KËMISHËT E TË VDEKURVE


Bardhyl Maliqi


E keni parë “Arturo Ui-në”?! E keni parë sigurisht.

një detaj të mbetet në mendje, i mprehtë ligësisht.

Po sa gangsterë si Ui-ja kanë bërë karrierë

dhe sa vrasës si Xhivola i kanë padronët Hitlerë?!


Xhivola mblidhte kapelat e të vdekurve

që prej armës vrastare kishin ndërruar jetë,

Kapelat kokës së tij i jepnin formën,

por jo trutë e atyre që u nisën tatëpjetë…


Mendova se qe kapriço e forcës dhe kaq...

e kisha harruar Xhivolën në fëmijërinë e largët,

kur befas një vdekje më trokiti në gjak,

ç’tronditje të tmerrshme kam ndier sa kaq!


S’e pata dëgjuar kurrë zakonin makabër

që rrobat e të vdekurve të dhurohen për të gjallët,

gjithnjë e kam gjykuar Xhivolën si monstër,

por koha nuk pyet nëse je i mirë a i poshtër.


Në mokrat e makthit realiteti të bluan

dhe jeta me vdekjen aty qesh e luan,

kur ke njëzet vjet që ke filluar të vdesësh,

dhe pemën e jetës ta kultivosh a ta presësh.


Se kurrë nuk kënaqesh në jetë ç’gatite,

se fillimin e fundit e sheh në krye dite,

dhe vesh një këmishë të re nga togu i vjetër,

larë, hekurosur në kremastarin e gjelbër.


Këmisha e radhës ka qenë e një plaku,

që jeta e griu e prostata e mpaku,

që e shoqja për bamirësi e fali në kishë,

iu dha një emigranti, punëtor hekurkthyes.


Në tekstilet e Çikagos këmisha qe prodhuar,

nga gra emigrante qe qepur e kopsuar,

dhe kuadratet e errëta si hoje renditur,

ku grerëzat mjaltin me kohë kanë grabitur.


Ndaj s’pati shumë fat kjo këmishë azilante