Buzëqeshja blu


Buzëqeshja blu Fatmir Terziu



Përtej kohës nuk ka kufinj koha ndoshta koha e ka kohën tek ngjyrat e saj.

Ndoshta këtu ka mbetur fjala, ndoshta fjala ende kërkon rrugën e saj duke ngrënë shenjat e veta damarët e regjur të lëkurës dhe gishtin tregues.

Ashtu sikurse iku dhe dita dhe sytë u përpinë nga e sotmja fantazma i hyri poezisë duke rënë mbi varg nga një maskë mbi gojën nomade e qeshura e sotme ishte fraq një gotë e etur treti etjen përtej kohës që ngriu buzëqeshjen.

Kështu u shfaqe nën Kala një njollë mbi kanavacin e bojës prania jote ende e errëson shpirtin tënd në hava: Të gjithë për vete dhe Zoti për gjithçka.

Mjafton një vesh që të dëgjoni lumin një sy poshtë emergjencës është shtru një masë e tillë shërron dashurinë dhe paqen shpirti yt ringjallet nga pamja blu në pozën e kuptimit zbriti pranvera për të pikturuar era.

Le të shpëtojmë nga mizor