Dalinë Arifi: Prizren

Në qytetin tënd

Kam ardhur në qytetin tënd të jetoj

Tani do ti ndajmë bashkë qiellin..

Ditët me shi e diell, netët me yje...

Por shtratin kemi diku tjetër.

Në qytetin tënd

Diku në një nga lagjet e tij

Frymonë një mikesh e vjetër.

N'STINË PRANVERE

Kalldërmit në qytetin tim

Hija e Pranveres ka ra

Eh, nostalgji e viteve t'mia

Në çdo kockë t'kujtoj me mall.

Edhe kjo Pranverë nuk të kthehu prapë

T'gjata e t'mjerume janë netët e mërgimit

Secili fsheh dhimbjen e kush përmallimin

N'stinën e Pranverës u bo motmot

Që kur rrugëtove n'dhe të huj.

Nata po më zë e agu i mengjesit më çelë

Tue kujtue çdo pllëmbë me ty,

Ti ike e unë mbeta aty

Tue t'dasht e tue t'prit...

Mos po i vije fundi k'tij mërgimë

Nuk të solli as kjo stinë

N'strehën e gjirit tim.

PRIZREN

E vrava sonte, pramë e parpram

I vodha ndjenjat e i thash nuk t'du ma

Ah Prizren sa mëkatin mbi shpatullen tende

Ec kalldërmit si një zoj e ranë e qytetit tand

Askush s'mi njeh gjynahet e fshehta tek Rrapi

Veç zemrës tem e hijes Bistricës

Takat rrapëllin ke Urë e Gurit e, e Xhevris

Nalna i numroj vitet e rinis

Athu ku e lash atë dashni ?

Ku e fsheha ndjenjën e mëkatuar

Ia vodha lumtunin e lash t'gjymtuar

Sot n'vitet e pleqnis qaj me denes

Si nuk vjen, ah sa e pa shpresë.

Edhe shiu, edhe dielli

Edhe stinët ndryshojn

Veç mëkatin s'ma lan dot.

Prizren mbi shpatullat tua lash qetësin time

Që sot pas kaq vitesh po e kërkoj....