Ardita Jatru: Lulet e mungesës

Shoh qark meje këtij mëngjesi

që ngjan si shpresë në cakun e vetëvrasjes

dhe ndihem e fyer me kohën

që më rrëshqet nga sytë dhe në kufi të dritës zhduket,

një hënë shoh, që sjell një tjetër hënë

një tokë që rrotullohet dhe nuk e ndjej

një korb që hedh arrën në asfalt nga lartësia

një pemë ulliri që kokrrat i varen ende

një grua me çantën në kurriz që shkon në hall të saj.

një qiell të ngarkuar me mërzi e nuk po shkrehet.

Një grumbull gjërash shoh,

që struken rrëmujshëm teksa i mbledh me një shikim,

por do të shuhen dhe këto

e fytyrat s’do t’ua mbaj mend.

Si lulet e mungesës që m’u vyshkën në kokë.

Asgjë nuk paska kuptim,

veç ajo pjesë, që rrit një foshnjë

të mbahet si njeri

me këmbët në tokë.

----

As terr, as dritë- Botimet Naimi, 2021