Dashuri të zjarrta në “Plazhin e Gjeneralit”




Tregim nga Halil Rama


Një pasdite të nxehtë korriku, Maks Telati i telefonoi administratorit të “Plazhit të Gjeneralit” që t’i siguronte akomodimin për një javë. Ishte ndoshta i pari vit që nuk kishte planifikuar që më parë se ku do t’i kalonte pushimet verore. Në këtë “harresë” vërtetë të pakuptimtë ndoshta patën ndikimin e vetë puna e tendosur e tejet voluminoze në gazetë, dhe për më tepër ftesat për dy dasma radhazi në dhjetëditëshin e parë të gushtit. Megjithatë, Maksi mendoi se më në fund po e gjente zgjidhjen edhe për pushimet e kësaj vere.

-Ju kam rezervuar vilën 18. Mund të vini që nesër, iu përgjigj Refiku. Dhe si për ta përligjur këtë akt, shtoi se kjo vilë ishte planifikuar nga Departamenti i Veteranëve. Bashkë me Ju do të jetë edhe gjeneral Agalliu, vijoi të përgjigjej administratori në celularin e Maks Telatit.

Një vilë në dispozicion, mendoi Maksi, do të ishte e bollshme për t’i kaluar pushimet së bashku me kunatin që sapo kishte ardhur nga Brukseli. Sëpaku, kështu do të mund t’ia shpërblente disi pritjen pompoze që i kishte bërë ai sa herë kishte qenë me shërbim në Belgjikë.

Sapo mori lajmin e gëzueshëm i telefonoi Fluturës me mendimin se ajo do ta quante këtë një surprizë të këndshme. Në të vërtetë, jo vetëm bashkëshortja, por edhe disa kolegë ia kishin vënë në dukje se kohët e fundit sikur po mburrej më shumë se çduhet para tyre.

-Mos u gëzo para kohe, se mos na ndodh si vitin e kaluar që na dërgove në Shtëpinë e Pushimit të Sindikatave me tualete të përbashëka, ia ktheu disi e dëshpëruar Flutura.

-Çthua moj zemër, ia ktheu me përkëdheli bashkëshortes. Me ka thënë edhe gjenerali se janë kushte komode. Do ta kalojmë këndshëm. Keni për ta parë. Besoj se vilën 18 do ta pëlqejë edhe yt vëlla që vjen nga Perëndimi…

Maks Telati s’donte ta besonte as vetë se që ditën e parë të pushimeve do të përballej me një të papritur kaq të pakëndshme. E ashtuquajtura “Vila 18” në “Plazhin e gjeneralit”, s’ishte gjë tjetër veçse një dhomë me katër krevate, një tualet dhe një dhomë aneks tharje. Por tashmë s’i mbetej zgjidhje tjetër. Ndërkohë, dy të njohurit e tij, drejtori i një ndërmarrje të madhe të metropolit dhe këshilltari ligjor i Ministrit të Emergjencave, i lanë shëndenë që ditën e parë plazhit “famoz” të gjeneralit!

Si u mashtrova kaq lehtë nga telefonata me administratorin xhanëm, ndërkohë që ai për vete ia ka mbathur për në Dhërmi me familjen e tij?! Vetëm mos më daltë para syve, u hakërrye Maksi ndër vehte, ndërsa Fluruta me dy djemtë si dhe kunati, dashur padashur iu nënshtruan kushteve të këtij plazhi që vetëm namim kishte të madh…


x x x


Kishin kaluar dy ditët e para të plazhit dhe Hajredin Agalliu – gjeneral lejtënant në pension s’po dukej gjëkundi ndonëse administratori i kishte thënë se Ai do të pushonte në vilën ngjitur. Maksi kishte menduar se me gjeneralin do t’i organizonin sëbashku pushimet me lojra e biseda zbavitëse. Dhe kështu ndodhi, kur edhe gjeneral Agalliu mbrriti këtu, tri ditë pasi kishte filluar sezoni. Fillimisht edhe Ai shfryu mërzitshëm kur u akomodua në të “famshmen” vila 17, Gjenerali që konsiderohej legjendë e dy kohëve, pasi kishte drejtuar luftën e ushtrinë e pasluftës dhe tani Organizatën e Veteranëve nuk e kishte shkuar ndërmend se në moshën 99-vjeçare do t’i duhej të pushonte në një dhomë me krevate dykatësh ushtarësh si në kohërat e zboreve. Gjithsesi, në ballkonin e asaj që e quanin vila 17 po i shtynte ditët i kërrusur thuajse gjithë kohën mbi “Kodin e Davinçit”. Gjithkush nga pushuesit që e shihte ia kishte zili vullnetin dhe zellin për të lexuar, edhe në atë moshë të thyer.

Një pasdite, ndërsa pinin kafe te “Drenica”, në të vetmin bar brenda mjedisit të “Plazhit të gjeneralit”, ngritur me kolona sipër një bunkeri të mbetur aty buzë detit, mbuluar me kallamishte, Maksi që e dinte se kishte shërbyer shumë vite si komandant i Forcave Bregdetare, e ngacmoi gjeneral Agalliun duke e prekur në ndjesitë e tij për këtë plazh që dikur ishte vetëm i udhëheqjes.

-Asokohe ishim të izoluar dhe imagjinonim se mund të na sulmonte armiku nga çasti në çast. Dhe Ai gjenerali, emrin e të cilit mban edhe sot e kësaj dite ky plazh, këtë e kishte pikasur për t’u relaksuar por edhe për të projektuar të ardhmen, për vete dhe eprorët e tij.

-Po për ndonjë gjë tjetër a shërbente ky plazh, e ngacmoi Maksi?

-Vërtet ishim të izoluar, por edhe ne dashuronim në mënyrën tonë, vijoj gjeneral Agalliu, këtë herë me sinqeritetin më të madh. Madje, ndoshta për herë të parë ai po pohonte orgjirat e ish - udhëheqësve në këtë perlë buzë Adriatikut.

-Vinte këtu fundjavave i pari ynë bashkë me sekretaren e tij, një biondinë e kholme, gjoja për të bërë planet e mbrojtjes nga ndonjë agresion i mundshëm, por për ne ishte fare e qartë se çfarë ndodhte brenda vilës së tij… Ndërsa ne inspektonim terrenin përrreth, gjenerali shtatmadhor dhe sekretarja luanin aventurat e tyre erotike. Atëhere ishte herezi t’i pohoja këto aventura, por në shoqëritë e sotme ato janë ndodhi të zakonshme….

Maksi, po e ndiqte me kureshtje të jashtëzakonshme këtë rrëfim të gjeneral Agalliut, i cili fliste shtruar me një diskion të qartë e gjuhë letrare, si të ishte në një orë leksioni me ish - studentët e Akademisë. E ngiste bisedën rrjedhshëm, duke rrëfyer jo vetëm orgjirat e nomenklaturës komuniste, por edhe betejat ngadhnjimtare mbi pushtuesin, kohë stërvitjesh e projektimesh për të ardhmen e ushtrisë, por edhe kalvarin që hoqi në burgjet e diktaturës, vetëm e vetëm se nuk i shkoi sipas avazit faraonit. Ndërsa vështronte detin dallgëshumë sillte në kujtesë dallgët e jetës së tij, por edhe dashuritë e stuhishme në këto mjedise, para se ta arrestonin.

-Ende po i vuajmë pasojat e atij sistemi,- ndërhyri si me takt Maksi, ndërkohë që Flutura me dy djemtë po zhyteshin në det. Ja, edhe unë e mbaj mend kohën kur ky plazh ka qenë nga më të preferuarit. Por sot, e sheh vetë se si është katandisur.

-Mos më bëj të nxjerr zorrët prej barkut, thotë gjeneral Agalliu i vërejtur në fytyrë. Është e pafalshme që edhe pas tri dekadash këtu të mos ketë as shezlonge e çadra për pushuesit...Ja, vetëm një gardh me tel me gjemba e ndan këtë të famshmin “Plazh të gjeneralit” nga qendrat rezidenciale qeveritare që dallojnë si nata me ditën…