DALLGËDYSHE



DALLGËDYSHE

Fatmir Terziu


Kapaku i frymës bëhet arkë harmonike,

e ajo që përherë bëhet dallgë e ndarë dyshe

është udha jote e largët dallëndyshe.

Këtu është fryma e nisjes së ftohtë,

atje tej po aq kallkan,

tjetër botë,

nga përtharja e butë e buzës,

sytë godasin si çekan,

duke mësyrë në butësinë tënde,

unë memorizoj ikje-ardhjet,

stinët kur isha pranë asaj ëndrre.

Një pendë dallgëzimi të frymtë i end

mendimet, i çmend

një dallgë e ndarë dysh prej fryme

të bendur. Si një meteor

trupmavijosur i zjarrtë

ma përcëllon buzën

e përskuqur që ngjyhet

ndërkohë që dhëmbët e ftohtë,

pështjella e ajërt, kafshojnë shekujt,

mbërthejnë këtë fluturim si me gozhdë

të gjetur moçëm zemrës së tokës.

Është balada e atij që ka sy e veshë,

e njëjta tokë, e njëjta gjuhë,

i njëjti Komb, e njëjta kulturë,

fluturojnë nën harpën frymore të ndarë dyshe,

me t’u kthyer e ngrohta natyrisht,

sytë këndej i ke moj dallëndyshe,

valëzimi yt balerinë çel stinën e puthjeve,

karijoni ndalet,

sepse shija e keqe

është guaska e tij e mbarë harmonike,

këllëfi për krahët e marra peng prej shqipes

mallit tënd të tretur moj dallgëdyshe.

13 views

Shkrimet e fundit