ARTI QË DHEMB


Bardhyl Maliqi


Kush thotë se arti nuk ka dhimbje,

le t’i kallet në shpirt kjo poezi!

Kush thotë se arti nuk është

dhimbje dhe dashuri?

Askush!

Të gjithë e dinë se dashuria e Onufrit

derdhet në art.

Boll me pikturat e errëta kishtare,

urat e besimit duan dritë!

Por arti është edhe rezistencë,

lexoni Barletin t’ua mësojë,

vepra e tij për Gjergj Kastriotin

është shkruar me drithma shpirti.

Ishte Luftëtar në kalanë e Shkodrës,

kur mësoi lajmin e kobshëm

për vdekjen e prijësit, zotit Gjergj Kastrioti.

Edhe Meshari i Gjon Buzukut

do të jentë gjithnjë i pranishëm në veprat e artit.

Me se? Me fjalët tona të bukura shqip,

tingëlluese së pari në një libër të shkruar,

që s’është vetëm lutje, poezi dhe atdhedashuri,

as vetëm premtim, ai është Perëndia vetë!

Është Buka dhe besimi ynë shpirtëror,

flamur mençurie dhe rezistence!

Dhe as mos e mendoni

se arti nuk është dashuri dhe resictencë!

Arti e bën të dukshmen të padukshme,

në ngjyrë, varg apo mermer.

Por e padukshmja është atje,

shikoje me vemendje dhe ajo bëhet e dukshme.

Kjo është në thelb filozofia rizomomatike e artit,

fuqia dhe fantazia e tij!

Trungu i zhveshur i pemëve në dimër

sugjeron idenë e gjetheve të pranverës

dhe të frutave të vjeshtës,

por na duhet pakëz durim dhe imagjinatë.

E pra, kjo është fuqia estetike e Metafizikës pa kufij.

Arti tashmë e di se bota është

si trupi i një gruaje të vdekur,

kufoma e saj ndot ajrin, se kështu e katandisën