DIKUR MË 1980


Edmond Llaçi

Pas një kohe të gjatë do të shkonte lart në manastir. Një nga kujtimet e shumta të fëmijërisë. Ishin nga copëzat më të bukura e të pa haruara. Nuk e kuptoi se si e mori të përpjetën aq shpejt, atë kreshtë shkëmbore që e çonte drejt tij. Me hapin e përshtatur me lartësinë trupore i hidhte këmbët me një siguri tepër të madhe mbi ish kalldrëmin e dikurshëm. Në ato momente i u krijua ideja se edhe dje kishte kaluar andej. Duke hedhur shikimin përpjetë aty përpara si me frikë se nuk do ta gjente aty,  u bind vetëm atëherë kur ai objekt po i afrohej dhe i zuri gjithë ekranin e syrit.

Konturet e tij të zymta nga koha dhe harresa njerëzore e trishtuan jashtë mase. Mbeti për një çast. Këmbët nuk po i lëviznin prej andej. U përpoq të rikujtonte ato vite, ato momente të adoleshencës kur në raste festash mblidheshin aty me bashkëmoshatarët nga fshati, por qe e pamundur.

E kaloi portën kryesore të rrethimit. Me hapin e kujdesshëm mbi plloçat e gurta si për të mos thyer qetësinë që po zotëronte gjithçka që ndodhej aty, hodhi shikimin e tij gjithandej. Për një moment, vetëm për një moment, me forcën e imagjinatës u përpoq  t’u jepte jetë atyre viteve të haruara por të jetuara, të shihte veten përmes atyre njerëzve. Të ndjente zhurmën e atyre festave si fëmijë kur kalonin poshtë ikonës së Shën Marisë, ose kur shkonin e tërhiqnin fshehurazi litarin e kambanës dhe prifti i gjurmonte me vrap, por qe e pa mundur. Tashmë ajo kohë ishte tepër e largët. E shkuar.

I ndodhur përpara portës së kishës nuk po guxonte ta prekte atë. Një çarrje e madhe kishte zënë vendin e asaj doreze të bukur. Në cep të buzës i u shfaq një buzëqeshje e shpejtë dhe e hidhur. Kur ishte i vogël do ta mbërthente me të dyja duart atë dorezë duke ndjer në mollëz