Çudi të thjeshta!!!



ARQILE V GJATA

=Valsi i Diellit...

-triptik!.

Në flladin e buzëve të mia

një zonjë

vallëzon “Valët e Danubit”.

Me hënën vallëzon,

si peshk i artë

në një oaz ngopur me dritë…


. Dhe në pleqëri, si zogj të lumtur,

nëpër vreshta vallëzojnë ata,

që rrjedhin në rrugët e diellit.


Gjithçka është e shtruar me fruta dhe gurë.

Me flokë bore mbuluar tërë lulet e kopshteve

këngëtarë do shkojnë të kërcejnë vals si dikur.

Pa sy, si xixëllonja,

do flenë në shtratin e heshtjes,

me radhë, një e nga një…


Eja, e dashur !


Të shkojmë të kërcejmë vals përsëri.

Në shpirtin tonë nuk ka pleqëri.

Këngët e detit të përjetshme mbeten

Nuk lodhem të tregoj për aromën e viteve të shkuara.

Për ëndërrimet e netëve të mia,

ku këngët e detit të përjetshme mbeten

dhe shpirti i përndan kudo ku ka jetë.

Është drita e thellësive që i pjek dallgët

me iso vikasin, si daullet e fiseve detare.

Tërë detet e botës nuk mund të avullojnë.

Përsëri, mjegulla dhe tramundana prej hënës

shtrydhin mëngjese,

ku thjeshtësia dhe luksi i detit

ruajnë gjithë të fshehtat e kohërave.

Nën valët e detit prehen hyjnesha

të lindura nga syri i thellësisë,

me gojën hapur shpirtin freskojnë.

Qershor, 2008


Kur shoh ëndrra…


Kur shoh ëndrra

dëgjoj këngët e gjinkallave,

bashkuar me korin madhështor

të milingonave

dhe fërfërimën e lehtë të breshkave

nëpër ugare.

* * *

I nxitoj sytë përpara,

drejt ëndrrave…

Zemra endacake e zbathur

më bredh nëpër sokaqe,

që nuk kanë vdekur në këtë jetë,

e gjej syrin e kohës së qytetit

ndërtuar që kur lindën portat e shtëpive,

në Sheshin e Kateqit,

në Vlorën time. korrik, 2008


Poetët!


U nisën nxitimthi me erërat.

Poetë të mençur dhe jo normalë

krehin muzat,

tresin dhjamin e ëndrrave,

bëjnë dashuri si të verbërit….

Në ajrin plot smog

me buzëqeshje të gjata

sa nata zogj të ngrirë

përgatisin darkën

për poetë e shkrimtarë plot brenga,

me shpirt të butë mërmërisin

për ata që do mbeten…


I urituri


në një copë diell

të ngritur mëngjesor i urituri

zë një vend të çuditshëm

mbushur me ndjenja shprese.


Jeta u shpaloset nëpër rrugë,

si një frymëmarrje zgjasin duartë,

në pritje për të gjetur dritën e heshtjes…


Me sy gjysëm të mbyllur

sodisin hijet e kalimtarëve,

nga uria përtojnë t’i shikojë në sy.


Ulur mbi ngjyrat e ditës prekin shkëndija çastesh...

Poshtë, nën vete pllaka guri të mbërdhira,

që nuk kanë vdekur.


Qeni Lidhur para pasqyrës

një qen budalla.

I gëzohej vetvetes.


Nga kënaqësia

ngre këmbën të shurojë pasqyrën,

kur sheh fytyrën e të zonjës.


Çudia!!


Jam çuditur,

si flenë kafshët dhe insektet.

Në mëngjes, në mbrëmje,

në ditë feste - të paveshura,

ngrihen nga gjumi plot ngjyra.

Kur u veshin rroba,

qajnë me ngashërime,

shëmtohen deri në vdekje.

Çudi të thjeshta, si vetë jeta.


Kur Linda…


Atë natë kur linda,

nata e kishte varur hënën.

Kur linda bëhej vrasje në Evropë.

Kur linda,

në qytet njerëzit ishin në shpërgjumje.

Kur linda,

ushtarët fatzinj trëmbeshin në gjumë.

Kur linda, fëmijë të deformuar,

as qanin, as qeshnin.

Në verë.

Në pyllin e gjelbër shtruar në të verdhë,

në verë,

gjatë vapës nga ajri rrëzohen

shpendë të ngordhur.

Poshtë,

në tokë kafshë të uritura

nga etja duartrokasin shiun,

që sjell hedhurina ditëve të nxehta.


Njeriu!


Njeriu,

grindur nga pluhuri i kohës,

fotografon realitetin…

Ai, si qytet i vetmuar,

mbushur me sirtare kujtimesh,

nën qerpikët e rrezeve të diellit!

22 views0 comments

Shkrimet e fundit