Fatmir Terziu: „Rruga e Arbërit“ faqja e ndritur e gazetarisë së pavarur

Dy protagonistët, Bujarin dhe Mirandën, i kam njohur fillimisht përmes shkrimeve. Më pas përmes punës së tyre, përkushtimit dhe vlerave që përcjellin. Kam pasur rastin të botoj në gazetën e tyre disa shkrime që lidhen edhe me librat e mi, por mbi të gjitha kam pasur privilegjin të ulem e të bisedoj me ta, të dëgjoj idetë, shqetësimet dhe pasionin që i mban të lidhur prej vitesh me gazetarinë, kulturën dhe identitetin kombëtar.

Prandaj, teksa ndiqja veprimtarinë e 20-vjetorit të gazetës “Rruga e Arbërit”, mendova se nuk po festohej thjesht përvjetori i një gazete. Po festohej këmbëngulja e disa njerëzve që besuan se fjala e shkruar mund të mbijetojë edhe në kohë të vështira, se një gazetë lokale mund të shndërrohet në institucion dhe se një komunitet mund të mbetet i bashkuar përmes kulturës, kujtesës dhe dialogut.

Në sallën “Aleks Buda” të Akademisë së Shkencave të Shqipërisë, më 29 maj 2026, nuk u mblodhën vetëm gazetarë, studiues, artistë dhe intelektualë. U mblodhën dy dekada kujtimesh, përpjekjesh dhe sakrificash. U mblodhën njerëz që kanë qenë pjesë e një historie që nisi si një nismë komunitare dhe u shndërrua në një tribunë të mendimit të lirë.

Ka gazeta që lindin për të raportuar ngjarje dhe ka gazeta që lindin për të krijuar histori. “Rruga e Arbërit” i përket kategorisë së dytë. Ajo lindi në një kohë kur vetë Rruga e Arbërit ishte ende një projekt, një aspiratë dhe një premtim. Por ndërsa rruga fizike priste të ndërtohej, gazeta ndërtoi një rrugë tjetër: rrugën e komunikimit, të ndërgjegjësimit qytetar dhe të ruajtjes së identitetit dibran.

Për njëzet vjet ajo ka qenë më shumë se një gazetë. Ka qenë arkiv kujtese, tribunë debati, kronikë e zhvillimeve shoqërore, kulturore dhe kombëtare. Në faqet e saj janë pasqyruar jo vetëm problemet dhe aspiratat e Dibrës, por edhe vlerat më të mira të mendimit shqiptar.

Në këtë jubile u fol për shumë emra dhe kontribute, por ndoshta shifra më domethënëse ishte ajo e mbi 700 bashkëpunëtorëve që kanë shkruar në faqet e gazetës. Kjo tregon se “Rruga e Arbërit” nuk është vepër e një individi. Është rezultat i një energjie kolektive, i një besimi të përbashkët se fjala e lirë ka ende fuqi të bashkojë njerëzit.

Në një kohë kur shumë media luftojnë për mbijetesë dhe kur informacioni shpesh zëvendëson reflektimin, “Rruga e Arbërit” ka ditur të ruajë identitetin e saj. Ajo ka mbetur pranë komunitetit, pranë kulturës dhe pranë historisë.

Ndërsa dëgjoja kumtesat dhe kujtimet e pjesëmarrësve, më erdhi ndër mend një krahasim i thjeshtë. Dikur drejt Dibrës të çonte një shteg i vështirë malor, ku dëgjohej vetëm troku i kalit. Sot aty kalon një rrugë moderne, e mbushur me lëvizje, jetë dhe shpresë. Diçka e ngjashme ka ndodhur edhe me gazetën “Rruga e Arbërit”. Nga një ide modeste e disa idealistëve, ajo është shndërruar në një institucion të respektuar të gazetarisë shqiptare.

Kjo është arsyeja pse 20-vjetori i saj nuk është vetëm një festë. Është një dëshmi se idealet nuk plaken kur mbështeten mbi punën, përkushtimin dhe dashurinë për vendin. Është dëshmi se gazetaria e pavarur mund të mbijetojë dhe të lulëzojë kur shërben jo interesave të ditës, por kujtesës, kulturës dhe identitetit të një komuniteti.

Urime gazetës “Rruga e Arbërit” për 20-vjetorin e saj!

Mirënjohje për Bujarin, Mirandën dhe të gjithë bashkëpunëtorët që kanë mbajtur gjallë këtë dritare të mendimit të lirë. Uroj që kjo rrugë e ndritur e gazetarisë së pavarur të vazhdojë edhe për shumë vite të tjera, me të njëjtin dinjitet, vizion dhe përkushtim.