DETYRIM BOTËROR


DETYRIM BOTËROR PËR PLANIFIKIM FAMILJAR DHE KARANTINË TË NJËKOHËSHME, MASA KUNDËR DY KATASTROFAVE




Nga Fahri Dahri

"Fryt i martesës - Dashuria dhe fëmijët"!!

Ç'farë ka në brendi të “Mitit të Sizifit“ të Albert Kamy-s?. Miti i famshëm i perëndive të lashtësisë, në një tjetër këndvështrim. Sizifi i dënuar, nuk e arriti dot që të shlyente dënimit për të ngritur gurin në majën e malit. Sforcimet, mbilodhja e Sizifit, mposhten pikërisht atëhere kur ai i afrohet majës së malit, vendit të caktuar për shlyerjen e dënimit. Guri i mposht forcat e Sizifit dhe rrokulliset me shpejtësi marramendëse drejt vendfillimit të ngritjes së gurit (apo ngarkesave të çdo llojshme).

Sa e vështirë, e lodhshme dhe rraskapitëse qenka e përpjeta e ngjitjes; por shumë e lehtë, e shpejtë dhe e gëzueshme është e tatëpjeta (e hqimta) e zbritjes.

Dy të kundërtat e Sizifit. Sigurisht jo vetëm të tij, të kundërtat gjinden pa "kursim" kudo udhe për këdo. Sizifi i Albert Kamy-s na zgjon që të dimë të gjejmë të kundërtat dhe pas njohjes së tyre të zgjedhim dhe të veprojmë. Çdo forcë që përdoret kundër rrymës, pa zbërthyer të kundërtat, është e destinuar të dështojë. Por Sizifi na tërheq vëmëndjen për të qenë gjithëmonë vigjilentë, të kujdesshëm, sepse pikërisht kur mendohet se gjithëçka është nën kontroll, atëhere ndodhin goditjet e forta, deri në shkatërrim.

Rituali i stërmundimshëm përsëritej çdo ditë. Arësyeja pse Sizifti nuk triumfonte ishte e qartë. Graviteti, forcë e natyrës, nuk mund të mposhtet me vetëm se "duam ta mposhtim". Dënuesit e Sizifit, të personifikuara dje me perënditë, sot njihen si "Ligje Objektive të Natyrës", i dhanë atë dënim që për kohën, dështimi ishte i sigurtë.

Trajtimin e rastit të Sizifit e bëj sepse ky shembull na tregon tepër të qartë, jo vetëm forcën e Natyrës mbi Njeriun, por na këshillon që aftësitë tona njerëzore të përqëndrohen tek të ndërtuarit e marëdhënieve sa më të përshtatshme në përballje të ligjeve objektive të Natyrës. Ata duhet të zbulohen dhe të bëhet e mundur të përshtaten në favor të Njeriut, duke ruajtur pa cënueshmërinë e Natyrës.

Sizifi nga vullneti për të shlyer dënimin, vendosi ti kundërvihej gravitetit, ndofta dhe nga padija, por dështoi.

Sot, në epokën tonë, qendrojnë si hije të zeza, të pashpresa pritshnëritë e katastrofave planetshkatërruese.

Të diturit, individë të fuqishëm, institucione shkencore ndërshtërore dhe të pavarur, në vazhdimësi na "tromaksin" me "Vrimat e Zeza"; Spostimet polare; Zmadhimi i "Vrimave të Ozonit"; Spostimet e Pllakave Kontinentale; me Tërmetet shkatërrese; me Sunamet; me Zjarret; por dhe "Vizitorët -Alienë", herë armiqësorë dhe herë paqësorë". (Këto shprehje më kanë shoqëruar gjithë jetën, që nga mosha shtatëvjeçare). Nuk mungojnë dhe "tromaksjet" që na kanosen me mjetet luftarake të krijuara nga njeriu, si bombat shfarosëse të të gjitha llojeve; Raketat, kultivimi në laboratorë i viruseve vdekjeprurës, rajonale dhe botërore, të hedhura në përdorim ndërbotëror që pagëzohen "COVID-19, Delta, Mu, Ebola, e shumë e shumë të tjera. Lutërat rajonale dhe të transferueshme që sa mbaron njëra, fillojnë të tjera. Këto, disa fakte, nuk janë thjeshtë deklarime apo hamendje. Jo. Këto janë fakte të vërteta që në të gjitha rastet duan përkushtim të vëmendshëm dhe masa të rrepta për tu frenuar. Por jo vetëm deklarime për bujë, apo për paralajmërime të pa shoqëruara me masa detyruese ndërshtërore.

Për qartësi le të analizojmë rastin e "COVID-19", e cila i ka kaluar të gjitha kufijt moralë, profesionalë, rajonalë. Një virus, me aq sa njeh historia, i pari i shtrirë në mbarë planetin tonë. Virus vdekjeprurës në mbarë njerëzimin, që deri tani numurohen mbi 4,7 milionë njerës që i thithi COVID-19 dhe nuk po ndalet!.

Vrapoi OBSH dhe u quajt pandemi. Bukur fort. Pandemi! Po çfarë masa të detyrueshme vendosi OBSH-ja, organi suprem botëror për mbrojtjen e shëndetit?

E anashkalojmë paralajmërimin dhe befasinë që ndodhi në të gjitha shtetet dhe ndalemi tek masat në mbrojtje të jetës gjatë "pushtimit" që bëri pandemia - armiku i fshetë dhe virus vrastar i madh i shtrirë në shkallë botërore.

Në rolin e analistit, nuk arrij të justikoj meftëshinë e OBSH, bashkë me 'të dhe gjithë institucionet e ndryshme shëndetësore ndërshtërore, kur nëpër spitale kufomat mbeteshin salloneve, apo groposeshin në gropa dherash të përbashkët jo me dhjetra, as me qindra, por me mijra njerëzit e moshuar, por që shpejt në kohë u shoqëruan dhe nga moshat e mesme dhe të reja. Pandemia vazhdon, bën sikur ndërron metamorfozë, por efektet vrasëse nuk rreshtin. Përpara kësaj katastrofe njerëzore, pa asnjë paramendim lind pyetja: Pandemia po feston përpara "kufomatortave" dy vjetorin e lindjes "subjektive" të saj; ndërsa shëndetësia botërore, i rri në gjunjë duke i u lutur shoqërisë njerëzore në tërësi me "parrullat" jo shumë efektive, si kohore dhe numerike që të vazhdohet me respektimin e distancave, të mbahen maskat (herë këtu dhe herë atje) dhe kujdes higjenës. Këto masa, kanë efektin tyre, më tepër profilaktik, por realiteti në praktikë, është krejt ndryshe, kjo dihet. Kjo "krejt ndryshe", në vetëdijen time, ngarkon me përgjegjësi të parevokueshme të gjitha qendrat shëndetësore rajonale, botërore dhe kupolën e saj OBSH-në.

Pandemi vrasëse e shkallës më të lartë, nuk zhduket me këshilla, por me urdhëra të rrepta shtrënguese të patolerushme dhe me masa antivirusale. COVID-i, dy vjet dhe sistemet shëndetësore botërore po thuaj të përgjunjur.

Si qytetar i ndjeshëm, përpara kësaj katastrofe njerëzore, një nga masat më efikase dhe urdhëruese që duhej të vendosej në shkallë Botërore, do të ishte dhe duhet të jetë: "Ndalim qarkullimi i çdo njeriu kudo qoftë; mos lëvizja e të gjithë njerëzve, si brenda çdo shteti dhe mes shteteve në gjithë Botën, për një afat prej 15 ditësh, aq ditë sa është karantina". Ky ndalim qarkullimi botëror i njerëzve, me disa lëvizje të domosdoshme, të jetë i menjëhershëm, në të njëjtën orë, në të njëjtën datë, të ligjëruar nga OKB-ja dhe nga çdo shtet i këtij planeti, që të luftohet pandemia që po vret jetën, po vret njerëzimin.

II

Një temë për gjykime të thelluara që detyron rishikimin e qendrimeve ndaj jetës, ndaj vetë ekzistencës. Më tërhoqën vemendjen disa thënia të vyera, të cilat, do nuk do, futesh në mendine.

Ndalemi tek njëra: Autori Albert Kamy-s ka konkluduar: “Çdo kapitull është një dështim, por dhe një fillim nga e para. Është fjala, për këmbëngulje.... Sa më ekzaltuse është jeta, aq më absurde është ideja se mund ta humbësh".

Një konkluzion me hapësira shumë interpretuese. Më sipër u përqëndruam tek jeta njerëzore, vazhdojmë gjykimet me arritjet e Albert Kamy-s, ku çështja shtrohet: "Çdo njeri është një dështim (sepse në fund vdes), por dhe një fillim (lindin fëmijët)". Pra, njeriu i rtitur e di që gjatë jetës do ketë të mira, por dhe vështirësi, vuajtje, halle, padrejtësi, varfëri,humbje pronash, falimentime, sëmundje, etj etj. Do ketë vdekje të njerëzve të tij, të afërt, miq e shokë dhe çdo individ do vdesë, edhe unë, ti, ai, ajo!. Dihet që dështimi (vdekja) është i pashmangshëm për të gjithë. Çdo i lindur është e sigurtë, ka lindur për të vdekur. Çdo fillim i krijuar nga Universi ka një fund, nuk dimë nëse Universi do ketë këtë fat. Dimë që gjithçka transformohet??.

Përpara këtyre të vërtetave, vetvetiu lind nevoja e arësyetimit lidhur me veprimet dhe mos veprimet ku çdo i lindur nuk ndalet të mendojë për mos të bëhet shkaktar i dështimeve për të tjerët.