BABIA, SHOKËT E DETIT DHE FËMIJËT E TIJ



-Rrëfim për njeriun që i tha "JO!" vullnetarizmit.- Kur u kthye njerëzia nga "Varrezat e Shtodhërit" në Piqeras dhe bënë kryqin tek ulliri i fundit, përball manastirit 500 vjeçar, lartë në qiell ku është vendosur, në kodrinën më të bukur karshi detit, thanë se u iku edhe një njeri i mirë, vërtetë i sertë, po që diçka "gjurmëlënëse" pati mbrapa , si u mbulua me dhe e u ndezën qirinjtë. Dhe ky shkrim-homazh që bëjë unë tani, plotë pas 50 vitesh, që zor se do ma pranojnë bashkëfshatarët e mi, do të ngjajë paksa i çuditshëm. Ndofta nga që bëhet , jo vetem pesë dekada më mbrapa, porse i kushtohet një njeriu krejt të zakonshëm, i cili mbeti "i parëndësishm" në vorbullën e kohrave, rrethuar me ca proverba e "humor të rezikshëm", kundra kohës së vetë, pa ndonjë "peshë të madhe" në jetën e fshatit, po ama, edhe për habinë e mjaftë njerëzve, mbeti në kujtesën e tyre si një personazh proverbial i papërfillur, pse jo , i këndshëm, " i kudondodhur", realisht i paharruar!.."Iku edhe një "Njeri Vogël"