FATI QË NUK ISHIM ZOGJ


Edi Shukriu

Shkrimtare, anëtare korrespondente e Akademisë së Shkencave dhe të Arteve të Kosovës, anëtare e Akademisë Europiane të Shkencave, profesor universitar. U lind më 1950 në Prizren (Kosovë), nga prindërit Margarita Mjeda dhe Muhamed Shukriu. Kreu studimet në Fakultetin Filozofik – Dega e Arkeologjisë (1972), si dhe magjistraturën në Universitetin e Beogradit (1979) dhe doktoroi në Universitetin e Prishtinës (1990).

Krijimtaria letrare përfshinë shtatë libra me poezi, tri drama dhe një roman. Ishte Visiting Scholar në Universitetin e Harvardit (2002), mori pjesë në International Writing Program të University of Iowa (2005), International Festival Voix Vives (Francë: 2010, 2015; Marok: 2013), Vilenica International Festival (Slloveni: 2007), Poeteka (Shqipëri: 2009), Forum Tomiza (Slloveni-Kroaci-Itali: 2008) e në takime të tjera ndërkombëtare, përfshirë dhe Konferencë Borëtore të Gruas në Pekin (1995), Habitat II në Stamboll (1996), Food Summit në Romë (1996), Konferencën mbi Globalizimin në Santiago de Compostela (1997), Asamblenë e NATO-s (Barcelonë – Spanjë: 1998) e të tjera.


LIGJI I HAMURABIT


Neni 226: Nëse kirurgu… e shlyne damkën nga robi, le t’i priten duart.

Neni 282: Nëse robi i thotë të zotit: Ti nuk je zotëria im, le t’ja prejnë veshin.

Neni 231: Nëse është mbytur robi, le të ipet robi për rob.

Në mbështetje të nenit 226

të Ligjit të Hamurabit,

ditën e djeshme

gishtërinjtë m’i shkurtuan

se damkën e mjerimit

tentova ta bëj të kaluar

Në mbështetje të nenit 226

të Ligjit të Hamurabit,

mbrëmjen e djeshme

më gjymtuan,

se këngën e zogjve

desha nga e nesërmja

ta sjell në të sotmen

Më vranë në mëngjezin e sotëm

dhe në mbështetje të nenit 231

të të njëjtit ligj

më zëvëndësuan sipas tyre

me një rob tjetër

Të mjerët, nuk e dinë se ai jam përsëri Unë,

me njëmijë gishtërinj,

me njëqindmijë veshë

dhe

me një të vetme

dëshirë të çeliktë

të kalitur ndër brezni.


YLLI


Më the se yllin

ma zbritët nga qielli –

ma dha ndër duar

e pashë me sytë e mi’

derisa më tregoje për

Fatbardhën

damkat i fshije

në përralla

Bija ime s’e do më

rrëfimin për Kësulëkuqen,

mpreh mendjen

t’ia zë pritën ujkut

dhe gjakon yllin tënd.


RINGJALLJA


Bini daulle të fisit bini

jeni bërë nga lëkurë e trupit tim

prandaj bini fort e më fort

le të pëlcasë pëlhurë e shpirtit

dhe zemra me të

mbase sjellin ringjalljen

Dua të vallëzoj

në ritmin e tingujve paganë

sa të përgjaken thembrat

nga thepat e gurëve të zhvendosur

e trupi të përplaset

në muret e mendjes së mykur

Pastaj

le të më quajnë bishë

dhe le të qeshen gjarpërinjtë

aq më bën

Dua të bien daullet


FATI QË NUK ISHIM ZOGJ


Sulmi i policisë serbe në lagjen Ulpiana të Prishtinës, 25 shkurt 1990

Ora policore: 21.10

Dritat e qiriut

Përshëndesin hënën

në orët e ngujimit

Në banesën e ngrohtë

dy terroriste mprehin armët

unë lexoj „Uliksin“

vajza „Borëbardhën“

TV bluan në vete

“Shtëpinë për varje”

Ora policore: 21.30

Vetëtima çan qiellin

e predhat nga tanket

vjellin zjarr

në bebëzat e syve

Nata bëhet çmendi

e egërsisë së shekujve

dhe futet në banesë

pa fije turpi

Plumbat lotësjellës

përhapin helm

e nuk di

ka më shumë në ajër

apo në brendi të mitrës

Frymë, frymë!

tmerrohen muret,

vazot lotojnë dhunshëm,

qiriri drithëron vdekshëm

e Satiri zhvesh lëkurën

Frymë, frymë!

klith për veten

si bishë njerëzore e pashpresë

duke harruar frytin

Ora policore: 22.30

Nuk dëgjohet më cicërimë

zogu njëjavësh i ditëlindjes

ka shtrirë krahët

e përshëndetjes së fundit

Ëmë e bijë

hidhemi në përqafim –

loti i hidhërimit

dëbon lotin e helmit

lotët e frikës

bëhen lot dashurie

në natën e egërsisë serbe

Fati që nuk ishim zogj!

24 views

Shkrimet e fundit