DHASHTË ZOTI SHQIPTAR NUK DO VDES NË SHTRAT


DHASHTË ZOTI SHQIPTAR

NUK DO VDES NË SHTRAT


NGA KALOSH ÇELIKU


Dhashtë, Zoti Shqiptar: nuk do vdes në shtrat

Shkaku, nuk vdiq Stërgjyshi. Gjyshi. Babai.

Që, shpesh thoshte: Shokët, vdiqën maleve.

Kohë, nuk patëm t’i shtimë as në varre

Po, i mbuluam me dushk. Borë të madhe.


Pasardhësi tyre: Kalosh Çeliku. Rebel

Edhe, Ai nuk kërkon të vdes në shtrat:

Po, në një Tavernë. Rrugë. Nën Rrap! Mal.

Përballë, Dy Ibrikëve plotë me raki rrushi:

Prehërin e Mikes Di, me Dy shtambaverë!

Tek “Parku i Grave“, në Shkup. Dëllinja

Përballë, Kuvendit Maqedonisë Veiut:

Bregliqe. Det. Oqean. Male. Poet shqiptar.


Nuk u besoj hoxhallarve. Politikanëve

Nateditë, këmbekrye në legen. Xhami.

Që, i luten Allahut të na shpëtojë:

Nga armiku i padukshëm Covidi 19!


Po, Omar Khajamit. Imamit, që asaj kohe:

Me teleskop: E studionte Qiellin. Yjet.


Dhe, me porosinë poetike te Rubairat:

”Dhe, kur të shkosh, moj Dor-e-këmb argjënde

Për të gostitur miqtë n’ato vënde,

Ku pinim bashkë, e t’arrish ku rri,

Mos psherëti! - po zbas-më Kupën tënde”…


Vërtetë, do të ishte Ringjallje madhështore:

Nuk i dua miqtë partiak. Dhe, rrufjanët.

I dua Gratë besnike! Armiqtë e Pazarit Grave

Hakun, përsëgjali: Sot, të ma japin në shtrat…



Magarkat e partive politike


Magarkat, kur isha me Gruan besnike

Përditë, vinin. Trokisnin te Shtëpia:

Herë pas here. Ditën. Edhe Natën.

Derën e kishin hapur, krah më krah.

Përmes telefonit. E -mailit. Shpesh:

Pasmesnate, edhe ma prishnin gjumin.


Neteditë,