GURËT E FSHATIT TË DJEGUR


Kostandin Vogli-poezi të reja

RELIKET E FSHATIT TË DJEGUR

Mbaj mënd

Që nga fëmijëria ime

Se si merrnim rrugën

Të thyera,

Drejt fshatit të djegur

Dhe kërkonim sende të ngelura,

Shumë të vlefshme.

Me ato enë,

Kishin ngrënë e pirë nuset,

Vajzat e fshatit,

Djemtë trima.

Me ato filxhanë kishin pirë kafe

Stërgjyshërit tanë.

Me ato kana prej balte kishin gostitur

Pirë verën e rakinë,

Burrat dhe djemtë e rritur,

Të zotë

Për të përdorur armët,

Parmëndën e krrabën.

Të argasur me detin.

Rezistentë tu jepnin rremave.

Ëndrrat e tyre u prenë dhe heshtën.

Siluetat e atyre shtëpive,

Mbi shpatin e malit u zhbënë.

Historia u struk,

Por u rrënjos.

Mendimet u kositën si tërfili në fushë.

Buzëqeshjet u shkoqën nga buzët,

Si petalet e trandafilit

Të këputura nga duar gjaksorësh.

Trupat e tyre u rrëzuan

Të shkundur,

Si dardhat e pjekura

Për tu kalbur e ngrënë nga parazitët.

Nuk dëgjohen më kambanat

E dynbëdhjetë manastireve e kishave.

Oshëtima therëse

Nga tragjedia që kaloi

Hedhin valle fantazmat e Aliut.

Mbi dy shekuj kanë kaluar.