DUKE PRITUR VJESHTËN...


DUKE PRITUR VJESHTËN...

KARTOLINË ME POEZI PËR MIQTË E MI!

NGA ARQILE V GJATA

1-DUA TË JEM RINOR!

…Mosha më përkëdhel,

ende e dua të bukurën!

Koha ime flet me frymëmarrjen e stinëve!

Dua të jem rinor, yjet si kap dot,

ushqim kam ngjyrat e moshës,

kur të iki, cicërimat e fëmijve t’më përcijellin

të ndihem i gjallë nëpër biseda

dhe kur vjeshta të shkund gjethet dhe dimri të vdes,

unë përsëri, nuk do kem frikë nga vetëtimat ...

2-NË VITIN QË PO MË IKËN...

Në vitin që po më ikën

njoha çaste nga këngët e rinisë

dhe stina e moshës.

Në perëndim të diellit

shkrova një ëndërr të pa përfunduar,

njoha njerëz që pikturojnë thinjat e detit,

fjalën e qëmtuar plot gjak.

Nuk i shita lotët veç i fala për mikeshat e mia,

s’u lodha duke parë shiun

se si ngazëllente e copëtoheshin erërat

përnatë mbi shtratin e lumit.

Të shtunave takohesha me pyllin

në mbrëmjet e vallëzimit,

të etur për hapësirë dhe zemër mike

goxha trimëresha, që shpesh i humba!

Tani, si një metoforë jetoj në ballkonin e kujtesës,

nga pesha e puthjeve nuk di ku të shlodhem,

si i lindur në ditë vere

gjithë dhimbjet i lash të treten

në barkun e Vitit të vjetër...

3-SHOQJA E ËNDRRAVE TË MIJA!

Tani që yjet plaken ku,jtesa

më ndihmon të kem pranë pshertimën

e heshtur të asaj dashurie

vajzën ngjyrë pranvere, fytyrën e ëndrrave të mia.

Zemrat tona aq të kthjellta

nuk dinin të kërkonin, me sy e afronim ëndrrën

me lojra emocionesh i kalonim në mendje

buzëqeshjet e etura në mbrëmjet e vallzimit.

Madheshtia e asaj vajze zgjatej në çdo zgjim,

të vërtetat e ëndrrave i lexonte

dita e nesërme ...

Habiteshim me ëndrrat e padukshme,

shtegtuan nëpër rrugët e erërave!

Ndoshta ...

Kurrë s’do të vijnë!

4-MË PRIT TE KODRA E KUKULLAVE!

E dashur, eja!

Eja të çlodhemi livadheve të kujtimeve tona!

Më prit tek Kodra e Kukullave,

të ngremë balona si atëherë kur u dashuruam…

Ose,

të pres në Anfiteatrin e çudirave,

atje ku vallëzojnë vetëm erërat.

Sa shumë u ngjaje bukurosheve të antikitetit!

E bukur ishte ajo ditë,

emri yt sup më sup me buzëqeshjen e syve,

të kujtohen trëndafilat?!

Mbi shkëmbinjtë e thinjur

e çuditshme është jeta!

Po ja,

filluan të bien gjethet e fundit,

në përshpirtjen e udhëtimit rrugëve të lotit

kujdes të kesh nga retë!

Eja në funeralin tim, thjesht me fustan veror.

Edhe pse do t’jetë e dhimbshme,

ti, me buzët e kuqe do puthësh heshtjen…

Të pres, eja…

5-VARGJE TË MBLEDHURA NË FURTUNË...

Gjithëçka në furtunë

është në harmoni të përkryer,

ajri me sy plot dallgë,

gjëmimet zbukurojnë qiellin,

në kopshtitn ku banoj gjethet bien fluturimthi...

Eja, të lozim me ajrin e mëngjesit

ku gjenden dhe gjëra të virgjëra,

miqësia është çelsi që hap derën e kohës.

Ditët dedhen në pentagramin e jetës,

Të kujtojmë dhomat e gjumit lagur nga shiu,

Ejani të pertypim “ kafshatën e mjerimit”,

të këndojmë me nostalgji për të verbrit

me pelerinën e mjegullës të ngrohim vetveten...

***

Aty tek vendi im

dita vjen e heshtur

ëndrrat kanë fikur dritat.

Ju, miqtë e mi

vraponi të kërkoni portretin e mëngjesit...

Sa mirë,

kam hapur portën e shpirtit

si strehzë malli për portretin e qytetit.

Qielli im, sot është me diell,

është koha, në drekë të pim verë

deri afër mbrëmjes, më pas

bashkë me pemët e stinës,

të kuvendojmë për mjerimin!

6-Vargje Pa Përgjigje...

Miq të dashur, pse çuditeni,

zemra është e përfshirë në një mijë e një mrekullira,

pse habiteni, shkakun e dhimbjes se zbulojmë dot!?

Jeta një bllok shënimesh i pambaruar,

të lumtur janë ata dhe në fshehtësi

shkruajnë nëpër libëra...

Shikimi im i pëlqenë të fshehtat

ato, nuk puthen

veç ledhatohen nga zemra.

7-SHEKULLI IM...

Shekulli im i pikëlluar nga pesha zemërgurtë,

nuk po mundem ta prek...

Ngjyrat e dhimbjeve kanë shumë piedestale.

Shekulli im jetonë ende në mjerimin

e reve në shtegtim...

Sa herë përqafoj Shekullin tim,

toka më duket më e lehtë pa male!

Shekullin im si koha e Migjenit,

mbushur me eshtrat e të lindurve

nga dashuria,

me emra perëndish të harruar.

Të gjithë, tek yjet e natës

shpëtim kërkojnë nga egërsirat…

...

Motet u plakën, i hëngri pshertima

e tradhëtisë.

Shekulli im i ndezur, i pavdekshëm nëpër monumente;

vrapon qytetërimeve të vdekura

deri sa të zbardh Mëngjezi!...

Dhjetor 2016

8--MBRËMJE MES PEMËVE BREGUT TË DETIT...

Dhe në kohë dimri,

mbrëmjeve të qelqta

Pemët…

Bregut të detit janë shumë mikëpritëse.

Nëpër ato pemë, mbrapa gjetheve

të dashuruarit që shëtisin netëve

mashtrohen nga puthjet, mbushen me dritë.

Nëpër çdo pemë rrjedhin lotët e dashurisë,

gjethet mbledhin mbishkrime fjalësh dashurie.

Pemët aromëmira, me pak turp

deri në orët e vona, si triunfatore

me lotët e të dashuruarëve

do shkruajnë tingujt e dashurive!…

Janar 15-1-2018-Athinë

9-NË STINËN E JETËS TIME!

Tani,

në stinën e jetës time

po dëgjoj fëshfërimën e erërave

të viteve…

Mendja më shkonë

tek sytë e dashurisë së parë,

kur dikur

një luleshqerkë më dërgonte puthje

t'më jepte vite lumturije…

Në këtë Vit të Ri

me guxim, jetën do e shkruaj me tinguj

e ajo eremira dashuri,

veshur me puthje

do tingëllojë si një polkë muzikore!

10-DORA!

Dora...!

Është e lehtë, ka peshën e rëndë të vesës.

Dora përthanë lotin,

shkruan emrin që ende nuk të ka harruar!

Dora...!

Statujë e trupit,

forma intime ku jetojnë dhimbjet,

si pikturat e jetës në ditëlindjen tënde,

nëpër duar kalojnë tregime të padukëshme!

Dora...!

Rrënja e miqësisë,

braktiset, vyshket në harresë,

kitarë e këngëve të plakura!

Në atë dorë...,

jetojnë gishtat, ata e zhveshën fustanin e nusërisë;

vitet e dashurisë numërojnë,

me ato gishta përkëdhelim foshnjet e porsa lindura

e rrjedh gjaku i viteve!

Mos e prekni dorën!...,

me atë do kapim malin,

do mbjellim karafila...!

Dora...,

vija e artë për të ndarë moshën!

15 Nëntor 2015

11-NË FUSHËN E SHAHUT

Kur luaj shah,

kujtesa ime ngjizet në sytë e të gjallëve.

Nga fusha e shahut,

shkëpus pemë,

i mbjell nëpër male.

Tek ajo lëndinë me kuadrate përgatis lodra për fëmijë,

dhuratë për të verbër.

Fusha e shahut varrezë e lavdishme

me ushtarë e kuaj të bardhë

si muze i vjetër në zemër të kohës.

Nëpër kuadratet e shahut ka dhe trima,

fillojnë e vdesin në moshë të rinisë,

lënë pas stinën me figura të përgjakura.

Gjatë betejës së shahut

Mbretëresha,

si soprano e muzikës klasike,

qanë mrekullisht humbjen... pas pak

Mbreti i verbër

do të kapet MAT

në oazën e pikëllimit!

12-KAFKA GJENI...

Dalë nga fshehtësia,

dielli i mëngjesit, si një fytyrë e përndezur

hodhi dritë në lagjen e varreve.

Kafka-gjeni

trokiste varr më varr,

askush nuk e shoqëronte

veç një këngë zije...

Kafka e motshme, dikur gjeni

me duart skelet,

përkëdhel kryqet e emrave të harruar

që nata i ka rrënuar.

...Pas vdekjes

kafka-gjeni ka peshën e gurit, tashmë të munguar,

fantazëm e shumuar,

e uritur,

e pagjumë,

rrëfen vdekjen, ku shpërfaqet bota e lashtë,

që i jep shkëlqim.

Kafka lutet të jetojë përsëri,

jetën e shkuar në kushte triumfuese,

ku askush mos të varroset!

Kushedi se në ç’fije floku

do digjet...

Mbas kaq shekujsh rreth flakës dashuri,

në cilën vatër të Atdheut do rikthehet

përsëri Kafka gjení?!

Nëntor 2015

13-KISHTE HARRUAR TË PUTHTE!

Si kujtim nga heshtja e gjatë,

një bebëz syri,

shumë vite e lënë vetëm,

kishte harruar të puthte!

Lidhur shpirtin si zog pa pëndë,

qante për puthjet e harruara,

si thëllëzë e trëmbur u ngrit në këmbë;

kërkon me mall

gjethet e pemëve t’i krijojnë melodi.

Shumë vite

ëndrrat i ishin thinjur,

buzët e saj të trëndafilta

nuk dinë të puthin.

Ta shikoje se si fliste, ajo vejushë

donte të puthej ngadalë,

rrëshqet ëmbël drejt mrekullisë

si atë natë…,

me puthjen e parë të dashurisë.

5 Dhjetor 2015-Nga ditari i jetës

14-NË FESTËN E GRAVE!

Sot,

qyteti mblodhi gjithë rrezet e diellit,

ngjyrosi sytë dhe buzët e grave!

Gratë,

u krehën bukur nëpër sallone bukurie,

për të krijuar tinguj

për çdo dëshirë.

Ato,

ecin kudo, çdo çast në bregun e ditës

kërkojnë diejt e jetës.

Të thinjura nga mjegulla në të njëjtët yje,

mbrëmjeve shkëlqimin ua kthejnë të dashurve,

me përkëdhelje e lirizëm si tek poezitë erotike!

8 Mars

15-Hija e Tij...

Ai

e këqyrte hijen e tij

nëpërmjet skeletit,

derdhur mbi rrasën e gurtë,

i zhveshur nga argëtimet

për shkak të gjelbërimit.

Skeleti shkëlqente si foto nudo !

Në perëndim të Diellit

përqafonte hijen të lënë diku më tej,

hija lëkundej sikur vallëzonte

me skeletin dritëtretur…

E mjeruar,

nga frika e skeletit hija hesht!

Qetësohet në copëra jete,

që akoma ecin si më parë

16-VARRIMI I MARINAARIT!

Këngët e erërave detare

enden përreth dallgëve,

një anije e madhe lodhur nga dielli

lundron e frynë një fllad...

Thellë në oqean,

nën alga dhe guaskat

mbretëria e peshqve

ka hapur një varr

për marinarin,

varr me rrërë dhe ujë të kripur…

Peshq me sy të përlotur,

shoqërojnë kortezhin nënujor

të marinarit!

Delfinë veshur në zi

këndojnë këngë vajtimi

të riteve detare…

Në të gëdhirë,

kur zogjtë prekin hapsirat,

mbi kuvertë, lundërtarë të përhumbur

me arkivol ndër duar, në heshtje

e lëshojnë mbi spirancë...

Tufa pulëbardhash,

lidhur krah për krah,

qajnë me ligje për mikun e tyre

marinar!

17-TURMAT...

E vërteta e turmës

është britma...forca!

Ai,

i forti i turmës ushqyer me padrejtësi,

me madhështi i frikësohet humbjes.

Turmat e duan të vërtetën,

të gjallë...duan ta ekzekutojnë

me duarë të pafashjme!

Heroike është turma...

mes ëndrrave, ku ka gjakë e zëra kumbues

për ngjitje të vështira!

Prej turmës

shppërthen qetësia hidhëruese,

nga dritë-nxehtësia

ndërohen rrugët, zbardhet e frikshmja

gazmojnë zemrat e mendjet e turmës...!

16-Janar-2013-Athinë

18-PËRSËRI PËR HESHTJEN!

“Vesa bie mbi bar atëhere kur nata është më e heshtur”

Friedrich Nieszsches

Kur lindi heshtja

njeriu ndjeu shumëngjyrshmërinë e jetës.

Heshtjen

dhe pse nuk e prekim dot,

ajo na mësoj se, erërat nuk kanë formë.

Me heshtjan të gjithë luajnë,

në vetvete dhe malet

dhe pyjet dhe deti

kanë mënyrën e tyre të heshtjes.

Nga frika e mureve të ftohtë

trupi mjeran i heshtjes

është enigma e lotit,

vetëm ajri e ndjenë bukurinë e heshtjes!

13 prill 2013

19-DRITËHIJET E DASHURISË...

Eh...dashuria

herë lulëzon, herë mbetet e vyshkur,

ajo nuk ka formë!…

Të gjithë luajnë me aromën hënore

të dashurisë, lagur me lot

në kërkim të diellit të jetës..!

Nëpër arkivat e të dashuruarëve

lexojmë se si pika e lotit bëhej dashuri!

Udhëtarët e jetës dhe sot

ditë-lindjen e dashurisë festojnë.

Me artin e dashurisë të gjithë luajnë,

i bashkohen përshpirtjeve.

E dhimbëshme e qeshura e dashurisë!...

Në dashuri

më ''revolucionari'' vuan nënshtrimin

e ëndrrave

deri sa të ndizen emocionet e aromatizuara

të dashurisë!

Janar-17-2013

nga ditari i jetës.

20-Përfytyrime Nëpër Vargje...

Të shikosh dëborën dhe erën

kaq afër nëpër fshat e t‘i ledhatosh me duar cung

në këto vise të veriut,

rrezikon të trembesh nga ulërima e egërsirave,

që si muzikë-Pop- bredhërijnë nëpër shtëpitë e fshatit.

Në ish sheshin e Katundit

grinden të humburat melodi

në skamje për kufoma këngësh

dhe shëmtitë e tyre shëtisin asfalteve

për të qenë të lumtur një çast.

* * *

Kishte sëmundje të keqe...

Sytë i dridheshin nën mbulesën e qerpikëve të gjatë

me bojë dyshimesh shkruar.

Dikush e ngriti në krah deri te frymëmarrja,

që i përgjigjej peshës së tij të lodhur.

Kështu,

përsëri zbriti të ndiqte shtëpinë e vet që lundronte mbi lumë.

* * *

Duke ardhur rreth e qark vetes për të parë,

çfarë kam për të lënë peng,

si një mendim i prishur

rrjedhojë e fërkimit me jetën

m‘u tha qëllimi i vetes,

të shkoj te pragu i një kasolleje,

ku jeta ecën shaluar mbi një dhelpër

për të gjuajtur lepuj.

Nga vëllimi poetik "Jeta më Vjenë si Poezi”- 2011

21- NJË DITË FESTE ME TË ÇMENDURIT!

Në nderim të kujtesës!

Unë e di...

ku e kanë derën e mendjes të çmendurit.

Ata,

janë kalimtarë të ëndrrave, shtratin e kanë të thyer,

brohorasin, si epshor tundin mendjen e tyre!

Janë apo nuk janë të dhunshëm,

me kokë poshtë e shikojnë kohën dhe botën,

kujtesën e kanë të ngujuar në nervin ireal!

Të çmendurit numërojnë kokrrizat e rërës,

nuk ndjejnë uri, as ngopje

festë kanë çdo çast në mendjen e tyre.

Një ditë, më ftuan...

më gostitën me fjalë çmëndurisht të bukura...

Ju betohem, kanë fantazi e trillime reale!

Janë të besueshëm

e kanë njohur botën pa mëkate e dëshira seksuale!

Në kopsht,

aty ku dëfrehen, nuk shajnë

veç përgjërohen për dashurinë.

Në gji,

mbajnë të palosur një letër

a fotografi të heronjve të tyre.

Qajnë e qajnë deri sa qeshin me veten e të thonë:

-Nuk jemi të çmendur!...

Ju jeni të tillë, vidhni dashuri,

fëlliqni biblioteka e shtëpi publike!

Më dhanë shumë kartolina e letra...

më dhuruan buzëqeshje pa maska!

Rroj në botën e tyre delire...

Dy Nëntor 2012

22- LETRA E ËNDRRËS

..ndjej fëshfërimën e pranverës!

Po vjen e dashura ime,

më tund dorën me letrën

që i dërgova mbrëmë në ëndërr.

Rrobat i ka të bardha,

feksin në ngjyrën e luleve

me gjinjtë si dy pëllumba të porsa fluturuar.

Është e bukur, lindur brenda meje,

si pemë stine ngarkuar...

E lehtë si zogu,

fluturon, vjen e malluar

dora i dridhet

kur lexon letrën e ëndrrës time!

23 - Nuk Pata Kohë të Qaja!

Me zërin e vjeshtës erdha tek ty

kur era valviste gjethe.

Unë jepja e merrja me buzët e tua,

kur t’i putha ata sy

nuk pata kohë të qaja,

m’i thave lotët me puthje!

Qava me ngashërim

kur era...

të zhveshi lakuriq,

të bënim dashuri...

Janar 201

24-FUND-VITI…

Aty nga fundi i vitit

një ditë e kuqe...

Dashuria jonë ishte tjetër gjë,

mos qesh,

ne ishim një çift poetik.

Me imagjinatën e çmendurisë,

u bëmë një me oshëtimën e detit.

Mbrëmjeve të vona kënduam,

jo vetëm një herë...

këngën-“Unë jam vagabond”

Me pas ndërtuam skenat prej rëre

dhe me diellin,

qe e kishim te ftuar në sy,

drekuam bashkë...

...Sot,dje dhe nesër

jeton një miqësi e bukur,

të cilën nuk e turbulloj me kujtime dhimbjeprurëse,

sepse,

çdo dashuri e ka një humnerë...

Thellë shpirtit,

në ditarin ku ngjyrat nuk veniten,

ruaj ditët e kuqe,

ashtu

të bukura,

ndjenjazgjuese,

ndërsa vijnë të heshtura

me hap të hijshëm.

Gëzuar për gjithçka që brenda nesh,

s'ndahet kurrë

prej atyre ditëve !

Nga ditari i viteve të shkuara

12 Dhjetor 2015

25-SHOKU IM...(ose vetvetja)

Shoku im,

rri ulur mbi shkëmbin e viteve,

zhytur në sfondin pa fund të mërgimit,

ngjyrosur me buzëqeshje të shuara

të shumë miqve nëpër mjegull

dhe si mijëra të pagjumë

jeton në heshtje...

Në netë pa yje,

ecën rrugës me qirinj të ndezur,

teksa lumenjtë e pemët

lozin sipas dëshirës.

Këngën e tyre nis të shoqërojë Ai.

Më pas, i mbetur pa zë,

“i dërgon Asaj një letër malli,

shkruar me pika shiu”!

Pikat,

të freskëta ia mbajnë vargjet,

dhe Ai, ashtu të gjalla, Asaj ia dhuron.

Shpesh, vetvetja...

me flokët e shpupurishura

e kthyer befasisht në vargje,

lexohet e lodhur prej frymës së kohës.

Në gjumë dikush i lexon vargjet,

dikush tjetër ia ha për mbijetesë,

po vargjet s’kanë fund

dhe në to mbetet,

qoftë dhe si fill i hollë,

gjithmonë një shpresë.

Nuk e dini?

Dhe shoku im i lënë zhveshur

ushqehet me dritën e shpresës.

Kërkon të rrojë në gjelbërim,

mbi lëndinën e jetës me shumë shi,

ndaj hap qiellin

dhe sheh

që është koha të jetojë me erërat!

Me to vjen zëri i tij :

“ Sigurisht që do të bjerë shi,

e mes shiut do të takohemi sërish.

Nesër, nëpër shi,

ne do të takohemi përsëri!”

Athinë-2015

26-DHIMBJA E MORTEVE

Dimri i asaj gruaje

ngjante si netët e shëndreut...

Nga dhimbja e morteve

mbetur në shkretëtirën e vetmis.

Anemike si pemë delikate, veshur në të zeza

lule e pa këputur

lotët e saja si petale binin mbi gjoksin e virgjër

mbetur e hijshme, e thinjur për një psherëtimë shpirti.

Shumë vite ndëshkuan veten

çdo ditë i ngjante sikur binte vetëm shi,

enigma zvarritej mbi një pikë loti

i shfaqet imazhi gjysmë-zhveshur në shtrat!

Si në një ëndërr të ëmbël

thërriti pa frikë, ta dëgjonte vetmia,

nga malli i vjetër

iu dridh dora mbi zemrën e fjetur.

Me shikimin e saj rrëzoj murin e padukshëm...

fluturuan pëllumbat, gurgulloi dhe lumi

një mëngjes, brenda jetës gjeti udhën

nëpër valë nanuriti si pulëbardhë,

erëmon dashurija me këmishën e bardhë

ndjeu bisedat dhe përkëdhelit e shtratit!

Fund Dhjetor-2015-nga Ditari i viteve të shkuara

27-KUR PREK EGOIZMIN!

Në shoqërinë e të çmendurve

preka thëmbrën e egoizmit

fshehur në deliriume

deri në pafundësinë e ngjyrave...

Nëpër nektarin e jetës

si kopështar mbolla pemë,

në mes të vreshtit ngrirë nga bukuria

një dashuri ledhatova,

në çdo stinë kuvendoj me hënë e yje

e gjurmë lë në rrugëtimin drejt detit......

Me gjuhën e një druri foli

egoizmi,

me plot shqisa më pickoi

të heq dorë nga përqafimi me lisat

nga tundimi që na sjellin rrymat,

thëmbrën e egoizmit t’ mos ua prek!

Më sulmuan si bimë hithëri

kur mes luleve gjeta një bletë

e nëpër livadhe u ngjiz si mjaltë.

Me ngjyra maramendëse e me frymë

unë vetvetja mes cicërimave

zgjoj folen e grerrëzave të cmirës,

prek thëmbrën e tyre të egoizmit...

Dhjetor 2013-

28...DASHURIA JONË

Fund viti...

Këto ditë janë të pashpjegueshme,

dashuria jonë kishte zmadhuar sytë

…sa s’u bë pluhur e thërrime

kur mbriti brenda vetes time

ku dëbora duket më e bukur se tekat

e atyre fjalëve pranë bredhit të Vitit të Ri…

se dashuria, jo gjithmonë kuptohet si vepër arti

prodhuar nga shpirti i atij libri ku gjejmë duartë tona

shtrënguar fort pas përmendores që ngritëm

nga lotët e vargjeve e mistereve të shpirtit tone!

Të zgjodha ty për t’u krahasuar me jetën, jo rastësisht,

por nga trishtimi që kishin rrugicat kur ti kaloje

dhe ja... përsëri ajo jeton si vepër arti krijuar nga dritëdëshirat tona!

22 Dhjetor-2013

29-VALSI I PLEQËRISË...

La,la,la...la..la...!

Në flladin e buzëve të mia

një zonjë

vallëzon dhe këndon...

Me detin dashuruar

si peshk i art në thellësira.

.....

Dhe në pleqëri

si zogj të lumtur, nëpër vreshta

vallëzojnë ata,

që rrjedhin në rrugën e diellit.

Tani në pleqëri jeta

është e shtruar me fruta stinësh,

me flokë bore mbuluar,

tërë lulet e kopshteve

këngëtarë

do shkojnë të kërcejnë vals

si dikur,

Si xixëllonja pa sy

do flenë në shtratin e heshtjes

kush ka radhën një e nga një...

Eja e dashur!

Të shkojmë të kërcejmë përsëri

“Valsin e Lumturisë”...

lala...laa, laa!

30-LIBRAT DHE UNË!

Sapo lind dielli,

librave të biblotekës ua kreh flokët e thinjura,

aty,

në gjoksin e tyre,

jam dhe unë.

Të mbuluara nga gjurmët e kohës, librat

shpalosin horizontin nëpër adresa të humbura…

Në raftet e biblotekës, fshehur autorë të akullt,

kur i shfleton arlisen si kurme njerëzore,

të pikturuara me buzëqeshje nëpër netët iluzore,

të ngarkuara me kode,

që lëvizin të përlotura sa herë ngjiten syve të mi.

Çdo libër

ka ngjyrën e gjakut nga kanë lindur,

qajnë sa herë cimbisin vetveten,

të zverdhuar për lexues të bardhë.

***

Në bujtinën e librave nuk ndihem i vetmuar,

dehem, bëhem tapë…

Ato,

nga gëzimi grinden,

për gjithçka u ngjajnë bukurshkruesëve rrebel,

pijanecë e kokëkrisur…

Librat flasin gjuhën e zogjëve,

kanë mënyrën e tyre magjike të t’ fjeturit,

prej fletëve shpërndajnë tinguj të çuditshëm!

Kush mund t’i dëgjoj...?

Nga xhelozia për kohën,

të trimëruara thyejnë guaskën,

të zgjojnë nga gjumi zotat e tyre,

përthyer mbi peshën e librave!

Shtator 2016

31-GUSHËBARDHA, VALËZ DETI...

“Dashuria vajton edhe në gurë.”

Nëpër vargje Gushëbardha, valëz deti,

më vjen si mëtim e ndjellamirë, gur i çmuar,

si pejsazh që e dua shumë.

Më vjen e ikën

nëpër muzgje dehur nga bukuria,

Gushëbardha, valëz deti si mëngjesi në pranverë!

Ti,

loti im,

mallëngjim që riluan me fatin,

vjen e merr diçka nga unë.

Jeton me kaçurrelat e mia të bardha,

i rishkruan kujtimet nën dritën e vetëtimave

Gushëbardha, valëz deti, di të bëhesh edhe lumë!

Gushëbardha valëz deti, si mëngjesi në pranverë,

lotin tim s’e lë të bjerë,

Nën qerpik si diamant,

rrezja e diellit e godit

dhe thërrmijat, gërma vargjesh

te kjo letër i ka mbjellë.

Kur te unë, gur i vetmuar

shushurin , me lë pa gjumë,

Gushëbardha, valëz deti, di të bëhesh edhe shkumë!

S’ka gjë, lermë,

lermë ... lermë...

Lermë se të dua shumë!

Gushëbardha, valëz deti, je pranvere si dhe unë,

me sytë e ndritur ngelur tek unë,

si dy rreze drite, brenda qenies time,

Gushëbardha, valëz deti në çdo çast të vetëmisë

jam kujtimi yt, me ty tundet jeta...

Je mall i fëmijërisë!

“Dashuria këndon edhe në gurë”

...bukuri e paharruar, mbetur nëpër këngë!

Gushëbardha, valëz deti si pejsazh që e dua shumë!

Shtator 2016

32-NGJYRA E VERDHË E KOHËS!

“ Gjej shumë realitete te fantazia.”

F.Franklin

Në qytetin e verdhë

mos përdorni të tjera ngjyra...!

I verdhë ajri

dhe mendimet të verdha si ëndrrat,

pikat e shiut u japin madhështi,

zverdhëllojnë lulet dhe pemët

shpendët në fluturrim bëjnë çudira

i ngjajnë të verdhës ngjyrë

dhe unë kështu ngjaj, harruar në një libër të verdhë.

Fryma e jetës

luhet nëpër skena të verdha,

në mbrëmje, kur qan qyteti...

hëna në vetminë e saj ia shton verdhësinë!

Shekulli ynë me ngjyra verdhoshe

pështillet në ethet e lakmisë,

prej saj gjithë këmbësorët

digjen pak e nga pak në verdhësi,

jeta ka hyrë thell në verdhësinë e peisazhit

dhe gruaja më e bukur,

një trëndafil i verdhë!...

Nëntor 2015

33-NGJTJET JANË TË VËSHTIRA!

Dridhjet e së shkuarës

dhe e sotëmja,

ndoshta dhe e ardhmja

nuk do t’më mjaftojë për ëndrrat e mia…

Gjysma e kohës vrapoi

e shkujdesur

të merrte shikimet e njerëzve të mirë.

Të ardhmen e mendoja si një libër

kyçur me shumë çelsa…

Duke dihasur thellë

udhëtova mureve të jetës,

rënkoj për ata që ikën…

Mbrëmjeve të qelqta,

nëpër dritën e njohjes

pashë veten time aq të vogël,

sa një fije kashte!

Tani

jetoj në stinë dimri,

brenda mjegullës së egër, përsëri

e kam guximin t’i kapërcej retë

dhe pse

ngjitjet janë të vështira!..

Nga ditari i jetës...2017

34-MBRËMJE MES PEMËVE BREGUT TË DETIT...

Dhe në kohë dimri,

mbrëmjeve të qelqta

Pemët…

bregut të detit janë shumë mikëpritëse.

Nëpër ato pemë, mbrapa gjetheve

të dashuruarit që shëtisin netëve

mashtrohen nga puthjet, mbushen me dritë.

Nëpër çdo pemë rrjedhin lotët e dashurisë,

gjethet mbledhin mbishkrime fjalësh dashurie.

Pemët aromëmira, me pak turp

deri në orët e vona, si triunfatore

me lotët e të dashuruarëve

do shkruajnë tingujt e dashurive!…

Janar 15-1-2018-Athinë

35-ÇASTE..

Tani,

në stinën e jetës time

po dëgjoj fëshfërimën e viteve

të viteve…

Mendja më shkonë

tek sytë e dashurisë së parë,

kur dikur

një luleshqerkë më dërgonte puthje

t'më jepte vite lumturije…

Në këtë Vit të Ri

me guxim, jetën do e shkruaj me tinguj

e ajo eremira dashuri,

veshur me puthje do tingëllojë si një polkë muzikore!

36-Poetët...

Poetë të mençur dhe jo normalë e

u nisën nxitimthi me erërat

të krehin muzat në lartësi,

të flasin për ata që nuk kan vdekur

në këtë jetë!...

Në zhegun e korrikut

dëgjojnë këngët e gjinkallave

bashkuar me korin

madhështor të milingonave

dhe fërfërimën e lehtë të breshkave

nëpër ugare…

bëjnë dashuri si të verbërit.

Në ajrin plot smog

me buzëqeshje të gjata sa dita e sotme

zogj në fluturim përgatisin darkën

për poetë e shkrimtarë plot brenga,

me shpirt të butë dhe endacak

që kur lindën.

Korrik 201-07-23

38-NË KOHË VERE!...

Në kohë verë

dëgjohen më shumë thirrjet e turmës...

Ato tingëllojnë nëpër ajër ku endacak, pushues e skuadra futbolli gjallërojnë fytyrën e ditës.

Koha...

si një vepër gjigande, shfaqet

në forma të veçanta nëpër bulevarde, buzë detit

e në fusha ku luhet topi,

kalëruar nga kalorës të rinjë, të vjetër, të verbër,

por më shumë nga të dëshpëruarit me kapelet e tyre verore

zgjojnë me britma mirëseardhjen...

e stinës së verës,

që nuk u dhuroj pak guxim të ëndërrojnë më shumë se zotërinjtë!

Eh...ata të turmave!

Në mëngjez, kur largohen prej shtëpive

shkojnë larg, me rroba banjo e një shishe ujë,

të arratisen, të marrin ca frymë lehtësuese

nga fotografit nudo bregut të plazheve e fushave të futbollit.

Ka dhe të “marr” që shkruajnë dhe në verë,

tek ata nuk ka klithma...

Me urtësi zbukurojnë puthjet e vargjeve,

përsëri,

në çdo stinë janë të pa kuptueshëm nga turma!

Ç’kërkoni më tepër nga stina e verës...

ka më shumë diell dhe pak lule

ajo, do tretet dhe këtë vit

nga ethet e nxehta të futbollit botror!?

Korrik 2014-2018

39-NË QERSHOR...

Në vigjilje të Qershorit

Unë këmbëtari,

në fill të buzëqeshjes u gjenda në qiell të hapur.

Në një shesh, me një statujë

u mblodhën ushtarët e jetës..!

Ata

e miqë me bollëk

donin të më kryqëzonin!

Më akuzuan për mbishkrime

në frymëmarrjen time,

zerin tim ta humbisja, të drithërohesha

kur ta puthja detin

e frikën bardhë e zi ta mbillja si pemë ulliri!

Sa vjeç jam, nuk e di...!

Në çdo Qershor të jetës

i freskët do shëtisë në bulevardin e natyrës,

do vallëzojë kodër më kodër,

hëna do qëmtoj fytyrat e bukura,

të mos ngjajnë me njera-tjetrën!

Qershor 2013 në prag të ditë-lindjes.

40-E DASHURA IME!

E dashura ime

e dëshiron shtratin e dashurisë

atje lartë…

në lartësira,

mbi gjethet e një lisi,

mbi rrepet e Buronjave.

cicërimat ta nanurisin.

Sa mall kam, ta shohë afër meje

…se si fle!

Ka teke e dashura ime,

duart dhe gjoksin i do plotë!

Shpesh i hedh krahun ta kem pranë

...ajo ikën,

mbështetet tek retë,

nuk do të notoj buzëdetit...

Sa i pëlqejnë ujëvarat!

Nga ditari i kujtimeve, në prag të Ditëlindjes time!

41--ÇASTE...

Tani,

në stinën e jetës time

po dëgjoj fëshfërimën e erërave

të viteve…

Mendja më shkonë

tek sytë e dashurisë së parë,

kur dikur

një Luleshqerkë më dërgonte puthje

t'më jepte vite lumturije…

Në çdo stinë, me guxim

jetën e kam shkruar me tinguj

e ajo eremira dashuri,

veshur me puthje

do këndojë çdo ditë kur të lind dielli i mëngjezit!

42-Nga Kujtesa e Largët...

Në shtëpinë e Norës

dielli ishte i madh…

Në heshtje një trëndafil

bëhej i bardhë,

më pas ngjyrë rozë,

trëndafilat harlisur rriteshin si me krahë.

Në atë shtëpi poetike,

ajo vajzë zbavitej me të padukshmet e saja

si dallandyshe me këngë në gojë.

Çdo vit

43-NË KOHË VERE!...

Në kohë verë

dëgjohen më shumë thirrjet e turmës...

Ato tingëllojnë nëpër ajër ku endaak, pushues e skuadra futbolli gjallërojnë fytyrën e ditës.

Koha...

si një vepër gjigande, shfaqet

në forma të veçanta nëpër bulevarde, buzë detit

e në fusha ku luhet topi,

kalëruar nga kalorës të rinjë, të vjetër, të verbër,

por më shumë nga të dëshpëruarit me kapelet e tyre verore

zgjojnë me britma mirëseardhjen...

e stinës së verës,

që nuk u dhuroj pak guxim të ëndërrojnë më shumë se zotërinjtë!

Eh...ata të turmave!

Në mëngjez, kur largohen prej shtëpive

shkojnë larg, me rroba banjo e një shishe ujë,

të arratisen, të marrin ca frymë lehtësuese

nga fotografit nudo bregut të plazheve e fushave të futbollit.

Ka dhe të “marr” që shkruajnë dhe në verë,

tek ata nuk ka klithma...

Me urtësi zbukurojnë puthjet e vargjeve,

përsëri,

në çdo stinë janë të pa kuptueshëm nga turma!

Ç’kërkoni më tepër nga stina e verës...

ka më shumë diell dhe pak lule

ajo, do tretet dhe këtë vit

nga ethet e nxehta të futbollit botror!?

Korrik 2014-2018

44-NGJTJET JANË TË VËSHTIRA!

Dridhjet e së shkuarës

dhe e sotëmja,

ndoshta dhe e ardhmja

nuk do t’më mjaftojë për ëndrrat e mia…

Gjysma e kohës vrapoi

e shkujdesur

të merrte shikimet e njerëzve të mirë.

Nëpër dritën e njohjes

pashë veten time aq të vogël,

sa një fije kashte.

Të ardhmen e shikoj si një libër

kyçur me shumë çelsa.

Duke dihasur thellë

udhëtova mureve të jetës,

rënkoj për ato që ikën…

Tani,

brenda mjegullës së egër

e kam guximin t’i kapërcej retë

dhe pse

ngjitjet janë të vështira!..

Nga ditari i jetës.

Nga ditari i kujtimeve, në prag të Ditëlindjes time!

45-MBRËMJE MES PEMËVE BREGUT TË DETIT...

Dhe në kohë dimri,

mbrëmjeve të qelqta

Pemët…

bregut të detit janë shumë mikëpritëse.

Nëpër ato pemë, mbrapa gjetheve

të dashuruarit që shëtisin netëve

mashtrohen nga puthjet, mbushen me dritë.

Nëpër çdo pemë rrjedhin lotët e dashurisë,

gjethet mbledhin mbishkrime fjalësh dashurie.

Pemët aromëmira, me pak turp

deri në orët e vona, si triunfatore

me lotët e të dashuruarëve

do shkruajnë tingujt e dashurive!…

Janar 15-1-2018-Athinë

18 views

Shkrimet e fundit