DUKE PRITUR VJESHTËN...


DUKE PRITUR VJESHTËN...

KARTOLINË ME POEZI PËR MIQTË E MI!

NGA ARQILE V GJATA

1-DUA TË JEM RINOR!

…Mosha më përkëdhel,

ende e dua të bukurën!

Koha ime flet me frymëmarrjen e stinëve!

Dua të jem rinor, yjet si kap dot,

ushqim kam ngjyrat e moshës,

kur të iki, cicërimat e fëmijve t’më përcijellin

të ndihem i gjallë nëpër biseda

dhe kur vjeshta të shkund gjethet dhe dimri të vdes,

unë përsëri, nuk do kem frikë nga vetëtimat ...

2-NË VITIN QË PO MË IKËN...

Në vitin që po më ikën

njoha çaste nga këngët e rinisë

dhe stina e moshës.

Në perëndim të diellit

shkrova një ëndërr të pa përfunduar,

njoha njerëz që pikturojnë thinjat e detit,

fjalën e qëmtuar plot gjak.

Nuk i shita lotët veç i fala për mikeshat e mia,

s’u lodha duke parë shiun

se si ngazëllente e copëtoheshin erërat

përnatë mbi shtratin e lumit.

Të shtunave takohesha me pyllin

në mbrëmjet e vallëzimit,

të etur për hapësirë dhe zemër mike

goxha trimëresha, që shpesh i humba!

Tani, si një metoforë jetoj në ballkonin e kujtesës,

nga pesha e puthjeve nuk di ku të shlodhem,

si i lindur në ditë vere

gjithë dhimbjet i lash të treten

në barkun e Vitit të vjetër...

3-SHOQJA E ËNDRRAVE TË MIJA!

Tani që yjet plaken ku,jtesa

më ndihmon të kem pranë pshertimën

e heshtur të asaj dashurie

vajzën ngjyrë pranvere, fytyrën e ëndrrave të mia.

Zemrat tona aq të kthjellta

nuk dinin të kërkonin, me sy e afronim ëndrrën

me lojra emocionesh i kalonim në mendje

buzëqeshjet e etura në mbrëmjet e vallzimit.

Madheshtia e asaj vajze zgjatej në çdo zgjim,

të vërtetat e ëndrrave i lexonte

dita e nesërme ...

Habiteshim me ëndrrat e padukshme,

shtegtuan nëpër rrugët e erërave!

Ndoshta ...

Kurrë s’do të vijnë!

4-MË PRIT TE KODRA E KUKULLAVE!

E dashur, eja!

Eja të çlodhemi livadheve të kujtimeve tona!

Më prit tek Kodra e Kukullave,

të ngremë balona si atëherë kur u dashuruam…

Ose,

të pres në Anfiteatrin e çudirave,

atje ku vallëzojnë vetëm erërat.

Sa shumë u ngjaje bukurosheve të antikitetit!

E bukur ishte ajo ditë,

emri yt sup më sup me buzëqeshjen e syve,

të kujtohen trëndafilat?!

Mbi shkëmbinjtë e thinjur

e çuditshme është jeta!

Po ja,

filluan të bien gjethet e fundit,

në përshpirtjen e udhëtimit rrugëve të lotit

kujdes të kesh nga retë!

Eja në funeralin tim, thjesht me fustan veror.

Edhe pse do t’jetë e dhimbshme,

ti, me buzët e kuqe do puthësh heshtjen…

Të pres, eja…

5-VARGJE TË MBLEDHURA NË FURTUNË...

Gjithëçka në furtunë

është në harmoni të përkryer,

ajri me sy plot dallgë,

gjëmimet zbukurojnë qiellin,

në kopshtitn ku banoj gjethet bien fluturimthi...

Eja, të lozim me ajrin e mëngjesit

ku gjenden dhe gjëra të virgjëra,

miqësia është çelsi që hap derën e kohës.

Ditët dedhen në pentagramin e jetës,

Të kujtojmë dhomat e gjumit lagur nga shiu,

Ejani të pertypim “ kafshatën e mjerimit”,

të këndojmë me nostalgji për të verbrit

me pelerinën e mjegullës të ngrohim vetveten...

***

Aty tek vendi im

dita vjen e heshtur

ëndrrat kanë fikur dritat.

Ju, miqtë e mi

vraponi të kërkoni portretin e mëngjesit...

Sa mirë,

kam hapur portën e shpirtit

si strehzë malli për portretin e qytetit.

Qielli im, sot është me diell,

është koha, në drekë të pim verë

deri afër mbrëmjes, më pas

bashkë me pemët e stinës,

të kuvendojmë për mjerimin!

6-Vargje Pa Përgjigje...

Miq të dashur, pse çuditeni,

zemra është e përfshirë në një mijë e një mrekullira,

pse habiteni, shkakun e dhimbjes se zbulojmë dot!?

Jeta një bllok shënimesh i pambaruar,

të lumtur janë ata dhe në fshehtësi