Ahmet Mehmeti: RIKTHIM NË PARKUN SHEBENIK

Dy brigjet e Shkumbinit ngrihen vrik:

Lisa dhe pyje ahesh qindvjeçarë,

Sikur flatroj prapë mbi Shebenik

Në agim të rinisë sime të parë.

Këtu sikur prek qiellin me dorë,

Ndjej shijen e qetësisë dhe të gëzimit,

Këtu shkumëzojnë, lodrojnë përrenj malorë

Ndër guralecë mes heshtjes, gjelbërimit.

Këtu harron shqetësimet e përditëshme

Mes luleve dhe barit si mëndafsh

Edhe si në parajsë të perëndishme

Dialogon me drurë, shpendë dhe kafshë…

Mëngjeseve garon me dhi të egra,

Nga njëri shkëmb në tjetrin mund të hidhesh

Dhe me arinj përmes nëpër thrashegra

Mund të shijosh grushte luleshtrydhesh.

Në mbrëmje fqinj me yje e planete,

Me galaktika që të bëjnë për vete

Por s’është çudi një natë nëpër mjegull

Të ndeshesh me kaproj, ujk a rrëqebull…

Kështu kalon një ditë e një natë

Bashkë me kujtimet e rinisë së artë

Dhe përsëri dielli më gjen

Mes koreve të zogjve mbi liqen.