Këmbanëza e mallit


Mercedes Gega

Këmbanëza e mallit

Këmbanëza e mallit kur të kumboj një çast

E të të zgjoj papritur mëhall' të shpirtit tënd

Në pragun lutjelagur të ditës më s'do të jem

Në univers të lotit kërko një tjetër hënë!

Udhes se kohes time...

Mes trafikut te avullt re frymemarrjesh kolektive

Te te njejtit polen une-sh te nje dite ne ikje,

dalloj copeza fjalesh te rrudhura te fluturonin e uleshin

mbi qerpik, floke, supe psheretimash shpirtrash

te nje stine pengmarre...

Ne xhepin e dites, prane zemres ne skaj

Ruajtur mbaja perhere premtimet e nje hene te re prilli!

Nderkohe qe

shpines, shenja e timit fatit

peshonte pikat e djerses ne ballin e mundesive te mia

Me tik-taket e trokitjes se nje mengjesi te ri...

Une supeve, midis fatit dhe kohes time

Ne thesin e udhetimit te perbotshem ardhje-vajtje

Veten time e ul ne mes...

Sakaq...

Nga xhepi i dites, prane zemres,

atje ne skaj

Si karamele ne sypriturit e nje femije

pas zbatimit te nje nga 1001 "Mos e bej!"

Te kesaj fasade te bere kurre shoqerie dukjesh,

Nxjerr here pas here nje rreze

nga dielli i buzeqeshjeve te pasputhjeve te tua

Te lag buzet e rreshkura te mallit

qe pritjeve tona u rrit e u be

Ne.

T'i dua..

T'i dua gjithe zemerimet

Kur heshtur i struk nen gjuhe

Dhe qerpiket kur loti rendon

E shikimin hedh tutje, nga une...

T'i dua dy gropezat ne faqe

Buzeqeshjen qe thote mijera fjale

Frymemarrjen qe shpirtin tend derdh

Mbi buzet kur kafshohen ne faj...

T'i dua gjithe yjet e lagur

Qe syve te ty ndrijne prush

Kur te them: "I dashur, te dua!

Pa ty, ti e di, une s'jam Une!

Filli i jetës

Të shoh tek fle në krahë ëndrrash

Mbuluar paqe, pafajësi

Jashtë bota fjalësh tjerr perde lotësh

Ka humbur fillin dashuri!

Të shoh tek fle dhe buzëqesh

Sa larg është dita rrëmujashumë

Qirinj dëshirash ndez yjet nata...

Me një shkëndije nga ti dhe unë!

Diku ndërmjet...

Diku ndërmjet Kepit të Shpresës dhe dëshirës

udhëtoj me imazhin tënd...

Në sy agimesh

ankorova gjithë pritjet...

Çudi!

Koha si bute me erë

Para nesh shpërtheu...

Unë jam Penelopa.

Je ti Odiseu?

Sa shumë...sa pak...

Perde shiu varen dritareve të dy qiejve tanë këtë mbrëmje...

Me hapa të rëndë sa dherat e pashkelur të një ëndrre mali

Të kërkoj rrugicave shpirtguri të qytetit mendimfjetur...

Aroma e mallit drejt teje më ftonte...

Frymëmbajtur përshkova gjithë kufijtë e hartës së kujtimeve

deri në feksjen e parë të agut...

Ti ishe gjithkund në ajrin e kësaj nate

Xixëllonjëz maji strehëzës dremitur,

Trokitje shiu mbi asfaltin e pritjes,

Dridhje gjetheje e pemës së jetës,

Aromë e lagësht nga deti Jon(-ë),

Gjurmë buzëqeshjeje rrudhëzës cep buzës

puthjefikur,

Psherëtimë e një dore në shtratin bosh...

Ti ishe kudo ngapak i dashur,

Për pak...

Sa pak!!!

Ndoshta sepse dashuritë e mëdha vijnë

të na tregojnë peshën reale të vetes,

Ngjyrat e botës nga sytë e një shpirti të dashuruar,

Muzikën e ajërt nën lëvizjen e gishtave ndër flokë,

Spektrin e ngjyrave thyer bulëzës së lotit

që shkëlqente sa mijëra margaritar

kur të thosha:

"Zemër, të dua!"...

Ti je ende kudo i dashur

Sa shumë...

Sa pak!!!

Ndoshta sepse ne jetojmë shumë-pak për dashuri të mëdha!

Unazë loti

Ti ike... zgjedhur të jesh një gjethe telajos së vjeshtës time

Unë...

Piktore qiejsh dashurish

Degëve të hënës nder ca ëndrra të lagura bojëvaji

Loti...

Ah loti…vuri unazë.

Tek ti...