top of page

ǔPO NDODH?


FJALA - është gjaku i Poezisë. Poezia për mua FRYMË dhe Dashuri. Vlerësojeni Dashurinë  në të gjitha trajtat e saj, deri sa të bëjë vend në MËVETËSI . 

Nga Diamant Zalta

 

ǔPO NDODH?

 

Po më ndodh gjithnjë , e më shpesh ,

Në dialog me fëmijët ,

një mur të  ndesh .

Mos u  flas  me këshilllë të tepruar ?

Po  prindi u do  vetëm  të mirën .

Pse vonojnë  atëherë aq shumë

T´ua marr per nje pyetje përgjigjen .

Vajza bezdiset – ´´Të lutem mama ,

e kam pa shaka ,

ke mbetur diku  , në edukatën e parë  .

Kuptoje , jam thjeshtë një brez tjetër ,

e jo siç me thua , e prapë . . . ´´

I rrodhi nje lot i vogel , si diamant´ .

Djali më afrohet e  më pëshpërit : 

´´Dëgjo . . .  mos m´u mërzit ,

më shtërngon supet , e më sheh  në sy :

Më thuaj tani  -  nuk di  ?  Apo s’mund ta pranosh ,

që t´u rritën femijtë  ? ´´

Dhe ikin , nxitohen të ikin të shtrenjtët e mi.

me një nënqeshje   nën buzë , të dy . . .

duke i shkelur njëri tjetrit njërin sy .

Mundohem ,po  s´i  ti kuptoj e gjitha  në habi .

Pastaj ma shkelin edhe mua , atë sy të dy ,

Unë qesh . . . qesh  ashtu kuturu .

Athens , 2012

 

DO TË NDODHË

 

E di ! Një ditë ndoshta,

të më kuptosh  do të ndodhë .

S’e di ç’do të jetë  , minutë ,ore , apo sekondë .

Do te mungoj .  Do te iki dhe . . .

përfundimisht do të hesht . 

 Brenda  ,   nen lekure . . .  do të të  fsheh .

Do të kuptosh ç’do të thotë : 

Me drithërimë shpirti  të të duan .

Do të kuptosh si është  ,

një njeri për  Ty  të zgjedhë të vuaj .

Të luaj  me Jetën ,

të bëjë xhonglerin mbi një fije pe . . .

Atëherë  do të thërrasësh  I coptuar : KU JE ?

E  njëjta drithërimë  , do tët’ përgjigjet :

Jam aty  ku s’më pe !

Lumturinë e vlerësojmë  vetëm kur na le  . 

NJË PLAK

 

Në ballkonin e një ëndrre ,

pashe nje mëngjes

një plak të rreshkur shumëvjecar   .

Vadiste me kujdes , një nga një  ,

 karafilë të bardhë .

Buzën e kishte   në gaz  .

I dashkeni  shumë lulet !  - ju afrova ,  i thashë .

U kthye nga unë I gjithi , ashtu dalengadalë . . .

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Heshti gjatë , në sy duke më parë 

Veshtrimi I tij mu duk se me krijoi ,

 dy vrima në ballë .

Këto s’janë lule bija ime  . . . . më tha .

Janë Dashuria . . . që s’munda përhershmërisht  ta mbaj  .

I thoja  - Pëllumbeshë  !

Më thoshte   -  Karafil i bardhë  !

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Tani   . . . . vadis dashuritë e te dyve ,

me timin mallë .

Ajo . . . s’ështe më , por ja këtu  në gjoks e mbaj ,

Mezi pres t’i shkoj pranë .

Këto janë lulet që aq shumë i donte ,

të mbjella të gjitha nga duart e saj .

Mi la që me to ,  t´ i bëj mallit ballë!

VETJA MË THOTË

Nuk kam kohë të të fal

Gabimet ,

Që deri më sot ke bërë .

Merr pe e gjilpërë ,

Qepi  ,

Edhe  plagët që të kanë shkaktuar ,

Të tjerë  .

Dakort ! Nuk them ,  e pandryshuar je në  bindjet,

 gjithmone në të njëjtin kah ,

siç mban  të njëjtën rrjedhje  një lumë .

Por  të mungon . . . .

Të mungon  diçka shumë  serioze , e dashur

që e sheh po të kthehesh pak  nga unë . . .

E  vogël  në dukje , por  shumë e rëndësishme :

TË MË DUASH MË SHUMË!

21 views0 comments

Shkrimet e fundit

fjalaelireloadinggif.gif
bottom of page