Dy dopio xhin për Sarandën


Fatmir Terziu


E hodha hapin e parë jashtë banesës dhe frigëllima dridhëse gati e shpoi xhepin tim të djathtë. Dora e mësuar me këtë komandë ndjesore lëvizi menjëherë në detyrën e saj të momentit. Preku formën e njohur të mjetit dhe menjëherë instiktivisht ia delegoi veshit… „Alo? Jam H…Si u gdhive?“ „Mirë faleminderit, po Ju?“ „E di përse të mora, në fakt të kërkoj ndjesë që i rashë kaq shpejt celularit, por jam në kafenenë e mëngjesit me një shok dhe më pyet për një problem, të cilin mendoj se ju mund ta dini. Problemi është…“ „E kuptova, por jam në rrugë e sipër për në punë dhe ky problem është larg që këtu. Thuajse mjaft larg, në Sarandë.“ „Po, e di, por ju keni lidhje me Sarandën, nuk e di pse, por me thënë të drejtën dua të sigurohem që ky qytet a e ka marë emrin pos dyzetë shenjtorëve…A është i tillë?“ „Historinë e emrit të Sarandës e doni?“ „Pak, a shumë atë.“ „Përballë gjirit ku ngrihet kalaja e Lëkurësit qëndrojnë gjurmët e një manastiri bizantin, i njohur si Manastiri i 40 Shenjtorëve. Manastiri mbetet dominues me historinë dhe gojëdhënat që e lidhin ngushtësisht me historinë e Sarandës. Ka një strukturë unike, e cila për fat të keq u dëmtua në mënyrë të parikuperueshme gjatë bombardimeve të Luftës së Dytë Botërore. Ajo që duhet mbajtur mend patjetër nga ky manastir, është fakti se i ka dhënë emrin qytetit të Sarandës. Duke qenë se gjuha zyrtare e Perandorisë Bizantine ishte greqishtja, në filli