Kënga e baltës




Kënga e baltës

Nga Fatmir Terziu


Një gjurmë e ngurtësuar, e cila ka ndjekur lotët të mbijnë,

mijëra zemra të rrahin mbi gurë,

erëra të shkulin rrënjë,

të fryjnë,

stuhi mbi shtrojera rrufesh e mallkimesh,

këmba ecën, mbjell lirinë,

syri ndjek zogjtë të shkëpusin fatet e tyre,

nga vijnë,

ku ecin me kaq dëshirë të panjohur,

dhe milingonat mësyjnë. Ngrejnë kështjellat e tyre,

mungojnë të korrat,

ushqehen me lotët e syve.


Fluturakët kanë parë rënien e pendëve

dhe shkatërrimin e foleve,

zvaranikët me nofkat në strofkat e vezëve,

lakuriqët në orët e vona,

fuqinë e dhëmbëve të mprehta,

kanë pëshpëritur me heshtjen,

vargjet si heshtjet kanë mbetur intime,

të shtrenjta,

me ritme dhe maja rime,

të përzgjidhte balta refrenet e shenjta.


Me çekiç, mistri, plumçe, mastar, spango të gjatë,

i ulur në një gur të ftohtë, me damarët e syve të shtypur,

ngul mbi baltë refrenin e fundit,

dhe lutet për qiellin me yje,

rreth hapësirës jo-euklidiane, amebës dhe pseudopodisë së saj,

rreth bulëzave të gjata të dremitjeve,

nuk është i varfër,

është më i pasur se mushti i miteve,

ka dhimbje për vatër,

fle gjumin e zgjuar të natës,

e sytë i mbeten hapur i bëhen katër,

kur gatuan këngën e baltës.


E kush mund ta ndjejë kaq pastër?

në udhën e gjatë ku agimi pikturon ngjyra të ndezura,

nën mbetjen e qosheve të gdhendura të portave të thyera,

ku balta mbledh dhe i bën bashkë,

gurë dhe shkrepa të pabindur moteve,

në një memorje të tillë epike,

të lashtë,

ustai i Gollobordës pos hopeve,

me baltë bën mjaltë.