DY POEMA PËR FËMIJË


    Faslli Haliti

    DY POEMA PËR FËMIJË

    EROLA

    Erola përqeshi

    vëllanë

    e saj,

    gjuhën i nxori

    si spece me majë.

    Ia bëri: me-me

    Vëllait

    si kec,

    por gjuhën mamaja

    ia dogji me spec...

    Gjuha i dogji,

    sa nisi

    të qajë,

    vajti në çezmë

    me ujë të lajë.

    Por gjuha i mbeti

    si spece

    e kuqe,

    që shoqet ta njihnin

    si vajzë me huqe.

    * * *



    Përqeshi Erola

    një shoqe

    të mirë

    gishtat i vuri

    në kokë si brirë.

    U bë porsi dhi,

    si dele,

    si cjap,

    erdh ujku nga pylli

    ta hante me vrap.

    Dhëmbët e ujkut

    Erola

    sa pa,

    nisi të qajë,

    me lot u la.

    Dhe deshi të mbrohej

    me brirët

    e saj,

    por brirët nuk ishin

    dy thika me majë.

    Me çifte erdh babi

    dhe ujkun

    e vrau,

    kokën përgjysmë

    me plumba ia ndau.

    ** *

    Përqeshi Erola

    dhe motrën

    një natë,

    ia bëri ga-ga

    Kleanës si patë.

    Krahët sa rrahu,

    dhe bëri:

    ga-ga,

    veten me pupla

    të veshur e pa.

    Kur puplat i dolën

    dhe sqepi

    me majë,

    dhelpra me vrap

    erdhi ta hajë.

    Sheh dhëmbët e dhelprës,

    tmerrohet

    nga frika,

    derdh lotët Erola

    si qelq, pika-pika.

    Po babi me çifte

    dhelprës

    i ra

    dhe koka e dhelprës

    përgjysmë u nda.

    Babi e rropi

    Dhelprën

    menjëherë,

    lëkurën e vari

    të thante në erë.

    Mamaja lëkurën

    e bëri

    pellush,

    ia vuri Erolës

    për dimër në gushë.

    Kur shoqet ia panë

    lëkurën

    bojëkafe,

    e tallen Erolën

    si dhelpër dinake.

    Erolës i erdhi

    aq keq

    sa nuk ka,

    kur tallja papritur

    mbi kokë i ra.

    Nuk tallet Erola

    me shoqet

    më jo,

    se shoqet e duan,

    i do dhe ajo.

    MOTRAT

    Mami ish sëmurë,

    dridhej,

    kishte ethe,

    këmbët i kish akull,

    duart si dy gjethe.

    Lola, Genta, Krisa

    pas lojës

    u harruan,

    për nënën e tyre

    fare s'u kujtuan.

    Lola, Genta, Krisa

    erdhën

    në shtëpi,

    të trija me etje,

    me djersë dhe uri.

    I pa mami vajzat

    me djersë

    në ballë,

    në vend të qortimit,

    nisi një përrallë:


    Bleta, Merimanga

    dhe Gjinkalla

    pra,

    na ishin tri motra,

    të mira sa s'ka.

    Motrat të trija

    na kishin

    dikur

    një nënë të vetme,

    që dergjej sëmurë.

    Një ditë në ethe,

    ashtu

    në kllapi,

    kërkoi nëna vajzat

    t'i kishte në shtëpi.

    Bija Merimangë

    po thurte

    pëlhurë

    kur i vajti lajmi

    që nënën, kish sëmurë.

    Ku e gjeti nëna

    të sëmuret

    sot,

    unë po end pëlhurë

    pëlhurën s’e lë dot.

    Dhe vazhdoi Merima,

    punën

    nuk e la,

    për lajmin e hidhur

    të fikët s'i ra!

    Thërritni, tha nëna,

    bijëzën

    Gjinkallë,

    ajo do më vijë

    me lot edhe mall.

    Gjinkalla këndonte

    mes vapës

    në drurë

    kur i vajti lajmi:

    që nënën kish sëmurë.»

    Ku e gjeti nëna

    të sëmuret

    sot,

    unë po këndoj,

    këngën s'e lë dot.»

    Gjinka moj bija,

    vazhdoi

    të këndonte

    edhe kur mësoi

    që nëna lëngonte!

    Dhe vazhdoi Gjinka,

    këngën

    nuk e la,

    për lajmin e hidhur

    të fikët s'i ra!

    Thërritni, tha nëna,

    bijëzën

    e tretë,

    bijëzën e vogël,

    që ma quajnë Bletë!

    Bleta po gatuante

    dyllë

    edhe mjaltë

    kur i vajti lajmi:

    që nënën kish në shtrat.

    Bleta la gatimin

    e pikëlluar

    shumë,

    dhe u nis në çast

    me duart me brumë.

    Mbi blire dhe lule

    Bleta fluturonte,

    lulet derdhnin

    mjaltin,

    Bleta s'i shikonte.

    Se s'pyeste Bleta

    për dyllë

    dhe mjaltë,

    vraponte te nëna

    që dergjej në shtrat.

    Erdhe, bija ime?

    tha nëna

    e shkretë,

    kur pa para syve

    bijëzën Bletë.

    Erdha, nënë e dashur,

    pa më thuaj

    ç'ke,

    si ndihesh, moj nënë,

    moj nënë, si je?

    Sa më qenke lodhur!,

    tha nëna

    me mall,

    kur Bletëzën e pa

    me djersë në ballë. –

    Dhe duart i paske

    me miell

    dhe brumë,

    po pse të nxitoje,

    moj bijë, kaq shumë? –

    Po nëna po dridhej,

    nëna

    kishte ethe,

    duart i kish akull,

    të verdha si gjethe.

    Që t'i shuhej zjarri

    duhej pak dëborë;

    Bleta

    fluturoi,

    e mori në Tomor.

    Mbi ballin e nënës

    që digjej, përvëlonte,

    i vuri

    një leckë

    lecka avullonte.

    Një lule këputi

    bijëza

    Bletë,

    e mbushi me mjaltë

    për nënën e vet.

    Dhe bëri me ngut

    një kafe

    me mjaltë

    për nënën e dashur,

    që dergjej në shtrat.

    Nëna piu kafen,

    shurupin prej mjalti,

    u çel

    në fytyrë,

    u çua nga shtrati.

    Kur i shkuan ethet

    dhe zjarri

    i ra,

    bijëzës së vet

    nëna na i tha:

    Kur të thirra ty Bletina,

    Më erdhe

    me nxitim

    mjalti yt u bëftë

    për njerëzit ushqim ! –

    Mamaja përrallën

    sapo

    mbaroi,

    secila nga vajzat

    mjaft drejt e kuptoi.

    Dhe bijat të trija

    për mëmën

    e vet

    u bënë secila

    si bijëza Bletë...

    Lola lagu leckën,

    ia vuri

    në ballë,

    Gentiana i lidhi

    mamasë një shall.

    Krisa i bëri

    mamit

    menjëherë

    një kafe të fortë

    me pakëz sheqer.

    Kur ethet i ranë

    dhe zjarri

    i ra,

    vajzave të trija

    mamaja u tha:

    Ejani te mami,

    ejani,

    moj bija... –

    Dhe mami në ballë

    i puthi, të trija.

    #Faslli #Haliti

    6 views

    Shkrimet e fundit