Fatmir Terziu: Vallja jonë

Fatmir Terziu: Vallja jonë

Para jush nuk ndodhet një poemë që rrëfen një histori, por një mozaik mendimesh që bashkohen në një filozofi të vetme mbi njeriun. "Vallja jonë" është një udhëtim përmes imazheve të thjeshta dhe kuptimeve të thella, ku çdo fragment ngrihet si një aforizëm poetik dhe çdo metaforë kërkon të zbulojë një të vërtetë universale. Në këtë tekst, vallja nuk është lëvizje e trupit, por ritmi i ekzistencës; nuk është festë, por mënyra se si njerëzimi ecën mes lindjes dhe vdekjes, dritës dhe hijes, kujtesës dhe harresës. Poezia përpiqet ta shohë njeriun jo si qendrën e universit, por si një pjesëmarrës të përkohshëm në një koreografi kozmike, ku çdo hap ka domethënien e vet, edhe kur duket i rastësishëm. Në fund, ajo na kujton se jeta nuk matet nga saktësia e hapave tanë, por nga aftësia për të vazhduar vallëzimin edhe atëherë kur muzika e botës duket se ka pushuar.

Ne vallëzojmë

jo sepse dimë hapat,

por sepse toka

nuk pushon së lëvizuri

nën këmbët tona.

Çdo epokë

na mëson një ritëm tjetër,

por muzika

mbetet po ajo...

e padukshme.

Rrethi

Fëmijët

e vizatojnë rrethin

si lojë.

Të rriturit

si kufi.

Planetët

si fat.

Universi

si kujtesë.

Pasqyra

Kur përkulemi

mbi ujë,

nuk shohim fytyrën.

Shohim

sa thellë

mund të bjerë

një pyetje.

Koha

Ora

nuk mat kohën.

Mat

durimin tonë

për ta humbur.

Emri

Në lindje

na japin një emër.

Pastaj

kalojmë gjithë jetën

duke u përpjekur

ta meritojmë.

Drita

Yjet

janë dritë

që mbërrin me vonesë.

Njerëzit

janë dashuri

që shpesh

mbërrin

edhe më vonë.

Gjuha

Fjalët

janë ura.

Por,

sa herë

i kalojmë me krenari,

i kthejmë

në mure.

Lufta

Asnjë shpatë

nuk e ka fituar

paqen.

Vetëm heshtja

që nuk u bë

urrejtje.

Mali

Mali

nuk është i lartë.

Ne

jemi mësuar

të ecim

duke parë poshtë.

Farat

Një pyll

nuk fillon

me pemën.

Fillon

me durimin

e një fare

që pranon

errësirën.

Kufijtë

Zogjtë

nuk dinë

ç'është pasaporta.

Era

nuk njeh

doganë.

Vetëm njeriu

arriti

ta ndajë

edhe horizontin.

Masa

Sa më shumë

rritemi,

aq më pak

na zë

vetja

brenda vetes.

Faji

Gurët

nuk bien

mbi askënd.

Ne

jemi ata

që ndërtojmë

kullat

nën to.

Hija

Dielli

nuk e krijon hijen.

Ai

vetëm zbulon

atë pjesë tonën

që ende

nuk ka mësuar

të bëhet dritë.

Deti

Çdo lumë

beson

se udhëton

drejt detit.

Deti

e di

se po kthehet

drejt reve.

Fryma

Marrim frymë

si të ishte

e drejta jonë.

Harrojmë

se oksigjeni

është

dhurata më e gjatë

që na bën

heshtja

e pyjeve.

Porta

Kur mbyllet

një derë,

nuk është gjithmonë

fati

që na ndalon.

Ndonjëherë

është shtëpia

që nuk dëshiron

të mbetet

pa ne.

Pesha

Më e rënda

nuk është

guri.

As mali.

Është mendimi

që nuk gjen

kujtdo

ta ndajë.

Qielli

Askush

nuk e ka prekur

qiellin.

Megjithatë,

çdo njeri

vdes

me pak

blu

në sy.

Vallja jonë

Ne

nuk vallëzojmë

me njëri-tjetrin.

Vallëzojmë

me kohën,

me humbjen,

me lindjen,

me harresën,

me shpresën.

Njëri

hedh një hap.

Një tjetër

e quan

histori.

Një tjetër

gabim.

Një tjetër

revolucion.

Ndërsa Universi

nuk mban anë.

Ai vetëm

na sheh

tek rrotullohemi

rreth një qendre

që askush

nuk e zotëron.

Dhe ndoshta

ky është

i vetmi ligj

që nuk plaket:

se vallja

nuk u përket

atyre

që fitojnë ritmin,

por atyre

që,

edhe kur muzika

pushon,

vazhdojnë

ta dëgjojnë.