Këngën që mundesh me e këndue


Mimoza Rexhvelaj

Vajzat dhe patat e egra

Njoh një grup vajzash

Dinë të këndojnë si lauresha

Dhe të vallzojnë si Ermonela Jaho,

A nuk janë sak pëllumbesha?!

Në stinët e jetës së tyre, vajzave

U pëlqejnë të shtegtojnë larg,

 Ndërkohë çoj nëpër mënd patat e egra                                 

Që lypin çdo vjeshtë një tjetër prag.

E çoj më larg hulumtimin tim absurd

Litar më duket vargoi i patave në ikje,

Dhe zemrat e vajzave nuk di pse më   duken

Jele që krijojnë, çerdhë për pritje.

Ky dimër

Ky dimër e mbardhi

Buzëqeshjen e ngërveshur,

Mbi flokët e shpupurishura

Bien flutura bore...

Ah, ky dimër!

I përplasi dyert e zemrës

Në breshëri i çorroveli ëndrrat

Ranë pa frymë.

Ndjenja u zbeh në zbraztësinë e bardhësisë...

Shpirti i braktisur

Mban shtërguar emrin tënd.

Në djall të shkojë ky dimër!

Pranvera erdhi

Edhe pa ty...

Robëreshë e puthjes së parë

Ku shkoi puthja e parë

U fsheh në male

Apo në zall,

U mbyt në lumë

A çeli në fushë

Apo e gëlltiti një drenushë?

Ku shkoi puthja e parë?

Avulloi në det apo u bë vullkan?

E rrëmbyen zogjtë lart në pemë

Me zakonin e panjohur

ngritën folen.

Një ditë të pabesë

Do të të zë në çark,

Do të shkul pemët,

Do të rrëzoj gurët nga mali

Do të bëj hatan...

Erë do të bëhem

E do të bëj zap!

Jam robëreshë e puthjes së parë.


Në se në sytë e tu

Pa e humbur durimin

Tek vetja kërkoje zhgënjimin e diellit,

Dhe mos beso se një re e vetmuar

 Mund të mbarsë një stuhi të përçmuar!

Toka nuk u përmbytka për çudi

Në se në sytë e tu mërgon një stuhi...


Sy prej fëmije

Foshnjet flasin me gjuhë qiellore

Engjujt gugaten në këngën e jetës.

Nëna... shpirt më shpirt, nënë

Hyjnisht belbëzon gjuhën e tyre.

Dhe bota njeh gjuhë marrëzie

I pari, të dytin s'e kupton

Flet e flet, askush nuk ndjen

Sikur t'varin në mëndje

Sy prej fëmije

Bota do të mbushej

 Me mirësi plot.

Unë jam pak nga çdo grua që kam takuar nga dita  që erdha në jetë.

Jam pak nga mirësia e mëmës,

Jam pak nga bekimi i nënes

Jam pak nga llastimi i tezeve

Jam pak nga lutja e motrave

Jam pak nga dashuria e vajzave

Jam pak nga ato qe me duan fort

Jam pak nga miket që më rrethojnë

Jam pak nga jeta qe jep jetë

Përcuese e egzistencës jam,

Jam universi vet,

as nuk barazohem

As nuk krahasohem

Çdo grua është thjeshtë një

MBRETËRESHË!


Këngën që mundesh me e këndue

Mbase nuk e di...

Kur thyhen qelqet e arsyetimeve

Kazani i paradokseve vlon

Krisja mbetet njollë

Bën pis dhe ëndrrat më të dlira.

Zemra e bën provë plasaritjen

Në kohën shtrigane që t’i mpin

 Muskujt e trupit e gishtat e dorës,

E ku mundesh me këndue

Veç këngën e Zogut të Dëborës,

Kur nuk gjen dramca

Në sofrat që shtrojmë

Bashibozukë e sejmenë

Abortesh e shtërzimesh,

Ku mundesh me këndue

Veç këngën e atij zogu

Që batin pret me u rroposë

Poshtë brinjëve të tij të brishta tepër.

45 views0 comments