Edhe unё shkruaj nga pak poezi dashurie...


Bajame Hoxha – Çeliku

Edhe unё shkruaj nga pak

poezi dashurie...

Kur veshi im zërin ta dëgjon,

Zemra fillon e më këndon,

Më këndon e s’pushon as ditë, as natë,

Zëri yt, jetën time zgjat.

Po të vinte kështu dhe zëri im te zemra jote,

Do të ishte një nga mrekullitë e kësaj bote!

Shqipëria e Tirana me gra e vajza plot,

Po askush si ti s’më ka joshur dot.

Mos më bëj qejfin!

Ashtu kot më erdhi mbrëmë drithërima.

Ishte shumë vonë. Tek po rrija

mendueshëm përpara ordinatorit,

po flisja me vete dhe shkrova:

Një poezi dashurie,

si për të kujtuar kohërat furtunë,

Të një dhimbjeje të pafund,

Që prej saj mora një grimë helmi,

Për ditët e stuhishme,

Për mjerimin e rinisë sime,

Dhe s’u shërova kurrë.

Eh, psherëtimat nuk heshtin,

Ato, flasin me veten time,

Më shajnë, më bërtasin , më kritikojnë,

E qahen prej meje,

Thonë se paskam qenë e keqe...eh,

“Na helmove”, më thonë.

Po, e di, e keqe kam qenë,

Helmova ndjenjat, psherëtimat, mendimin,

Si të kisha dy psherëtima, dy ndjenja dy

mendime...

Mjerisht, kisha vetëm një ndjenje e s’u bënë

kurrë dy,

Kisha një mendim të blertë,

Dhe mbetën...

Ah, mbetën shumë psherëtima përreth...

Dashuria ёshtё pavdekësì

Më shkruaj në e-mail: ”gjithçka je për mua!”,

Tek unë vjen rinia sapo ti e thua.

Më shkruaj dy rreshta se s'rri dot pa mua,

Si flutur arrij në ndjenjat e tua.

Më shkruaj në e-mail: “Të dua, të dua!“

Dhe unë do besoj në fjalët e tua,

Hop, bëhem erë dhe male lë pas,

tek ti do të gjendem brenda nëpër natë…

Më shkruaj në e-mail: "Të dua" shpesh herë,

Unë, hop, i ngjitem resë dhe vij menjëherë.

Kur tis i natës afron e të vjen,

Ti hiç mos kij frikë, jam unë nëpër terr.

Më shkruaj në e-mail: se jam i yti,

zinxhirët s'më mbajnë dhe vij fluturimthi.

Dhe mallin mblidhe, mos e lerë të shkojë,

Si lulja me bletën do puthemi njësoj.