Drita Ademi: SËMUNDJA E GJAKUT

N’rrashta t’kodrave rritet kopra e egër.

Dikush thotë: diktatori ka dekë moti,

e muret hala i mbajnë veshtë hapun.

N’Durrës burrat lujnë domino

me duer t’nxime prej diellit,

Italia ndryshket

mbi barkun e anijeve.

N’Tiranë beton i lagun,

erë nafte,

kafja piqet dy herë

për etnitë e pagjumë.

Mbi Kukës arkivat ruejnë

erën e bukës,

duer të zgjatuna

si flamuj lirije.

Para se me ardhë turqit

kuajt pinin ujë n’Drin,

e priftnit shkruejshin ungjij

me gishta t’ngrimë prej dimnash.

Mbi ato toka t’lashta

historia asht derdhë udhëve

si thes me elb.

Perandori mbi perandori,

çizme pushtuesish

n’oborre shqiptare,

flamuj t’ndryshëm

mbi t’njajtat vorre.

N’Prishtinë gratë pritshin lajme

me bukë t’thatë n’shami,

djemtë i çojshin ushtar kah veriu

e i kthenin veç n’emna guri.

Prej Llapi deri n’Drenicë

tymi rrinte ulun

si sorrë e zezë mbi shpija,

e fëmija msojshin alfabetin

nën dhe.

N’Shkup pazari i vjetër

merr erë duhani e shiu,

ezani përzihet me kambana,

Vardari, si bishë e lodhun,

kalon ngadalë.

Nji plak shet sahata t’prishun

e flet me vete

n’nji gjuhë

që s’e kupton ma askush.

N’Ulqin deti i han brigjet

copë-copë çdo dimën,

kripa hyn n’eshtna

si kujtim i vjetër ilir.

Burrat me drita t’fikuna

n’anije

flasin me za t’ultë

për kufijtë,

për sëmundjen e gjakut.

N’Shkodër jezuitët ruenin libra

kur digjej qyteti,

e n’jug ikonat

kanë ftyra t’nxime

prej tymit t’shekujve.

Mbi Rozafë

muratorët pinë raki

me i harrue britmat e grave

n’mure.

N’Gjirokastër gurët

bahen gjuhë dalëngadalë,

e n’çdo dritare

varet nga nji shekull

i lodhun.

Kahdo që shkon

dikush thërret:

o vlla, a ki zjerm?

dikush përgjigjet greqisht,

dikush shan sllavisht,

dikush pëshpërit italisht,

dikush hesht

si nën dritë hetuesie.

Natën, kur ik drita,

Shqiptaria rri zgjuet

si trup me temperaturë,

tu i numrue kufijtë

si plagë t’vjetra.

E deti rreh Europën

si derë t’mbyllun me hekur.

Drita Ademi