DITA E PËRJETËSISË


Resmi Osmani


Kushtuar 112 vjetorit të Luftës së Mashkullorës

Mashkullorë, e martë mbrëma,18 mars 1908.

Pas rrugëtimit të gjatë e të lodhshëm, që pasoi vrasjen e bimbashit të Gjirokastrës, në atë fillim marsi të ftohtë, me llohë e shqotë , gërxheve malore, pyjeve e monopateve, e ndjekur nga koshadhet turke, dhe sytë e zaptieve, çeta e vogël e Çerçiz Topullit me shtatë luftëtarë, arriti nga Gardhiqi në Mashkullorë. Zemani[1], pjesëtar i çetës, u dha strehë që të bujtnin në shtëpinë e tij, ku do të preheshin të sigurtë. I pritën krahëhapur e bujarisht. Myrto Haskua, i ati i Zemanit, aq u gëzua për trimat që i përndritën shtëpinë, saqë dukej sikur i qeshnin dhe rrobat e trupit. Nuk u mor vesh sa ahpejt u gatit darka nga nikoqirja. Jatakët i shtruan në odën e mqve. Ata u shtrinë bri njëri-tjetrit, të mbuluar me guna e velenxa dhe ca nga ngrohtësia e zjarrit, ca nga lodhja fjetën në çast.

Mihali[2], me shpatullat mbështetur në jastëk, po hidhte në një radhua me kapakë lëkure ngjarjet e ditëve të fundit, pas vrasjes së Halil Musa beut bimbashit të urryer të Gjirokasres[3]. Ai pa që edhe Çerçizin, nuk po e zinte gjumi. Mendueshëm e disi ëndërrues ia kishte ngulur sytë tavanit stisur me dru të stolisur.