Çudi të thjeshta!!!



ARQILE V GJATA

=Valsi i Diellit...

-triptik!.

Në flladin e buzëve të mia

një zonjë

vallëzon “Valët e Danubit”.

Me hënën vallëzon,

si peshk i artë

në një oaz ngopur me dritë…


. Dhe në pleqëri, si zogj të lumtur,

nëpër vreshta vallëzojnë ata,

që rrjedhin në rrugët e diellit.


Gjithçka është e shtruar me fruta dhe gurë.

Me flokë bore mbuluar tërë lulet e kopshteve

këngëtarë do shkojnë të kërcejnë vals si dikur.

Pa sy, si xixëllonja,

do flenë në shtratin e heshtjes,

me radhë, një e nga një…


Eja, e dashur !


Të shkojmë të kërcejmë vals përsëri.

Në shpirtin tonë nuk ka pleqëri.

Këngët e detit të përjetshme mbeten

Nuk lodhem të tregoj për aromën e viteve të shkuara.

Për ëndërrimet e netëve të mia,

ku këngët e detit të përjetshme mbeten

dhe shpirti i përndan kudo ku ka jetë.

Është drita e thellësive që i pjek dallgët

me iso vikasin, si daullet e fiseve detare.

Tërë detet e botës nuk mund të avullojnë.

Përsëri, mjegulla dhe tramundana prej hënës

shtrydhin mëngjese,

ku thjeshtësia dhe luksi i detit

ruajnë gjithë të fshehtat e kohërave.

Nën valët e detit prehen hyjnesha

të lindura nga syri i thellësisë,

me gojën hapur shpirtin freskojnë.

Qershor, 2008


Kur shoh ëndrra…


Kur shoh ëndrra

dëgjoj këngët e gjinkallave,

bashkuar me korin madhështor

të milingonave

dhe fërfërimën e lehtë të breshkave

nëpër ugare.

* * *

I nxitoj sytë përpara,

drejt ëndrrave…

Zemra endacake e zbathur

më bredh nëpër sokaqe,

që nuk kanë vdekur në këtë jetë,

e gjej syrin e kohës së qytetit

ndërtuar që kur lindën portat e shtëpive,

në Sheshin e Kateqit,

në Vlorën time. korrik, 2008


Poetët!


U nisën nxitimthi me erërat.

Poetë të mençur dhe jo normalë

krehin muzat,

tresin dhjamin e ëndrrave,

bëjnë dashuri si të verbërit….

Në ajrin plot smog

me buzëqeshje të gjata

sa nata zogj të ngrirë

përgatisin darkën

për poetë e shkrimtarë plot brenga,

me shpirt të butë mërmërisin

për ata që do mbeten…


I urituri


në një copë diell

të ngritur mëngjesor i urituri

zë një vend të çuditshëm

mbushur me ndjenja shprese.


Jeta u shpaloset nëpër rrugë,

si një frymëmarrje zgjasin duartë,

në pritje për të gjetur dritën e heshtjes…


Me sy gjysëm të mbyllur

sodisin hijet e kalimtarëve,

nga uria përtojnë t’i shikojë në sy.


Ulur mbi ngjyrat e ditës prekin shkëndija çastesh...

Poshtë, nën vete pllaka guri të mbërdhira,

që nuk kanë vdekur.


Qeni Lidhur para pasqyrës

një qen budalla.

I gëzohej vetvetes.


Nga kënaqësia

ngre këmbën të shurojë pasqyrën,

kur sheh fytyrën e të zonjës.


Çudia!!


Jam çuditur,

si flenë kafshët dhe insektet.

Në mëngjes, në mbrëmje,

në ditë feste - të paveshura,

ngrihen nga gjumi plot ngjyra.

Kur u veshin rroba,

qajnë me ngashërime,