Këngën që mundesh me e këndue


Mimoza Rexhvelaj

Vajzat dhe patat e egra

Njoh një grup vajzash

Dinë të këndojnë si lauresha

Dhe të vallzojnë si Ermonela Jaho,

A nuk janë sak pëllumbesha?!

Në stinët e jetës së tyre, vajzave

U pëlqejnë të shtegtojnë larg,

 Ndërkohë çoj nëpër mënd patat e egra                                 

Që lypin çdo vjeshtë një tjetër prag.

E çoj më larg hulumtimin tim absurd

Litar më duket vargoi i patave në ikje,

Dhe zemrat e vajzave nuk di pse më   duken

Jele që krijojnë, çerdhë për pritje.

Ky dimër

Ky dimër e mbardhi

Buzëqeshjen e ngërveshur,

Mbi flokët e shpupurishura

Bien flutura bore...

Ah, ky dimër!

I përplasi dyert e zemrës

Në breshëri i çorroveli ëndrrat

Ranë pa frymë.

Ndjenja u zbeh në zbraztësinë e bardhësisë...

Shpirti i braktisur

Mban shtërguar emrin tënd.

Në djall të shkojë ky dimër!

Pranvera erdhi

Edhe pa ty...

Robëreshë e puthjes së parë

Ku shkoi puthja e parë

U fsheh në male

Apo në zall,

U mbyt në lumë

A çeli në fushë

Apo e gëlltiti një drenushë?

Ku shkoi puthja e parë?

Avulloi në det apo u bë vullkan?

E rrëmbyen zogjtë lart në pemë

Me zakonin e panjohur

ngritën folen.

Një ditë të pabesë

Do të të zë në çark,