FJALA QË NGJIZ VARGUN E DASHURISË


Xheladin MJEKU


Ibrahim Gashi (1965), edhe në përmbledhjen e tij poetike të radhës sjell frymën e vargut të ngjizur që nga fillimin e shkrimeve të tij, ku dashuria shpërfaqet në pamjet shumëdimensionale, që në parim duket sikur ka njëtrajtshëri të shtjellimit, por me “dëgjimin” e tingëllimave shprehëse, kuptojmë se aty gërshetohen shumë dashuri, që në përgjithësi kanë kuptimin e jetës, me vlerat dhe peripetitë e saj, pa mos e anashkaluar edhe dashurinë për atdheun, si pikënisjen e të gjitha dashurive, që mund të shijohen si buka e dheut dhe ajri i qiellit të vendlindjes. Mbi parimet e këtij vlerësimi janë ndërtuar edhe përmbledhjet poetike pararendëse: “Kur hesht nata”, “Rreze jete” dhe “Përjetësime”, gjithnjë duke zgjëruar horizontet e reja të poezisë, me tema e mesazhe të fuqishme dhe plot invencion. Kjo shtyrje e vullnetshme sa vjen e gjen rrugën e vet edhe në librin e radhës “Rrugëtim ndjenjash”, simbolika e së cilës, që në nismë provokon lexuesin të “përballet” me kënaqësinë e shijimit të këtyre vargjeve plot aromë jete e dashurie.

Dashuria si tekst dhe pretekst i frymëzuar

Në vazhdimësi poezia e Ibrahim Gashit vjen si “Frymëzim” i pashterrur, për ta trajtuar të bukurën, jetën, dashurinë në veçantinë e kuptimit të saj. Ndonëse kjo temë mbetet pika më “neuralgjike” në vargun e tij, lexuesi që në faqet e para të librit do ta përvetësoj me lehtësi këtë realitet, për të vazhduar pastaj në tërësinë e lëndës poetike.

Fillimisht, edhe kur ndiqet veprimtaria krijuese e autorit, edhe atëherë kur rrëshqet mendimi më thellë në shpalosjen e vlerave, sikur imponohet zbulimi i faktorëve cytës të kapjes tematike. Dhe në rastin konkret është fare e lehtë të zbulohet kjo gjetje, që nga vargjet:

“Jam bërë spiun

I zemrës tënde,

Nga filozofia e frymëzimit,

Mes dy dashurive

Vetëm për Ty.”

(“Frymëzim”, fq. 17)

Kështu, fjala, edhe si shprehje, edhe si kundrim i çasjeve në pretekst të dashurisë, vjen si brumosje e fuqishme e shpirtit poetik që shpërthen në çast, duke mos kursyer asnjëherë elemete të shumtë ndërtimi, që do t’ia shtojnë vlerat letraro-poetijke dhe e fuqizojnë mesazhin që e përshkon ajo poezi. Pikërisht këtë e përligj në plotëni ndërtimi i poezisë “Dashuria”, ku sytë, buzët, lulet, vesa, pastaj këngët, loti, zjarri, etj. si shprehje e figuracionit, do ta bëjnë të denjë frymën poetike, me motivacion dashurinë, duke i dhënë konotacionet e vlerave në retrospektivë, për të ndërlidhur kështu botën intime që pasqyron poezia. Portë e dashurisë/ Janë sytë/ Buzët.../ Është shpirti,/ Përmes të cilit/ Kalon jeta/ Çdo ditë!” (po aty, fq. 35).

Ibrahim Gashi përmes vargut operon kujdesshëm në çasjen tematike, duke ia dhënë shijen ambientale shtjellimit të ngjarjeve. Ky realitet që preket në vazhdimësi, ka efektet pozitive, duke konsistuar në ndërlidhjet e përhershme të narracionit tematik dhe personazhit, që do të veproj në shtjellën e këtyre ngjarjeve. Të shumtë janë shembujt e kësaj natyre, që i takojmë edhe në poezitë e këtij libri. Një ilustrim të këtij kundrimi e arsyeton bindshëm “Kafeja e mëngjesit”, duke u nisur nga fillimdita, kur mëngjesi provokon kthjelljen shpirtërore, përmes ajrit të pastër dhe “kafes së mëngjesit”, si riti i parë e fillimditës, siç shprehet edhe poeti përmes vargjeve të tij:

“Në zemrën tënde

Kam një pronë

Atë e quaj dashuri,

Kur pij kafen e mëngjesit,

Në filxhan të pij dhe Ty!”

(“Kafja e mëngjesit”, fq. 32)