollës së mesme.

Pothuajse asnjë shqiptim fjale, vetëm shikime të ngulitura në sytë e njëri-tjetrit dhe pa kthyer kokën për të ndjekur shikimet e shokëve, pa u kthjelluar se çfarë po ndodhte dhe tepër të emocionuar, duke ndjekur si të përhumbur ritmin e muzikës.

- Të pres nesër, - theu heshtjen Flutura. - Duket një enjtje e lehtë mbi buzën e sipërme.

I lumturuar, Emini pohoi me kokë. Ai i kishte harruar shqetësimet e një dhëmbi të thyer, aq sa në prani të Fluturës nuk po e ndiente dhembjen e tij, por iu përgjigj me buzëqeshje:

- Ah, sikur të kisha gjysmën e dhëmbëve të dëmtuar, sa mirë do të ishte! Dhe pranë dentistes do të qëndroja… Sikur të ulesha tani!

Pas pak shtoi:

- Unë nuk mund të vij dot nesër. Natyrisht ma ka ënda të më mjekosh me dorën tënde, por ty të pret familja jote në kryeqytet. Këtë gjë e mësova vite më parë. U trishtova dhe pas kësaj nuk tregova as më të voglin interes për informacione të tjera…

- Atëherë, mësoje të vërtetën: do të kem punë me dhëmbët e tu e me... Jam dentiste profesioniste. Fati e solli ta zëvendësoja zhdërvjelltësinë time të lëvizjeve në lartësi, gara vrapimi, vallëzime të këndshme me lëvizje të kufizuara brenda një sipërfaqeje të kufizuar në dhomën e punës, ku pjesën më të madhe të kohës e kaloj pranë pacientit në pozicion vertikal, e vetmja arsye që trupi im nuk tregon sot “kërcimtaren” e talentuar, po një femër me trup të mbushur.

Emini buzëqeshte teksa e dëgjonte, por nuk ishte i sigurt se po kuptonte çdo shprehje të saj. Para se te shkëputej prej saj, ai tha:

- “Mundësi” nuk ta ka harruar emrin e vërtetë, por pëlqen të përmendë emrin e dytë, “kërcimtarja”, rastësisht një përputhje e saktë me emrin original - Flutura, që përherë me ëndje të përshkon ajrin, kur është ndalur disa çaste mbi petalet e luleve të shumta, duke i dhuruar kënaqësi shpirtërore ndjekësit, por duke e vënë në pozitë të vështirë atë, se ai njeri nuk mund të përcaktojë përparësinë e bukurisë midis tyre...

- Ishte e pamundur për mua të të harroja, gjithçka që ti prezantoje midis shokëve gjimnazistë, sidomos qëndrimi yt i afërt me mua, nuk e kam kuptuar…

- Sa për epitetin tim “Mundësi”, fatkeqësisht i takon të kaluarës…

Mes tyre nisi një bisedë miqësore. Tepër të emocionuar u kthyen në vitet e dikurshme, duke kujtuar respektin dhe tërheqjen e padiskutueshme, të pashprehur midis tyre dhe të paekspozuar para shokëve përgjatë katër viteve të gjimnazit.

- Po, jam i sigurt se të njëjtën femër kam tani para meje, pa ndryshime të dukshme, përveçse në kurorën e flokëve shihen thinja të rralla që e bëjnë atë të jetë një shëmbëlltyrë e Kurorës Mbretërore, gjë që po më tërheq më tepër…

Realisht, në tërësi ajo prezantonte në mënyrë të përkryer vetveten: e njëjta ëmbëlsi e natyrshme brenda zërit, buzëqeshja e lehtë dhe e çiltër që nga buzët përhapej në të gjithë fytyrën, sytë me ngjyrë blu dhe me nuanca të errëta përgjatë momentit të përqendrimit. Nuk mund të mos vihej re se konstrukti i trupit të saj dukej i mbushur, kryesisht beli, që nuk tregonte diferencën e dikurshme me pjesët e mëposhtme të trupit, si të kishin humbur finesën dhe disa zhubra të lehta në qepalla. Sa për flokët, nuk po tregonin ngjyrën e verdhë. Midis tyre ishin të shumta fijet e argjendta, të cilat i bënin më tërheqës. Një çift i përkryer në paraqitje. Çuditërisht ndryshimet brenda 20 vjetëve te secili përsëri prezantonin një përputhje të admirueshme, si të kishin bërë një pakt të fshehtë se, në çdo etapë të jetës, të dy do të ecnin me të njëjtin ritëm, përkatësisht vetvetes dhe njëri-tjetrit. Edhe konstrukti i bukur pothuajse i skalitur i Eminit, shtatlartë dhe shpatullgjerë kishte ndryshuar paksa; së pari tregohej një ravijëzim i lehtë i supeve lehtësisht të tkurrura, si të qëndronte sipër tyre një peshe të rëndë dhe ato bënin përpjekje ta ruanin ekuilibrin (aq gjatë duhet të kish bërë punën e punëtorit transportues të mallrave mbi shpinën e tij, sa edhe kur ajo mungonte, pamja i mbetej e njëjtë), flokët i ishin rralluar dhe balli i lartë i dikurshëm nuk përcaktohej deri ku… Çasti i shumëpritur kishte ardhur.

Emini shoqëroi Fluturën në tavolinën e caktuar pranë shoqeve të saj dhe u kthye të ulej. Ritakimi i ëndërruar mbas 20 vjetësh ishte një lumturi e tejskajshme, ngjarje e rrallë që vetëm emocione përhapte. Njëherazi, vitet e hershme të shkollës së mesme u freskuan para syve të mendjes dhe zemrës së tij. Çasti i shumëpritur për të dy: përballë Eminit, ish - mundësit, qëndronte Flutura, e vlerësuar prej të gjithë shokëve si kërcimtarja. Përsëri një çift i përkryer vallëzuesish, me të vetmin ndryshim se Emini nuk po mund të përcaktonte nëse ndodhej në takimin miqësor me ish-gjimnazistët apo ishte duke fluturuar në qiellin e kaltër midis reve të bardha që e përkundnin me ledhati dhe ëmbëlsi. Ndërsa Flutura e zhytur në detin e pafund të kënaqësisë, notonte ngadalë, duke mos dashur t’i afrohej bregut. Asnjë fjalë nuk shkëmbenin, vetëm ndiqnin ritmin e muzikës së njohur, pa e shkëputur shikimin e përqendruar në sytë e njëri-tjetrit, pa e kuptuar kohëzgjatjen e kërcimit përveçse në çast vunë re se vallëzuesit ishin kthyer nëpër vende dhe ata të emocionuar po qëndronin në mes të sallës dhe, sapo hodhën sytë përreth, njohën shikime dashamirëse e përgëzuese.

Në njërin prej kërcimeve e kuptuan se do të duhej të kishte edhe partnerë vallëzues të tjerë gjatë orëve të zgjatura të darkës, por ishte e pamundur. Të dy pranonin sjelljen vetjake të veçantë, por të natyrshme. Përsëri Flutura vuri re dhe e përqendroi shikimin me shumë kujdes në pjesën e poshtme të faqes së djathtë të Eminit, ku dukej një enjtje e lehtë, ngadalësoi ritmin e kërcimit, afroi kokën pranë veshit të tij, duke përsëritur vëzhgimin e saj, brenda profilit të punës:

- Ke një problem me dhëmbin e sipërm djathtas, se shihet një enjtje. Është mirë ta kontrolloj në klinikë. Eja nesër në orën 12. 00 në rrugën… Mos e nënvlerëso, sepse nuk është ndonjë problem shqetësues, por mund të përhapet infeksion.

Ishte Emini që pyeti tejet i habitur:

- Ku, në klinikën tënde dentare në kryeqytet? E di mirë...

Flutura e ndërpreu:

- Jeta nuk qëndron e ngulitur në të njëjtin vend Emin. Ajo prezanton ndryshimet, zhvillimet e veta, me përjashtim të mënyrës dhe kënaqësisë që na fal të dyve kërcimi, të cilat mbeten të njëjta, por vetëm se përmasat e tyre janë bërë të pamatshme dhe ne e njohim mirë këtë, gjithashtu të tjerët që na shohin. Ne të njëjtën ndjesi shpirtërore përjetojmë në çdo vallëzim, por sot shumë më tepër…

Një pyetje të brendshme, ngacmuese, por jo plotësisht të qartë, ai tentoi disa herë t’ia drejtonte shoqes, aq sa Flutura po e shihte e shqetësuar, vetëm sa e niste duke mërmëritur nëpër dhëmbë, por nuk mundej ta përfundonte, dhe pas një psherëtime përcaktoi:

- Po më mirë e lëmë kur të takohemi sërish, besoj se je dakord...

Afër mesnate shokët e gjykuan të drejtë ta përfundonin takimin. Emini po ndihej i kthjellët, se po shihte e po jetonte çaste të paimagjinuara në jetën e emigrantit, ku pavarësisht shtetit përkatës kur puna përfundonte me disa monedha më shumë në duar, pikërisht asaj dite i mungonin gjëra të rëndësishme, sikurse ndjesitë e këndshme emocionale, tepër të vlefshme.

Ai u kthye përfundimisht në vendlindje, pasi kishte vendosur me gjakftohtësi dhe në mënyrë të ndërgjegjshme të linte pas pozicionin e një emigranti dhe të niste një rrugë të re së bashku me mikun e tij besnik, Sandrin, duke ndërtuar së bashku një ambient funksional të kohës, brenda zonës turistike.

Asaj mbrëmjeje miqësore, ai mbante veshur pantallona të një cope cilësore, një bluzë të përshtatur me ngjyrën e lehtë të tyre, që tregonin së largu se përzgjedhësi nihte mirë mënyrën e civilizuar të prezantimit t personit, në përputhje të plotë me brendinë e ceremonisë së takimit dhe anën serioze të saj.

Emini, shumë më i qetë se në fillim të takimit, po ndiente një dëshirë të papërmbajtshme të rikthehej në vitet e hershme të jetës rinore, për më tepër kohën e gjimnazit, si të donte t’i tregonte Fluturës edhe pjesëza jete të cilat mund të mos ishin ruajtur në kujtesën e saj.

- Banonim prej brezash në fshatin e katërt nisur nga perferija e qytetit. Ju gëzova miratimit nga nëna të dëshirës sime për të ndjekur gjimnazin, me kushtin e vetëm që të vazhdoja ta ndihmoja familjen përditë, duke u zgjuar nga gjumi shumë herët. Konkretisht, çdo mëngjes, para se të hyja brenda oborrit të shkollës, më duhej të kisha shpërndarë shishet 1,5 itërshe, mbushur me qumështin e sapomjelë, në gjashtë shtëpi, në njërën nga lagjet e qytetit. Bidonin metalik mbushur me qumësht për disa familje qytetare, e vendosja në koshin thurur me tela mbas vendit të uljes sime në biçikletën e vjetër, me kusht që të siguroja kohën e duhur: fëmijët ta konsumonin në vaktin e mëngjesit dhe, kryesorja, mësimi në shkollë fillonte në orën 8. 00 dhe më duhej të isha atje disa minuta para, me çantën hedhur supeve, e cila përherë vendosej pranë bidonit të qumështit. Por përgjatë atyre katër viteve ndërtuam marrëdhënie miqësore midis njëri-tjetrit, krijuam një përvojë rinore dhe para nesh u hapën prespektivat e jetës. Edhe pse kanë kaluar 25 vjet, ajo periudhë më ka mbetur e pafshirë nga kujtesa dhe, kur e kujtoj, më bën të ndihem krenar, sepse përfaqëson një kohë të bukur, intensive, të papërsëritshme. Sa herё e sjell në mendje, përjetoj emocione të forta, por të këndshme. Mosha delikate e adoleshencёs për mua e shumë të tjerë prezantoi periudhën e ndryshimit të shpejtë nё zhvillimin fizik dhe psikoemocional. Njëherazi, ajo ndikoi nё pjekurinë tonë dhe na ndihmoi të pёrgatiteshim për fazat e mëtejshme të jetës, ndikoi në formim të personalitetit dhe karakterit. Qysh në muajt e parë, shihja djem e vajza të reja që tregoheshin të dashur, të sinqertë, tё zellshёm, tё disiplinuar, me respekt të admirueshëm për njëri-tjetrin. Vitet e shkollës së mesme përfaqësojnë pjesën më të bukur të jetës rinore. Marrja e dëftesës së maturës dëshmoi aftësitë tona, kapërcim të fazës sё adoleshencёs, duke na mundësuar ndjekjen e rrugёve të jetёs nё mёnyrё tё pavarur. Natyrisht ne mbanim mbi supe copëza jete të shoqëruara me ëndrra të shumta, ndjenja tё dashurisё sё hershme, sikurse pozicioni midis meje dhe teje, Flutura, me subjektin tënd të fshehur thellë.

Pjekuria e secilit prej nesh po konsolidohej gradualisht përgjatë katër vjetëve. Sipas meje ajo ishte shëmbëlltyrë e një melodie të këndshme, tingujt e së cilës vinin duke e rritur amplitudën e tyre, forcën e përhapjes në hapësirë, por vetëm koha mundi të aprovonte vlerën e saj. Mёsuesit e gjimnazit, përherë seriozë, autoritarë, me punën fisnike na impononin bindje, respekt dhe një nderim të sinqertë, ende i ruajtur. Sa për veshjet, në përgjithësi ishin shumё të thjeshta dhe vajzat flokёt i mbanin tё lёshuar apo të lidhur gërsheta, me ngjyrën e tyre të natyrshme. Uleshim në banka dy nxёnёs apo tre shokë, ndërsa kujdestari i klasёs pёr tё katёr vitet e gjimnazit mbeta unë, sepse detyra e kujdestarit më pёrshtatej jo vetëm për sjelljen shembullore, por edhe se isha djali mё shtatmadh. Sa për rezultatet e mia në mësime gjatë shkollës së mesme, mbeta afër mesatares, por nuk mund të mos e përmend dëshirën e të lexuarit letërsi artistike, diçka jo pak e mundimshme, për shkak të ngarkesës me punë që kishim çdo ditë. Tani më lejo të të kujtoj “të parën e klasës”. Ishe ti Flutura, nga viti i parë deri në të katërtin, një nxёnёse e shkёlqyer, pёrherё e vlerësuar me notёn maksimale. Ty të dallonin sjelljet plot edukatё, e tregoje veten të kulturuar, dije tё flisje gjithmonё me butёsi, me etiketё, me dashamirёsi, pavarësisht se para vetes kishe Eminin apo të tjerë të ngjashëm a të ndryshëm nga unë. Ta përshkruaj pamjen tënde, Flutura? Më tërhoqe vëmendjen qysh në ditët e para: një vajzë e gjatë, me trup të hollë, të bukur, në tërësi një figurë elegante. Në fytyrën tepër tërheqëse pasqyrohej shpirti yt engjëllor, s