FJALË PËR POETIN HEKURAN MIRAKA


Vangjush Saro

Hekuran Miraka ka përcjellë në publik disa botime: poezi, tregime, roman, edhe ndonjë studim madje. Por mendoj se gjer më sot, poezia është ‘stacioni’ ku ai pushon më gjatë dhe merr energji të reja për të udhëtuar. Edhe pse mund të mendosh se bota është tejmbushur me të tilla, me vjersha e, siç thoshte Virgjili i madh, ‘sikush priret nga dëshira e tij’, po ndalem pak në rëndësinë e veçanësisë dhe të kërkimit artistik, si dhe në mundësitë për të përzgjedhur disi në ‘hartën’ e pafund të krijimtarisë së sotme.

Unë e di që një pjesë i tërheq kërraba nga vetja dhe shohin veç ëndrra me lavdi; e di që lëçitin plot pathos dhe shkruajnë në emfazë veç për pjestarët e klanit ose për aksh interes; e di që është më e lehtë të bësh muhabet në rrjete, sikur në kafene, se sa të marrësh seriozisht penën në dorë për të vlerësuar dikë; më në fund, unë e di që më shumë se kurrë po kombinohen në mënyrë groteske snobizmi me grafomaninë... Natyrisht, nuk e ndryshojmë dot këtë pamje; por në të njëjtën kohë nuk na ndalon askush ta ‘vizatojmë’ atë siç e shohim. Dhe të vazhdojmë të flasim edhe për ata që nuk janë në mesin e ekranit, për ata që kanë qëndruar apo qëndrojnë jashtë klaneve e përurimeve pompoze dhe, për më tepër, bien në sy për qasje të veçanta dhe ndjeshmëri artistike. (“Më shumë se për dashuri, para e famë, kam nevojë për të vërtetën.” Henri Devid Thorou)

Sado që kjo ‘uverturë’ duket sikur qëndron më vete në këtë shënim letrar, mendoj se është gjithnjë koha për të kuptuar që nuk po sillemi siç duhet me krijimtarinë artistike; prania e shumë zërave, kur ato kanë pak për të thënë, nuk duhet të na pengojë të dëgjojmë këngën e duhur, këngët e duhura. Të tilla, mendoj, janë edhe poezitë më të mira të autorit që po biem në këto radhë. Ndonjë varg i poetit (“Nuk e keni lexuar mirë partiturën e pëllumbave.”) na jep dorë në këtë shërbim për hir të artit.

Në vështrimin tim, Hekuran Miraka - emigrant prej disa kohësh në Amerikë - është një ndër poetët që në mënyrë të natyrshme, për shkak të talentit, për shkak të kushteve të jetës, të karakterit shpërthyes, të përjetimeve të shumta, etj., vetiu vjen si një këngëtar i veçantë, sa fshatar, aq edhe qytetar, sa i sjellshëm e babaxhan, aq edhe i rrëmbyer e gojëprishur, sa i thellë dhe i menduar, aq edhe snob e hokatar. Dhe ajo që është më e rëndësishme se kaq, duke lexuar vargjet e tij, shikon se ai bashkon provincën me atë më të shkëlqyerin vend të botës; mundi i tij për të ndërthurur ndjesi që vijnë nga harta të ndryshme, është produkt i mendjes dhe i forcës poetike të tij.

Kështu, e thënë edhe më thjesht, gërshetimi i pamjeve të dy ‘botëve’, ndjesia e përjetimeve të diferencuara, prania e heroit lirik njëherësh në dy hemisfera, në dy rende të ndryshëm nga njëri-tjetri, përshtatja dhe kërkimi në këtë gjendje të re, jetë të re, kjo e gjitha ‘pushton’ një pjesë të mirë të krijimtarisë së këtij autori, duke i dhënë atij njëlloj autorësie në këtë tematikë të vështirë e përvëluese e, njëherësh, duke na bërë të besojmë se ka punuar e po punon me durim për krijimin e një profili njerëzor dhe artistik.

Poezia e tij sa vjen dhe i rri gjithnjë e më pranë pamjes së gjerë e plot ngjyra të botës që është në ndryshim e sipër; mes të tjerave pikërisht për shkak të ‘prishjes’ së kufijve. Kjo pamje nuk i shpëton syrit të krijuesit, madje dikton në prirjet dhe veçanësitë e tij, siç u tha edhe më lart. Është diçka që pareshtur frymon n