Album



Fatmir Terziu


Ka shkuar në kohë dhe nuk ekziston më?! Por tani të gjithë janë aty. Cullnisht lëvizin gishtin e dorës së djathtë. Lëvizin atë gisht, që pason radhën nga e djathta e gishtit kryesor dhe në një formë përcjellëse kapërcejnë shikimin e tyre befasues faqe mbi faqe. Me gisht tregues! Nuk është vetëm një dëshirë e brendshme. Ajo që përcillet mes gishtit, sigurisht një ndjenjë e fiksuar, sillet si një kujunxhi me gjasa të riparojë ngjyrimet, dëmtimet, zhgarravitjet, zverdhjet bardhë e zi. Sillet si një formë e re me të cilën koha përcjell kohën, që do të thotë kujit antiformën e gjetjes së ngjyrave për qasje pamore. Dhe sytë, si sy, e ndjejnë. Po vërtet ka shkuar në kohë dhe nuk ekziston më? Ka shkuar tym?

Tym! Duke notuar drejt një qielli të pafund, hollohet, cipalet, ment-afshet, tendoset, zvetënohet, largohet, por asnjëherë në të vërtetë nuk po zhduket. Përcjell tymnisht mbetjet e një zjarri dikur të madh, të një zjarri që ndonjëherë ka qenë fluturues. Digjet në brendësi, zbërthehet në pafundësi, transmetohet në ndjesi e në sy. Ndërsa hëna largon diellin, atje në errësirën e errët një lule çel në heshtje. Ndërsa rrënjët e saj të aftësuara, gërmojnë thellë në tokën e saj përreth, forca e trungut tregon fuqinë e tij. Urtësia e gjetheve zbulon bukurinë e pamjes, derisa e gjithë ekzistenca të (ri)hidhet përsëri në erë. Kur dimri zvarritet përpara, kërcellet, përthyhet, zhvishet, sikurse sytë riçelen, frymëzohen dhe frymohen, derisa pamja t'i rikthejë, edhe një cikël tjetër çel përpara.

Koha kalon. Gishti përcjellës lëviz, nuk mund të kuptohet se çfarë është e gabuar në një kohë të tillë, në një kohë bardhë