top of page

DUKE PRITUR VJESHTËN...


DUKE PRITUR VJESHTËN...

KARTOLINË ME POEZI PËR MIQTË E MI!

NGA ARQILE V GJATA

1-DUA TË JEM RINOR!

…Mosha më përkëdhel,

ende e dua të bukurën!

Koha ime flet me frymëmarrjen e stinëve!

Dua të jem rinor, yjet si kap dot,

ushqim kam ngjyrat e moshës,

kur të iki, cicërimat e fëmijve t’më përcijellin

të ndihem i gjallë nëpër biseda

dhe kur vjeshta të shkund gjethet dhe dimri të vdes,

unë përsëri, nuk do kem frikë nga vetëtimat ...

2-NË VITIN QË PO MË IKËN...

Në vitin që po më ikën

njoha çaste nga këngët e rinisë

dhe stina e moshës.

Në perëndim të diellit

shkrova një ëndërr të pa përfunduar,

njoha njerëz që pikturojnë thinjat e detit,

fjalën e qëmtuar plot gjak.

Nuk i shita lotët veç i fala për mikeshat e mia,

s’u lodha duke parë shiun

se si ngazëllente e copëtoheshin erërat

përnatë mbi shtratin e lumit.

Të shtunave takohesha me pyllin

në mbrëmjet e vallëzimit,

të etur për hapësirë dhe zemër mike

goxha trimëresha, që shpesh i humba!

Tani, si një metoforë jetoj në ballkonin e kujtesës,

nga pesha e puthjeve nuk di ku të shlodhem,

si i lindur në ditë vere

gjithë dhimbjet i lash të treten

në barkun e Vitit të vjetër...

3-SHOQJA E ËNDRRAVE TË MIJA!

Tani që yjet plaken ku,jtesa

më ndihmon të kem pranë pshertimën

e heshtur të asaj dashurie

vajzën ngjyrë pranvere, fytyrën e ëndrrave të mia.

Zemrat tona aq të kthjellta

nuk dinin të kërkonin, me sy e afronim ëndrrën

me lojra emocionesh i kalonim në mendje

buzëqeshjet e etura në mbrëmjet e vallzimit.

Madheshtia e asaj vajze zgjatej në çdo zgjim,

të vërtetat e ëndrrave i lexonte

dita e nesërme ...

Habiteshim me ëndrrat e padukshme,

shtegtuan nëpër rrugët e erërave!

Ndoshta ...

Kurrë s’do të vijnë!

4-MË PRIT TE KODRA E KUKULLAVE!

E dashur, eja!

Eja të çlodhemi livadheve të kujtimeve tona!

Më prit tek Kodra e Kukullave,

të ngremë balona si atëherë kur u dashuruam…

Ose,

të pres në Anfiteatrin e çudirave,

atje ku vallëzojnë vetëm erërat.

Sa shumë u ngjaje bukurosheve të antikitetit!

E bukur ishte ajo ditë,

emri yt sup më sup me buzëqeshjen e syve,

të kujtohen trëndafilat?!

Mbi shkëmbinjtë e thinjur

e çuditshme është jeta!

Po ja,

filluan të bien gjethet e fundit,

në përshpirtjen e udhëtimit rrugëve të lotit

kujdes të kesh nga retë!

Eja në funeralin tim, thjesht me fustan veror.

Edhe pse do t’jetë e dhimbshme,

ti, me buzët e kuqe do puthësh heshtjen…

Të pres, eja…

5-VARGJE TË MBLEDHURA NË FURTUNË...

Gjithëçka në furtunë

është në harmoni të përkryer,

ajri me sy plot dallgë,

gjëmimet zbukurojnë qiellin,

në kopshtitn ku banoj gjethet bien fluturimthi...

Eja, të lozim me ajrin e mëngjesit

ku gjenden dhe gjëra të virgjëra,

miqësia është çelsi që hap derën e kohës.

Ditët dedhen në pentagramin e jetës,

Të kujtojmë dhomat e gjumit lagur nga shiu,

Ejani të pertypim “ kafshatën e mjerimit”,

të këndojmë me nostalgji për të verbrit

me pelerinën e mjegullës të ngrohim vetveten...

***

Aty tek vendi im

dita vjen e heshtur

ëndrrat kanë fikur dritat.

Ju, miqtë e mi

vraponi të kërkoni portretin e mëngjesit...

Sa mirë,

kam hapur portën e shpirtit

si strehzë malli për portretin e qytetit.

Qielli im, sot është me diell,

është koha, në drekë të pim verë

deri afër mbrëmjes, më pas

bashkë me pemët e stinës,

të kuvendojmë për mjerimin!

6-Vargje Pa Përgjigje...

Miq të dashur, pse çuditeni,

zemra është e përfshirë në një mijë e një mrekullira,

pse habiteni, shkakun e dhimbjes se zbulojmë dot!?

Jeta një bllok shënimesh i pambaruar,

të lumtur janë ata dhe në fshehtësi

shkruajnë nëpër libëra...

Shikimi im i pëlqenë të fshehtat

ato, nuk puthen

veç ledhatohen nga zemra.

7-SHEKULLI IM...

Shekulli im i pikëlluar nga pesha zemërgurtë,

nuk po mundem ta prek...

Ngjyrat e dhimbjeve kanë shumë piedestale.

Shekulli im jetonë ende në mjerimin

e reve në shtegtim...

Sa herë përqafoj Shekullin tim,

toka më duket më e lehtë pa male!

Shekullin im si koha e Migjenit,

mbushur me eshtrat e të lindurve

nga dashuria,

me emra perëndish të harruar.

Të gjithë, tek yjet e natës

shpëtim kërkojnë nga egërsirat…

...

Motet u plakën, i hëngri pshertima

e tradhëtisë.

Shekulli im i ndezur, i pavdekshëm nëpër monumente;

vrapon qytetërimeve të vdekura

deri sa të zbardh Mëngjezi!...

Dhjetor 2016

8--MBRËMJE MES PEMËVE BREGUT TË DETIT...

Dhe në kohë dimri,

mbrëmjeve të qelqta

Pemët…

Bregut të detit janë shumë mikëpritëse.

Nëpër ato pemë, mbrapa gjetheve

të dashuruarit që shëtisin netëve

mashtrohen nga puthjet, mbushen me dritë.

Nëpër çdo pemë rrjedhin lotët e dashurisë,

gjethet mbledhin mbishkrime fjalësh dashurie.

Pemët aromëmira, me pak turp

deri në orët e vona, si triunfatore

me lotët e të dashuruarëve

do shkruajnë tingujt e dashurive!…

Janar 15-1-2018-Athinë

9-NË STINËN E JETËS TIME!

Tani,

në stinën e jetës time

po dëgjoj fëshfërimën e erërave

të viteve…

Mendja më shkonë

tek sytë e dashurisë së parë,

kur dikur

një luleshqerkë më dërgonte puthje

t'më jepte vite lumturije…

Në këtë Vit të Ri

me guxim, jetën do e shkruaj me tinguj

e ajo eremira dashuri,

veshur me puthje

do tingëllojë si një polkë muzikore!

10-DORA!

Dora...!

Është e lehtë, ka peshën e rëndë të vesës.

Dora përthanë lotin,

shkruan emrin që ende nuk të ka harruar!

Dora...!

Statujë e trupit,

forma intime ku jetojnë dhimbjet,

si pikturat e jetës në ditëlindjen tënde,

nëpër duar kalojnë tregime të padukëshme!

Dora...!

Rrënja e miqësisë,

braktiset, vyshket në harresë,

kitarë e këngëve të plakura!

Në atë dorë...,

jetojnë gishtat, ata e zhveshën fustanin e nusërisë;

vitet e dashurisë numërojnë,

me ato gishta përkëdhelim foshnjet e porsa lindura

e rrjedh gjaku i viteve!

Mos e prekni dorën!...,

me atë do kapim malin,

do mbjellim karafila...!

Dora...,

vija e artë për të ndarë moshën!

15 Nëntor 2015

11-NË FUSHËN E SHAHUT

Kur luaj shah,

kujtesa ime ngjizet në sytë e të gjallëve.

Nga fusha e shahut,

shkëpus pemë,

i mbjell nëpër male.

Tek ajo lëndinë me kuadrate përgatis lodra për fëmijë,

dhuratë për të verbër.

Fusha e shahut varrezë e lavdishme

me ushtarë e kuaj të bardhë

si muze i vjetër në zemër të kohës.

Nëpër kuadratet e shahut ka dhe trima,

fillojnë e vdesin në moshë të rinisë,

lënë pas stinën me figura të përgjakura.

Gjatë betejës së shahut

Mbretëresha,

si soprano e muzikës klasike,

qanë mrekullisht humbjen... pas pak

Mbreti i verbër

do të kapet MAT

në oazën e pikëllimit!

12-KAFKA GJENI...

Dalë nga fshehtësia,

dielli i mëngjesit, si një fytyrë e përndezur

hodhi dritë në lagjen e varreve.

Kafka-gjeni

trokiste varr më varr,

askush nuk e shoqëronte

veç një këngë zije...

Kafka e motshme, dikur gjeni

me duart skelet,

përkëdhel kryqet e emrave të harruar

që nata i ka rrënuar.

...Pas vdekjes

kafka-gjeni ka peshën e gurit, tashmë të munguar,

fantazëm e shumuar,

e uritur,

e pagjumë,

rrëfen vdekjen, ku shpërfaqet bota e lashtë,

që i jep shkëlqim.

Kafka lutet të jetojë përsëri,

jetën e shkuar në kushte triumfuese,

ku askush mos të varroset!

Kushedi se në ç’fije floku

do digjet...

Mbas kaq shekujsh rreth flakës dashuri,

në cilën vatër të Atdheut do rikthehet

përsëri Kafka gjení?!

Nëntor 2015

13-KISHTE HARRUAR TË PUTHTE!

Si kujtim nga heshtja e gjatë,

një bebëz syri,

shumë vite e lënë vetëm,

kishte harruar të puthte!

Lidhur shpirtin si zog pa pëndë,

qante për puthjet e harruara,

si thëllëzë e trëmbur u ngrit në këmbë;

kërkon me mall

gjethet e pemëve t’i krijojnë melodi.

Shumë vite

ëndrrat i ishin thinjur,

buzët e saj të trëndafilta

nuk dinë të puthin.

Ta shikoje se si fliste, ajo vejushë

donte të puthej ngadalë,

rrëshqet ëmbël drejt mrekullisë

si atë natë…,

me puthjen e parë të dashurisë.

5 Dhjetor 2015-Nga ditari i jetës

14-NË FESTËN E GRAVE!

Sot,

qyteti mblodhi gjithë rrezet e diellit,

ngjyrosi sytë dhe buzët e grave!

Gratë,

u krehën bukur nëpër sallone bukurie,

për të krijuar tinguj

për çdo dëshirë.

Ato,

ecin kudo, çdo çast në bregun e ditës

kërkojnë diejt e jetës.

Të thinjura nga mjegulla në të njëjtët yje,

mbrëmjeve shkëlqimin ua kthejnë të dashurve,

me përkëdhelje e lirizëm si tek poezitë erotike!

8 Mars

15-Hija e Tij...

Ai

e këqyrte hijen e tij

nëpërmjet skeletit,

derdhur mbi rrasën e gurtë,

i zhveshur nga argëtimet

për shkak të gjelbërimit.

Skeleti shkëlqente si foto nudo !

Në perëndim të Diellit

përqafonte hijen të lënë diku më tej,

hija lëkundej sikur vallëzonte

me skeletin dritëtretur…

E mjeruar,

nga frika e skeletit hija hesht!

Qetësohet në copëra jete,

që akoma ecin si më parë

16-VARRIMI I MARINAARIT!

Këngët e erërave detare

enden përreth dallgëve,

një anije e madhe lodhur nga dielli

lundron e frynë një fllad...

Thellë në oqean,

nën alga dhe guaskat

mbretëria e peshqve

ka hapur një varr

për marinarin,

varr me rrërë dhe ujë të kripur…

Peshq me sy të përlotur,

shoqërojnë kortezhin nënujor

të marinarit!

Delfinë veshur në zi

këndojnë këngë vajtimi

të riteve detare…

Në të gëdhirë,

kur zogjtë prekin hapsirat,

mbi kuvertë, lundërtarë të përhumbur

me arkivol ndër duar, në heshtje

e lëshojnë mbi spirancë...

Tufa pulëbardhash,

lidhur krah për krah,

qajnë me ligje për mikun e tyre

marinar!

17-TURMAT...

E vërteta e turmës

është britma...forca!

Ai,

i forti i turmës ushqyer me padrejtësi,

me madhështi i frikësohet humbjes.

Turmat e duan të vërtetën,

të gjallë...duan ta ekzekutojnë

me duarë të pafashjme!

Heroike është turma...

mes ëndrrave, ku ka gjakë e zëra kumbues

për ngjitje të vështira!

Prej turmës

shppërthen qetësia hidhëruese,

nga dritë-nxehtësia

ndërohen rrugët, zbardhet e frikshmja

gazmojnë zemrat e mendjet e turmës...!

16-Janar-2013-Athinë

18-PËRSËRI PËR HESHTJEN!

“Vesa bie mbi bar atëhere kur nata është më e heshtur”

Friedrich Nieszsches

Kur lindi heshtja

njeriu ndjeu shumëngjyrshmërinë e jetës.

Heshtjen

dhe pse nuk e prekim dot,

ajo na mësoj se, erërat nuk kanë formë.

Me heshtjan të gjithë luajnë,

në vetvete dhe malet

dhe pyjet dhe deti

kanë mënyrën e tyre të heshtjes.

Nga frika e mureve të ftohtë

trupi mjeran i heshtjes

është enigma e lotit,

vetëm ajri e ndjenë bukurinë e heshtjes!

13 prill 2013

19-DRITËHIJET E DASHURISË...

Eh...dashuria

herë lulëzon, herë mbetet e vyshkur,

ajo nuk ka formë!…

Të gjithë luajnë me aromën hënore

të dashurisë, lagur me lot

në kërkim të diellit të jetës..!

Nëpër arkivat e të dashuruarëve

lexojmë se si pika e lotit bëhej dashuri!

Udhëtarët e jetës dhe sot

ditë-lindjen e dashurisë festojnë.

Me artin e dashurisë të gjithë luajnë,

i bashkohen përshpirtjeve.

E dhimbëshme e qeshura e dashurisë!...

Në dashuri

më ''revolucionari'' vuan nënshtrimin

e ëndrrave

deri sa të ndizen emocionet e aromatizuara

të dashurisë!

Janar-17-2013

nga ditari i jetës.

20-Përfytyrime Nëpër Vargje...

Të shikosh dëborën dhe erën

kaq afër nëpër fshat e t‘i ledhatosh me duar cung

në këto vise të veriut,

rrezikon të trembesh nga ulërima e egërsirave,

që si muzikë-Pop- bredhërijnë nëpër shtëpitë e fshatit.

Në ish sheshin e Katundit

grinden të humburat melodi

në skamje për kufoma këngësh

dhe shëmtitë e tyre shëtisin asfalteve

për të qenë të lumtur një çast.

* * *

Kishte sëmundje të keqe...

Sytë i dridheshin nën mbulesën e qerpikëve të gjatë

me bojë dyshimesh shkruar.

Dikush e ngriti në krah deri te frymëmarrja,

që i përgjigjej peshës së tij të lodhur.

Kështu,

përsëri zbriti të ndiqte shtëpinë e vet që lundronte mbi lumë.

* * *

Duke ardhur rreth e qark vetes për të parë,

çfarë kam për të lënë peng,

si një mendim i prishur

rrjedhojë e fërkimit me jetën

m‘u tha qëllimi i vetes,

të shkoj te pragu i një kasolleje,

ku jeta ecën shaluar mbi një dhelpër

për të gjuajtur lepuj.

Nga vëllimi poetik "Jeta më Vjenë si Poezi”- 2011

21- NJË DITË FESTE ME TË ÇMENDURIT!

Në nderim të kujtesës!

Unë e di...

ku e kanë derën e mendjes të çmendurit.

Ata,

janë kalimtarë të ëndrrave, shtratin e kanë të thyer,

brohorasin, si epshor tundin mendjen e tyre!

Janë apo nuk janë të dhunshëm,

me kokë poshtë e shikojnë kohën dhe botën,

kujtesën e kanë të ngujuar në nervin ireal!

Të çmendurit numërojnë kokrrizat e rërës,

nuk ndjejnë uri, as ngopje

festë kanë çdo çast në mendjen e tyre.

Një ditë, më ftuan...

më gostitën me fjalë çmëndurisht të bukura...

Ju betohem, kanë fantazi e trillime reale!

Janë të besueshëm

e kanë njohur botën pa mëkate e dëshira seksuale!

Në kopsht,

aty ku dëfrehen, nuk shajnë

veç përgjërohen për dashurinë.

Në gji,

mbajnë të palosur një letër

a fotografi të heronjve të tyre.

Qajnë e qajnë deri sa qeshin me veten e të thonë:

-Nuk jemi të çmendur!...

Ju jeni të tillë, vidhni dashuri,

fëlliqni biblioteka e shtëpi publike!

Më dhanë shumë kartolina e letra...

më dhuruan buzëqeshje pa maska!

Rroj në botën e tyre delire...

Dy Nëntor 2012

22- LETRA E ËNDRRËS

..ndjej fëshfërimën e pranverës!

Po vjen e dashura ime,

më tund dorën me letrën

që i dërgova mbrëmë në ëndërr.

Rrobat i ka të bardha,

feksin në ngjyrën e luleve

me gjinjtë si dy pëllumba të porsa fluturuar.

Është e bukur, lindur brenda meje,

si pemë stine ngarkuar...

E lehtë si zogu,

fluturon, vjen e malluar

dora i dridhet

kur lexon letrën e ëndrrës time!

23 - Nuk Pata Kohë të Qaja!

Me zërin e vjeshtës erdha tek ty

kur era valviste gjethe.

Unë jepja e merrja me buzët e tua,

kur t’i putha ata sy

nuk pata kohë të qaja,

m’i thave lotët me puthje!

Qava me ngashërim

kur era...

të zhveshi lakuriq,

të bënim dashuri...

Janar 201

24-FUND-VITI…

Aty nga fundi i vitit

një ditë e kuqe...

Dashuria jonë ishte tjetër gjë,

mos qesh,

ne ishim një çift poetik.

Me imagjinatën e çmendurisë,

u bëmë një me oshëtimën e detit.

Mbrëmjeve të vona kënduam,

jo vetëm një herë...

këngën-“Unë jam vagabond”

Me pas ndërtuam skenat prej rëre

dhe me diellin,

qe e kishim te ftuar në sy,

drekuam bashkë...

...Sot,dje dhe nesër

jeton një miqësi e bukur,

të cilën nuk e turbulloj me kujtime dhimbjeprurëse,

sepse,

çdo dashuri e ka një humnerë...

Thellë shpirtit,

në ditarin ku ngjyrat nuk veniten,