GJURMË NË SARAJEVË


Hazir Mehmeti

GJURMË NË SARAJEVË


“Rastësia, mbreti i çudirave të botës” (popullore)


Në gropën e shpuar nga Milaça, dielli sapo kishte filluar të lëshonte rrezet e para. FlixBusi hapi dritaren duke lajmëruar arritjen në Sarajevë: Probuditese, stiglismo u Sarajevu! -Zgjohuni kemi arritur në Sarajevë! Sherifi hapi sytë nga gjumi i copëzuar. Gropat e kapërcyera të rrotave nëpër baltë i kishin sjellë dhembje të muskujve të qafës dhe shpinës. I harroi dhembjet e qafës kur pa autobusin e boshatisur. Anash krahëve të bagazheve, lëviznin pasagjerët duke kërkuar valixhet e tyre, që ishte diçka e lehtë, pasi shumica e udhëtarëve kishin zbritur qyteteve të vogla dhe lokaliteteve në Kroaci dhe Bosnje. Tani kryeqyteti priste njerëz, mysafirë e turistë me gjithë namin e tij të kohëve të vjetra dhe të reja. Nuk është e rastësishme që edhe kodrat e thepisura përreth duken fajtore për vuajtjet e qytetit të tyre dhe njerëzve me shpresa të pafundme për këtë jetë, dhe jetën përtej syve tanë. Bile aq shumë ishin zhgënjyer nga kohët, sa filluan që lumturinë ta kërkojnë në botën tjetër. Jo vetëm e kërkuan, por shumicën e kohës e kaluan në shërbesë e lutje, me sytë drejtuar idhujve në qiell e tokë. Aq punëtorë u treguan sa përvetësuan dhe kopjuan lutjet nga të gjithë pushtuesit e ndërruar nëpër shekuj. “E zgjodhën lutjen e parë, të dytë, të tretë, deri edhe lutjet te mbreti, me qëllim që lutjet të drejtohen aty ku duhet, m