top of page

Instikt çafkash


Instikt çavkash


Aty-këtu në fluturim pa kufinjë në kohen

Vërttiten me instikt shtigjeve të padijtura të nates.

Unë i kuptoj të zezat në hare

Sa duan qiellin, sa duan strofken e vetë!


Të jam ngulmëqarë si çavkat e mendoj në intime

Të gjezdis territ pa fund të qiellit

Shikimin më ndal këndi bjeshkor tek Gryka

Që më qeshen, që më përqeshen përmasë atomi

Pastaj heshtje frikësuese

Hiku me shikimin nga sfondi qiellor

Kaltëri e errtë qielli

Po dij se dikund në largësi

Nis fill misteri.

T’i vë pas-e mendon mendje ime bibe

E nga tjetra pyetem, si të sosë jeten n’këte terr

U bëra gur i ftohtë lumi në pritje nate

E nuk shoh gjurmë të një jete tjetër

Përpelitem në cytje gjetje të një rruge

Rruge shpëtimi!

Në të djathtë! Në të majtë! Si...? Nga cila anë?

I thërras të më flasin anët e errta të jetes!

Vajë! Ngushllim! Më ndihmoni!

Ma thoni, këto ndjesi të trishta, nga ardhën tek unë?

Nevrik!

E qëlloj me mllef historinë e jetes sime!

Pastaj, fyej e fyej ate: naifi me ilusione të tretura!

E çavkat më sillën tek ballkoni ngulmërisht

Dhe ma thonë fjalen në korr në gjuhen e vetë

,,Zotëri! Përse nuk fluturon me instikt?

Në tufa! Si ne!

Jetë jona!

Jetë jona sall fluturime e krrokama.

Pa kërshëri! Pa mistere!

36 views0 comments

תגובות


Shkrimet e fundit

fjalaelireloadinggif.gif
bottom of page