BEKTASHI, - QË «I ZININ» DUART ÇDO GJË…


Mentor Serjani

Bektashi, lindi në fshatin Sasaj të Sarandës, më 15 prill 1933 dhe në moshë shumë të re

mbeti jetim nga i ati Nazifi. Bektashi ishte nip i babait tonë dhe përkujdesja dajo-nip

ishte, e ndërsjelltë, në çdo kohë kur kishin nevojë për njëri-tjetrin, sepse edhe i vogli

rritet e burrërohet, bëhet i zoti i vetes. Nga ana tjetër edhe i moshuari me kalimin e

viteve bëhet i pamundur për punët e ndryshme fizike. Bektashi ishte një zanatçi i

mirë. Ai shumë gjëra i kishte mësuar vetë, në mënyrë autodidakte. Rregullonte

samarë, bënte bishta për veglat e punës (sopatë, kósor, bel, kazmë, lopatë, varè,


çekiç etj). Ai ishte mjeshtër në ndërtimin dhe mbulimin e stallave të bagëtive, në

bërjen e krevatëve të drunjtë e mindereve, froneve, stolave etj. Në fshat i thërrisnin

edhe «Begdash», kurse Arif Shahja, ardhur në Sasaj në kohën e fermës, nga fshatrat

e Tepelenës, i thërriste «Bejtash»! Mbaj mënd që nga fëmijëria e deri vonë pak kohë

para vitit 1990, kur u ndërrua sistemi politik në Shqipëri, orenditë tona prej druri në

shtëpi, ishin dhuratë e duarartit, nipit tonë, Bektash Çelit. Megjithëse me arsim 8-

vjeçar, u vleresua për dijet dhe kapacitetin e tij mendor, të cilin e kishte rritur duke

lexuar libra e gazeta, duke u marrë me rininë dhe duke ngritur njohuritë e tij

nëpërmjet kurseve të kualifikimit. Me krijimin e N.B. Lukovës, më 1972, ate do ta

gjejmë si furmitor në degën e planit të ndërmarrjes e më pas si brigadjer në sektorin

Piqeras- Sasaj. Ishte një komunist i ndershëm dhe jo i prapaskenave, si disa të tjerë

në fshat. Gjatë kohës së vjeljes së ullinjve shumë punëtorë kishin vënë dorë mbi

pasurinë e përbashkët socialiste, duke marrë disa kilogramë ullinj e çuar në shtëpi. U

bënë shumë letra anonime e, më në fund, operativi i degës së brëndshme të

Sarandës, Xhafer Abdullaj, ushtroi terror, veçanërisht mbi gratë, duke u bazuar në

spiunllëqet e disa palo burrave, që sot hanë dhe, kanë vdekur.

Ky ishte një veprim skandaloz i pushtetit në rreth dhe i organeve të tij. Bregdetasi

është rritur me ullinj dhe vaji i ullirit ka qënë ushqimi kryesor i tij. Shteti i asaj kohe le të

nxirrte ullinj në dyqan dhe njerëzit do t’i blenin e do hanin, por… të punosh gjithë

dimrin në shi e erë e në të ftohtë e të mos kesh një kokërr ulli për të hëngrur

bukën?! Ky është një turp i madh që nuk do t’u shlyhet kurrë atyre që e bënë!

Bektashi do të ndeshej edhe me njerëzit e tij, kundër veseve të dembelizmit,

mashtrimit, për të përfituar në kurriz të shoqërisë, deri sa ata do ta thërrisnin edhe

me nofkën «brigadier titist!». Pse? Sepse donin më shumë para të pamerituara, pa

djersë. Për punën e ullinjve, Bektashi ka luajtur rol ekuilibrues.

Bektashi vet nga natyra ishte liberal, por edhe liberalizmi e ka një kufi. Për babanë

tonë, (Dajo siç e thërriste ai), pa e thirrur kurrë në emër, ishte një shënjë vlerësimi

dhe respekti, në shkallën më sipërore nga ana e tij. E nderonin njëri-tjetrin në

darkëra e drekëra, në dasma e davete, festa etj, në zgjidhje mosmarrëveshjesh e deri

në pajtim kur ishin çift i ri e, si gjithë të tjerët, që kishin probleme të jetës së

përditshme. Por edhe nëna jonë të gjithë njerëzit e burrit i respektonte njësoj. Dhe

ky respekt i ndërsjelltë vazhdoi deri në fund të jetës së tyre. Jam edhe unë, si të

tjerët, një dëshmitar i gjallë i të gjitha këtyre sjelljeve dhe respekteve. Por nëna jonë

ashtu si edhe babai, kishte prirje për improvizim vargjesh aty për aty, pra ishte edhe

ajo bejtexheshë. Bektashi, kur erdhi në Greqi, për vizitë tek djemtë, natyrisht erdhi

edhe tek nëna jonë, tek «dajkja», siç i thoshte ai. Me këtë rast, si dhe në respekt të

dashurisë së treguar nga Bektashi për nënën tonë dhe anasjelltas, gjatë gjithë jetës

dhe halleve të saj, nëna jonë thuri edhe një «këngë» për nipin e burrit, por edhe të

saj, duke përjetësuar në të dashurinë dhe respektin reciprok, për një periudhë të

gjatë kohe.

Po japim më poshtë, tekstin e plotë të «këngës» së nënës sonë kushtuar Bektash

Çelit:

O Bektash, o nuri djalë,

Malli shumë më ka marrë,

Për ju edhe për vatanë!

• • •

Bektash, nur i dajkes-ë,

Bashkë me Etemin-ë,

Të tre me Zenelin-ë.

• • •

Ju kish lezet ai zë,

Kur ia marrit këngës-ë,

Në odë të Dajkos-ë,

Jeshe nip i derës-ë,

Jetim' ishit rritur-ë

• • •

Vallë, a do piqemi,

Të rrim', të llafosemi?!

U' do mbetem në Greqi,

Se më ra fati i zi,

Në të shkretën pleqëri!

• • •

Bektashi, sëbashku me Nerënxën (Nelen), rritën edukuan dhe martuan tre djem. Të

dy janë larguar nga kjo jetë, të gëzuar, sepse i lanë pas, të gëzuar, plot fëmijë e

mbesa. Bektashi vuajti nga një sëmundje e rëndë në mushkëri. Duhani që në moshë

të re, kishte bërë punën e vet. Bile, kaq shumë e pinte saqë, edhe kur punonte , e

ngjiste në buzë dhe nuk e hiqte asnjëherë nga buza, deri sa mbaronte fare dhe pastaj

e pështynte në tokë. Cigarja në buzë ishte një karakteristikë e veçantë e tij që e

bënte më njerëzor dhe të besueshëm gjatë bisedës, por i jepte edhe një ngjyrim të

veçantë pamjes së tij të jashtme. Cigarja «ecte» pas çdo fjale, duke bërë « në vend

numuro» në buzët e tij. Këtë veti, përveç Bektashit e kishte edhe mësuesi ynë, Rakip

Memi, kur rregullonte sahatët. E ndjeva jo vetëm si detyrim, por edhe si përmbushje

të ndjesive të mia, të shkruaja për këtë njeri, edhe si të afërt, pasi bashkëjetuam një

kohë relativisht të gjatë dhe hëngrëm e pimë me njëri-tjetrin. Shpreh këtu kujtimin,

nderimin dhe respektin, jo vetëm për Bektashin, por edhe për njerëzit e tij të afërt,

të cilët janë të gjithë aty, në Parajsën Qiellore. Dua të kujtoj nënën e tij, hallën tonë,

Bidenë, një grua e zonja, e zgjuar, Luftijen (Lufen), motrën e tij të dashur, të mirë,

vëllanë tjetër, Xhevairin, një nga oficerët e talentuar madhorë, mbaruar në Riga të

Letonisë (ish-BJ), më 1959 dhe erdhi në Shqipëri me gradën major i artilerisë

bregdetare. I paharruar qoftë kujtimi i tyre.

37 views0 comments

Shkrimet e fundit

fjalaelireloadinggif.gif