DËSHMITË E NËNËS


Agim Gjakova

Tregim nga Agim Gjakova


Nëna kaloi portën e madhe të rrethinës së burgut. E hodhi në dorën e majtë bohçen me ushqime, se duhej të vinte gisht në fletën e vizitës dhe hyri në ndërtesën e burgut. Gjatë tërë jetës kishte vënë gisht në ato pak “shkresat e hyqymetit” që ia kishin kërkuar dhe atë çast tek po çapiste atë copë të korridorit deri tek zyra e kontrollit, vetvetiu zgjati gishtin tregues dhe e bëri gati ta vinte në copën e letrës. Kur mbaroi me procedurën për vizitat e të burgosurve nga familjarët, gardiani mbikëqyrës e çoi në dhomën ku do të takohej me të birin. U ul dhe priti. I biri u duk nga dera tjetër e dhomës. U afrua dhe u ul kundrejt së ëmës. Për disa çaste atyre u folën vetëm sytë. Më shumë u ligështuan sytë e të birit se të nënës, e cila vërejti se ai ishte dobësuar. Po shiheshin pas një kohe mjaft të gjatë.

- Të kam sjellë pite me kungull, - i tha ajo. – Ndoshta ta hapë oreksin se ti e ke dashur më së shumti.

Sytë e të birit u hapën pak. Deshi të thoshte “nëna ime e mirë”, por buzët nuk i lëvizën. Ato u shtrënguan në një duf të brendshëm.

- E di bir, e di. Mërzitesh, por ti nuk ke bërë