ARMELA HYSI: DITA E TETË

RETË

Një re e bardhë me fustan nusëror

Veshur, ecën drejt Jugut.

Pas saj ca re të vogla, të bardha,

Të lehta, mbajnë vellon e gjatë,

Avull-ujore në duar.

E fundit, nebulozë e hirtë dasmorësh

Çakërdisen.

Retë ecin butë drejt Jugut.

Me krenarinë e të pakapshmes.

Të isha re...

...Jeta ime, kjo dasëm shtëllunge.

Të isha re...!

MAD WORLD

- më jep edhe një tjetër.

pëshpërit e vogla me vështrimin lutës të urisë.

nuk dija më a do të vije.

pash mjaft mjerim sot për ta menduar

qafë-shtrënguar nga nyja e madhe e pritjes

grimcoja madhështinë e vetmisë

egoizmin vulgar

për t'u ndjerë kaq e rrallë dhimbja ime absurde.

metamorfoza e syve të kafenjtë të vogëlushes

në dy biskota të lumtura

psikoterapia shekullore e ndërgjegjësimit.

mund të shkelësh sërish

mbi rrugët e ardhjes time

të detyrohem kthimin tim

në qenie ideale.

DITA E TETË

kohë e gërryer nga brenda

                        – mendime –

ka diçka nga unë ajo natë e enjtur që

largohet duke bredhur lodhtas rrugicës së përgjumur

me pamjen e një harrese fustan rrudhosur

e flokë të hutuar vetmie.

valixhia lidhur mëngjrazi

rëndon buzë më buzë

pasazhe të oksiduara

dhe në të djathtën

baulja e gjyshes që tërheq shkallëve të poezisë

që nga mituria

me gjithë gurët e mullinjëve blues që trashëgova

në njërën këmbë

ka ende këpucën që mbeti pa u shndërruar

pas klithjes së mesnatës së përralltë

e vetmja dëshmi ‘vallëzimit magjepsës

nën vello parfullimash.

gunga e madhe mes shpatullash

poshtë cipës deje-blu të lëkurës

tradhëton nyjen e lidhjes së çarçafëve të arratisjes

të zinj si velat e mynxyrës

meqë s’arriti kurrë t’i dalë ballazi vetvetes.

FYTYRA

më është e vështirë të qetësohem me këto tehe

që përplasen fluturakëve pëshpëritës të dhomës.

Matis* pret me gërshërë frëngëlluese letra sfilitëse

pranë veshit tim

edhe k’të natë

i zhyt në guosh blu dhe violetë intriguese

trupat e ledhatuar frojdjan

silueta bumbuese të

ngecur në zhurmërinë e trurit të tij.

në zallahurën e fëmijërisë sime.

tiparet e humbura nga fytyrat e tyre

ndoshta flenë terrenësh të pabanuar

ndoshta zhdukur për fare janë

të mos mbaj pengje borxhesh a hakmarrjeje.

mjaftojnë gjurmët në butësinë time amorfe.

-------------

*Henri Matisse (1869 – 1954) piktor

PAS IKJES

ke ikur nga fotografia dhe në kornizë

tani shoh vetëm shatërvanin parvaz-trishtuar.

njomështirën e puthjes si harresë të pllangët

copëza të shkërmoqura zhaurimë mekur

të gjetheve të shkelura.

currilat pritje-blatuar pluskojnë

përhumbjes dhe zogu që

mbaje mbi supë për të pozuar

sy-gremisur lëviz frymë sosur

puplat e pastërvitura

që s’mësuan kurrë të fluturonin

nën sigurinë tënde.

KOSOVËS

mos i shih dhimbshëm Ati im krahët

pendë-ndkura në shpatullat e mia

gjakun e kaltëryer bulza-mpiksur

të çjerrave

vragat e shigjetave dhe ciflave depërtuese

nga shpërthimet pas shpine të tradhëtisë

këto gungëzime që prek buzëdredhur me mollëza

si vargmale gjarpërueshe hartës plastike

me reliev – brenda lëkurës kith-mjelmtë – janë të

ngjiturat e kockave pas krisjeve

pas thyerjeve.

më të forta janë bërë kështu me shtresa

krenarie fitoresh.

të paepërshme.

tmerruese. më shih si heroinë

si legjendë

veç kujtimet

kujtimet dhembin tek treten.