top of page

Gjëagjëzë



Gjëagjëzë


Sigurisht që është, dhe ndihet i tillë. Nuk do të shohë. Ky është problemi. Tund kokën me njëfarë përbuzjeje. Do të fshihet në atë mënyrë. Është dhe s’është. Njeri që u mbyt, duke pritur që një tufë të ngrihet drejt diellit nga një fytyrë e bardhë e kripur.

Ja ku është. Qendron, me mëngë këmishe dhe kravatë që i rrjedhin mbi supe. I kapur pas një shkëmbi, lëviz ngadalë këmbët thellë në ujë. Poshtë thotë se gjeti një gjë të re. Ekspozim i shkurtër. U shtri pranë gurëve me ujë që shkëlqen, kurorë me flokë gri të ruar.

Brinja e 12 mungon, dhe është në një farë mënyre, jo siç e tregon kujtesa. Dëgjon rrënimin e të gjithë hapësirës, ​​xhamin e copëtuar dhe muraturën e rrëzuar, dhe kohën e një flake përfundimtare. Çfarë ka mbetur? - Harrova vendin, 279 B. C. Edhe një fitore e tillë dhe mbaruam. Atë frazë e kishte mbajtur mend bota. Një lehtësi e mërzitshme e mendjes. Nga një kodër mbi një fushë të rrënuar, një gjeneral u fliste oficerëve, mbështetur në shtizën e tij. Çdo gjeneral për çdo oficer. - A dini ndonjë gjë për Pirron? Pirron, zotëri? Pirron, skelë?. Të gjithë qeshën. E qeshur e pakëndshme. Vetëdijshëm për mungesën e sundimit dhe për tarifat që paguan baballarët e tyre. - Më thuaj tani, çfarë është skelë? - Një gjë jashtë në ujë. Një lloj ure. Skela e Durrësit. Disa qeshën, por me kuptim. Dy në stolin e pasmë pëshpëritën. Po. Ata e dinin: nuk kishin mësuar kurrë dhe as nuk ishin të pafajshëm. Për ta historia është një përrallë, si çdo tjetër, shumë e dëgjuar; toka e tyre - një dyqan pengjesh. Po sikur Pirros të mos i kishte rënë tjegulla nga dora e një gruaje në Argos apo Jul Cezari të mos ishte goditur me thikë për vdekje nga miku i tij Brutus në Senat? Nuk duhen menduar. Koha i ka damkosur dhe i ka vënë pranga mundësive të pafundme. Por a mund të kenë qenë të mundshme duke parë se nuk kanë qenë kurrë? Apo është e mundur vetëm kjo që ndodh tani? Endje, endëse e erës. Mos qani, të mjerë, mos qani, pikëllimi juaj nuk ka vdekur, i fundosur edhe pse është nën dyshemenë me ujë... Duhet të ndodhë një lëvizje, një aktualitet i të mundshmes. Fraza e Aristotelit u formua brenda vargjeve të gërvishtura dhe lundroi në heshtjen e stuhishme të bibliotekës ku ai kishte lexuar e ushqyer trurin nën qirinj të ndezur, dhe në errësirën e mendjes ngurruese, e turpshme ndaj shkëlqimit. Mendimi është mendimi i mendimit; shkëlqim i qetë. Shpirti është gjithçka që është, forma e formave. Qetësi e papritur, e gjerë, flakëruese. Nëpërmjet fuqisë u përkul, dhe vazhdoi përsëri sapo u kujtua. Edhe këtu mbi këto zemra plot lakmi shtrihet hija e tij dhe mbi zemrën edhe buzët e tallësit, mbi fytyrat e tyre të etura që i ofruan një monedhë haraç. - Cezarit ajo që është e Cezarit, Perëndisë ajo që është e Perëndisë. Vështrim i gjatë nga sytë e errët, një fjali gjëagjëzë për t'u thurur në tezgjahët e kohës - “Babai më dha fara për t’i mbjellë” - A i thashë të gjitha? - Na ishte seç na ishte: Gjeli këndon, Lindja është e kuqe: Kambanat bien po dymbëdhjetë. Kush është? - Bijtë që mburren me baballarët e tyre nën shkurre!


29 views1 comment

1 Comment


Diamanta Zalta
Diamanta Zalta
Jun 07, 2023

Diamanta Zalta

E mahnitshme kjo GJEAGJEZE e Astrit Lulushit ! E lexon dhe pas saj mezi merr veten . Ndoshta dhe e perjetuar . . . Astritit tone eshte per ti ngritur nje Lapidar - NJERIU QE FITOI TANGENT MBI FATIN ! Pervojat e cuditshme me JETEN e kane cuar ne kulmin e inteligjences , talentit por edhe modestise se njeriut te Madh ! Jemi tashme aq shume qe ja njohim forcen njerzore , inteligjencen e thelle , vecantine e Penes ! Kjo gjeagjeze qe permban relika thesaresh brenda deshmon per kete , porse si ajsbergu , vetem nje te treten ! Ka aq shume per te thene e dhene Astriti ! Me perulesi faleminderit Fjala Lire per kete qasj…

Like

Shkrimet e fundit

fjalaelireloadinggif.gif
bottom of page