DIMËR MBI LIBOHOVË


Vladimir Muça

DIMËR MBI LIBOHOVË

Si një qen i pangeshëm nën borë Oxhak i sarajëve Me prushin e lebroztë, Në kërkim të një ushqimi, Në tjetër formë humane Mes formave të reja zhgënjimi.

Ju toka rrëzë Buretos, Ju toka të rilindura, Ku tjetër shpirt, tjetër mahnitje, Nër glaukoma gëlltit shikimi; Nga sisteme shoqërore të përmbysura Mes ëndrrave, makthëve verbimi.

Kur ne çunat e Djerrit të Shpatave Fjalëkursyer,me një grusht, Në çdo farë drithi Mbillnim një zemër Si antikë në venat e reja Mes arësyes e mirësisë.

Nostalgjik u këndoj dimrave të shkuara, Siç u këndoj mbrëmjeve xixëlluese Me hënën e akullt ditëve të humbura.

Eja vëlla në këtë univers, Në tjetër natë, Në tjetër kthjelltësi; Në tjetër hapësirë në hije të qetë.

Hajde në tokën e virgjër të gjyshërve të tu, Në truallin e lindjes të Fisit, Në ate tokëpronë me sytë e dajove blu, Hajde mes shpresave të reja, Në q