GJUHA ËSHTË SHENJTËRIA E PARË


Gjokë Dabaj

GJUHA ËSHTË SHENJTËRIA E PARË DHE E PAZËVENDËSUESHME E CILITDO KOMB


Në këtë pikëpamje përvoja jonë është tepër e hidhur. E kemi nënvleftësuar rolin shenjtëror të gjuhës, e kemi humbur dhe vazhdojmë ta humbim, veç të tjerash, bashkë me gjuhën, edhe tokën që na e patën lënë të parët. Toka jonë shtrihej dikur, e pakta që nga Istria deri në Azi të Vogël dhe quhej tokë pellazgo-ilire. Sot, mezi, me zor të madh, po arrijmë ta quajmë tokë shqiptare nga Çiçavica e Çakorri deri në Gramoz e Dhëmbel.

Kaq na ka mbetur, sepse nuk kemi qenë të mençur! Ose, thënë më me helm, na është dukur vetja sikur jemi më të mençurit e botës dhe kemi dalë më budallenjtë e botës. Aq të mjerë, aq mjeranë, sa sot po konsiderohemi kombi dhe vendi më i prapambetur në Evropë! A ka ku shkon më për turp e më për faqe të zezë?!

<