top of page

Autofobi


Autofobi

Tregim nga Fatmir Terziu


S'mund të ndodhej Njeriu dy herë në të njëjtin vend. S'mund të syshihej dyherë në të njëjtën kohë, … në të njëjtën sekondë. Por, ja që ndodhi. Ndodhi të ishte dhe të jetë. Të jetë ende si i tillë.

I klonuar?“, thanë njëzëri të gjithë në anë të Çinarit.

Ai vazhdoi në të vetën. Shkëputi pak dihamë nga trupi i tij i mbështetur mbi dorak dhe i dha shkopit aq fuqi sa mund të merrej hua nga këmbët e tij. Fundja ishte Ai, Njeriu me Shkop. E kështu natyrshëm nuk ua vuri veshin. Nuk kishte se si ta bënte një gjë të tillë. Vazhdoi udhën me shkopin e tij duke bërë garë me hijen e vet. Eci më tej ngadalë…, tamam dual, mjaft i qetë.

E kështu ndodhi. Madje, as dualiteti i tij nuk u mësua të nxirrte zë. Por Njeriu me Shkop, Ai njeri, që në fakt solli habinë në mesin e rrethrotullimit të gurtë në rrënjët e Çinarit, tashmë ishte në majë të gjuhës së të tjerëve.

Ngriheshin në mëngjes dhe me atë e nisnin ditën. Ngryseshin në darkë dhe me të e mbyllnin natën. Thuhej gjithandej, madje dhe në ëndrra, se tashmë ai ishte kryefjalë e të gjitha ëndërrave. Njerëzit e Çinarit në fillim e quajtën lajthitje. Pastaj e bënë zbavitje, duke përplasur dominotë prej piçikllasi. Dhe në shakatë e tyre e bënë qasje të re meselesh. Dhe me këtë qasje të tij shpotisnin e prodhonin shaka pafund. Me këto risi i gajasnin dhe i vinin fëmijët në gjumë.

Por pas disa kohësh, kur panë se ai tashmë u ishte bërë hije e keqe në sy e në jetë, kur e panë se nuk u ndahej nga jeta e tyre, thanë të kërkonin ndonjë ndihmë nga Librat e Shenjtë, apo ndonjë mënyrë ta shpornin me shkencë. Por ai përditë e më shumë po u bëhej virus. Ngjashëm me një që ua kishte mbuluar gojërat e atyre kohëve. Më tej nuk u ndalën. U rropatën gjithandej të gjenin ndonjë plakë të mundshme për ta fryrë me krypë e ujë, aq sa për ta larguar nga sytë e tyre. U sollën në të gjitha institucionet e zëshme e të pazëshme që të gjenin ndonjë ndonjë melhem ta hiqnin qafe, nga shpirtrat e tyre të virusuar. Askund nuk gjendej derman. Ai përditë e më shumë sillej i tillë vërdallë. Dukej se bënte pallë!

E keqja ishte gjithandej. Dashuria ishte vrarë. Jeta ishte pleks. Çiftet nuk bënin dot seks. Nuset filluan të bëheshin plaka. Dhëndurët shtrembëronin trupat e tyre të drejtë dhe kërkonin bastuna. Të moshuarit nisën të bien si gjethe. E keqja po rrëmbente gjithçka me vete. Mbi këto kishte dhe një mijë e ca derte… të gjithë e dinin se kjo vinte nga Ai, me atë shkop që ecte dhe shpërndante syve të tyre vetëm dualitete. Derte dhe dualitete. Dualitete dhe derte. O Zot çfarë po ndodh? Kjo jetë nën Çinar ku po vete?

Dhe një ditë…?! Atë ditë vendimi nuk ishte vetëm me fjalë. Atë ditë pëshpëritjet nuk u tretën. E vazhduan të vepronin në heshtje për të zbukuar tashmë të vërtetën. Ata e nisën me veprime konkrete. Agu e bëri ditën më të ndjeshme, pasi edhe rrugët ishin pa frymorë. Errësira sapo kishte filluar të flakë mantelin e saj të zi dhe zbrazëtia bënte rolin e duhur për hiramin e bardhë që u hidhej krahëve të zbuluara të rrethnajës së Çinarit.

„Jemi në kohën e duhur.“, thanë ata përsëri njëzëri, por vetëm me një përshpëritje të vogël. Fundja Çinari i atyre njerëzve dhe vetë ata njerëz të atij Çinari nuk donin më shumë zhurmë. Ata e kuptonin njëri-tjetrin nga mimikat e fytyrës. E merrnin me mend nga lëvizjet e buzëve. E kështu bënë.

U gjendën rreth e rrotull Çinarit. Të parët ishin ata të rrjeshtit ndarës, dhe të dytët majtistët, në fund ata të rrjeshtit të djathtë, e më tej nuk dihej sa rrjeshta bëheshin të tjerët. Në vendtakim binte shi. Në atë kodrinë të ngritur mes dy grykave ndihej forca e zjarrit bubulak. Rreth zjarrit ishte e padukshmja. Atyre ende nuk u ishte prezantuar.

„E dija që do të vinit.“, nuk durohet një gjë që mundon shpirtrat, nuk durohet.

Ata panë njëri-tjetrin në sy dhe pritën një copë kohë ndonjë reagim tjetër.

„Ë, nuk e duroni? Nuk e duroni dot më? Ai është vetë…“, foli përsëri dhe pështoll pas krahëve me një velenxe.

„Cili është Ai, ai Njeriu me Shkop që na bëhet si dy njerëz në sy, ai që na ka pushtuar jetët tona?“, folën ata sikur të kishin bërë prova në korr me muaj të tërë për ta shpërthyer ashtu njëherazi dhe me një frymë atë fjali pyetëse.

„Ai është në qasje një shpirt i përvjedhur, i përfshirë në flakët e së huazurës dhe mes pasigurive të veta të rolit interpretues. Ndërsa tjetra qasje është se ai është vetë e panjohura që sillet në vetmi, kërkon një prekje delikate, një drithmë, ose thjesht një shkundje të lehtë. Por s'ka kush ta bëjë këtë. Ai erdhi në këtë mision të bëjë rolin e vazhduesit…, por edhe këtë rol e ka devijuar. A nuk e keni lexuar se brenda tek i gjalli është edhe engjëlli dhe vetë djalli?! Ai është e panjohura…“, foli i pështjelluri me velenxe.

„E panjohura?!“, pyetën ata.

„Jo thjesht kaq. Ju më duket se jeni dobësuar nga shija e izolimit, nga ajo që mbeti e ndaluar për të mos arritur kurrë të vërtetën. Por, ja që dikush mund të bëhet i hidhur, ose i mbushur me urrejtje të pafund për të tjerët.“, ndërhyri duke sqaruar më tej.

„Të kesh frikë nga e panjohura?! Po ty, ty si të të quajmë?“, thanë ata.

„Ja thjesht, Zgjidhësi“.

Ata u panë sy më sy me një hutim të tendosur në fytyra.

„E di që për ju është shqetësim. Sidoqoftë, ky shqetësim do të zhduket, atëherë kur asgjë të mos mbetet në atë shpirt të zi. Dhe kështu, ky shpirt do të jetë i djegur nga zemra e tij, e duke u tharë ngadalë në rrjedhën e pafund të kohës. Do të zhbëhet butësisht nga vetë jeta, duke çliruar po aq butësisht çdo zaptim të jetëve të thjeshta. Derisa të vijë ajo ditë fatale për të, dhe e gëzueshme për ju, një shpirt tjetër i përbrendshëm tenton ta shpëtojë atë. Ju kot e shqetësoni njerëzimin e Çinarit. Këtu do të ndodhë mrekullia. Do të habiteni ju dhe gjithë ata që ndodhen tek Çinari. Foli dhe u bë i padukshmën, sikur të ishte vetë magjistari.

„Mos ishte vetë Ai…, Mos ne nuk ditëm si të pyesim?“, u habitën ata, deri sa një zë i ngjashëm ndërhyri nga pas:

„Vazhdoni të pyesni duke menduar, kur mund të vijë dita? Pyesni veten nëse do të ndihet përsëri Ai, por unë jam thjesht dualiteti i tij. Ju mjafton sa të më quani Autofobi! Ju vetë më keni lindur dhe rritur si të tillë. Kam lindur në rrënie të gjetheve dhe jam ringritur në gjallje të lulesave, a nuk ju kujtohet ai prill?! Vdekja nuk ishte trill?!“

Dhe iku…, iku duke lënë pas një hije tjetër që tërhiqte një pamje të dyfishtë akoma më të zymtë e që ngjante si një litar i varur jashtë mes degëve nën Çinar.

40 views0 comments

Comments


Shkrimet e fundit

fjalaelireloadinggif.gif
bottom of page