Fatmir Terziu: Urime për ditëlindjen, Reshat Sahitaj!

Feb 19
2 min read

Sot nuk po numëron vitet, por gjurmët. Dhe gjurmët e tua janë fjalë – të shkruara me buzëqeshje, me ironi të hollë, me një stoicizëm prej burri që e ka kaluar jetën “herë me gëzime e herë me probleme”, por gjithnjë me ballin lart… dhe me vizita vetëm te dentisti! I dashur Reshat Sahitaj, të uroj që dekadat që sapo i mbylle të jenë vetëm kapituj hyrës të librave që ende nuk i ke shkruar. Qoftë pena jote gjithmonë e mprehtë si mendimi yt, humori po aq i shëndetshëm sa refuzimi yt për mjekët, dhe miqësia rreth teje gjithmonë e mbushur si gotat në një tryezë të mirë shqiptare. Uroj që vitet të mos të rëndojnë mbi supe, por të të shtojnë dritë në sy. Që problemet të të respektojnë, gëzimet të të kërkojnë vetë, dhe dentisti të mbetet i vetmi specialist që të njeh nga afër.

Sot, në këtë përmbyllje dekadash që ai vetë i përkufizon “herë me gëzime e herë me probleme, por kurrë pa shkue te doktori përveç te dentisti”, duket sikur jeta e Reshat Sahitaj merr kuptimin e plotë të asaj që ai ka shkruar ndër vite: një përballje dinjitoze me kohën, me sfidat, me shoqërinë dhe me vetveten. Reshati nuk është thjesht një shkrimtar nga Maqedonia e Veriut; ai është një zë që i ka dhënë fjalës peshë dhe ironisë finesë. Në krijimtarinë e tij, shpesh ndeshim atë përzierje të realitetit të ashpër me një buzëqeshje të hollë, ku drama nuk bërtet, por flet qetë; ku personazhet nuk ankohen, por qëndrojnë. Ai ka ditur ta shndërrojë përditshmërinë në letërsi dhe përvojën personale në reflektim kolektiv. Tek ai, jeta nuk zbukurohet artificialisht, ajo paraqitet ashtu siç është, me rrudha, me dritë, me plagë, por gjithnjë me dinjitet.

Në rrëfimet, analizat dhe shkrimet e tij publicistike, ndihet një ndershmëri që nuk kërkon duartrokitje, por mirëkuptim. Ai shkruan për njeriun e zakonshëm, për sfidat e mërgimit, për identitetin, për kohën që ndryshon dhe për njeriun që përpiqet të mos ndryshojë thelbin. Ka në stilin e tij një qëndrueshmëri morale dhe një sens të hollë humori, që e bën lexuesin të mendojë edhe kur buzëqesh. Dhe sot, kur ai thotë me thjeshtësi se ka mbyllur disa dekada pa pasur nevojë për doktor, përveç dentistit, duket sikur po përshkruan metaforikisht edhe raportin e tij me jetën: dhimbjet i ka përtypur vetë, sfidat i ka kafshuar fort, dhe buzëqeshjen e ka ruajtur. Urimi për të sot nuk është thjesht një “Gëzuar!”. Është një falënderim për fjalën që ka dhënë, për mendimin që ka ndarë, për qëndrimin që ka mbajtur. Qoftë kjo ditëlindje një stacion i qetë reflektimi dhe një nisje e re krijuese. Uroj që vitet që vijnë t’i sjellin më shumë dritë, më shumë lexues, më shumë frymëzim dhe që pena e tij të vazhdojë të mbetet po aq e kthjellët, e drejtë dhe e guximshme. Gëzuar me shokë e miqësi, Reshat! Letërsia jonë ka ende nevojë për zërin tënd.