top of page

Është një libër që e rekomandoj pa rezerva


Dashnor Kokonozi per Astrit Lulushin


Nganjëhere per të "fidelizuar klientelën" i zoti i shtepise që marrim me qira, na propozon te lundrojme per disa ore me skafin e tij, i sigurte se keshtu edhe vitin tjeter do kthehemi aty. Gabim e ka se edhe pa na dhene skafin do përtonim te kerkonim tjeter shtepi. Vitin e pare, tek u ndodhem vetem për vetëm ne det me levat e një motori të fuqishëm në dorë pyeta gjysmën tjeter: a arratisemi? Çfarë, ia bëri ajo. E kapa veten menjehere. Asgje i thashe, shaka.

Ne te vertete nuk e kisha me shaka. Te pakten ato fjale i thashe shume seriozisht dhe kjo më shqetesoi.

M'u desh te merrem me veten per te kuptuar ato sekonda humbjeje. Ne fillmim mendova se ishte çlirimi nga ndonje shenje klaustrofobie te fshehtë, më tej më erdhen me mendje kujtime te largeta veshtrimesh per orë të tëra drejt nje bote aq te pa arriteshme sic ishte edhe ...Korfuzi, përballë Sarandes. Ngushtica e detit ne mes ishte shnderruar ne gryke te vdekjes, ku aq shume vete u bene shoshe nga plumbat.

Aty u binda se ishte fjala per "realizimin" nja 30 vjet me vonese (çfarë projekti madhështor të thyesh një portë të hapur!), i nje ideje që shume nga brezi im e çonin në mendje, por që vetem burra të rrallë si miku im Astrit Lulushi e realizonin, duke e çarë detin e ngushtices se vdekjes me krahet tyre...(lajmi i pare qe erdhi ishte se qe vrare edhe ai sikunder nje tjeter me pare) Astrit Lulushi. Një gazetar dhe eseist me vlerë që kohë pas kohe kam patur rast t'i shkruaj parathenien e ndonjë libri apo t'i lë ndonjë shënim në kopertinën e mbrame, siç ishte rasti i librit të tij te fundit : PA VAZHDIM Eshte nje liber që e rekomandoj pa rezerva ! Në perfundim të tij ndihesh me mire me veten.

17 views0 comments

Shkrimet e fundit

fjalaelireloadinggif.gif
bottom of page