Newsletter
Email:
Poll: Letërsia
Cili është lloji juaj i preferuar i letërsisë?
Home | TREGIME | “Betejat e Kalorësve”

“Betejat e Kalorësve”

Font size: Decrease font Enlarge font
image “Betejat e Kalorësve”

“Betejat e Kalorësve”

(Përtej urimit për Ditën e Verës) 

Tregim nga Fatmir Terziu

 

 

Ky është, pa quhet park. I kanë vënë edhe një emër të paqtë. Emër që të shpie në kohë e në vend mjaft larg. Quhet “Beteja e kalorësve”. Është emër i paqtë, se tashmë nuk ka më beteja të atilla kalorësish të veshur e të ngjeshur me shpata, mburoja, heshta e shigjeta. Nuk ka më kalorës si Ivanhoe. Nuk ka. Vetëm statuja me mish të ftohtë e të nxehtë prush, që vijnë dhe ikin në këtë park, të bërë dush nga garat e brendshme që i djegin në stomak. Eh, është park..., sido që e quajnë me këtë emër të veçantë. “Beteja e kalorësve!” Ndaj ende ekziton, ende ka  Ualter Scott në kapakun e madh të librave me kalorës betejash në fjalë, me të tillë të rallë. 

            Jam ulur në një stol me bojë të sapolyer me atë libër në dorë. Jam ulur mbi bojën e tharë dhe sytë kapërcejnë nën kapakë. Jam duke ndjerë Kryepushtuesin e stinës në garë. Vjen në fillim si lajkatar. Qaset dremitqar. Gudulis fletëzat e ikjes së përtejme. Ndjek me mall e fllad të tjerat që u vonuan në garë. Ngadalë jam bërë pjesë e Komitetit të tij të Lartë, si i thonë këtu: Central. E ndjej fllaqitjen e pemëve, falë shpupuritjes së tyre larg, të paktën nuk ndjej etjen time në stomak. Nuk dëgjoj as trukimet e një ketri që kacafytet me një kokërth të vogël dardhë.  Nuk dëgjoj as takat gozhdë që ma bëjnë trurin shosh. Nuk dëgjoj piskama. Të sharra. Mallkime. Nuk dëgjoj gra të ndara. Nuk dëgjoj burra të jargavitur me fara në dorë. Nuk dëgjoj domino mbi tryeza. Nuk dëgjoj mijëra të zeza. Nuk dëgjoj të qara. Nuk dëgjoj Parlament. Nuk dëgjoj fjalë me mend e fjalë të pamend. Jam dhe s’jam në ndonjë protestë. E dini se ku e kam? Jam i qetë këtu, dhe s’jam i qetë, aman. Dëgjoj vetëm një shenjë. Ajo vjen e fshehur, me ndjenjë. Është Kryepushtuesi i ardhjes stinore në garë. Flladi që më sjell ngadalë, ngadalë e ngadalë..., kujtimin tënd të parë.

            E pastaj dhe Kryepushtuesi vetëdorëzohet. Përndiqet, infektohet, fryhet e s’ndihet. Diku larg në një ferrëz të vockël fshihet. Është shfaqur pa u ndjerë, vetë ajo e furishmja, e gjithëpushtetshmja e këtij parku ku fshikullohen mentalisht Betejat e Kalorësve. Ka dalë si një lukuni e bardhë nga ferra, ka ardhur vetë ajo pra, Era. Dhe nis me leximin e gazetave. I shfleton të tëra gazetat e javës, që kanë mbushur këndet e vjetra, ku duart e turistëve gjatë ditës kanë lënë mes tyre copëza, shenja, thërrime, kothere, blogje e i ndan në stogje. Pastaj u ngutet gjetheve nëpër degë me dekoltenë e tretur, duke u lexuar ligjin e stinës mes një Libri të Madh të mbrolisur, ku e arta e kokërzuar e pemëve është gdhendur dhe pastaj është derdhur në dhjetëra minibuste, ndoshta e ndoshta, kjo me hamendjen time që më nginj, për të ndezur sa më shumë qirrinj për Betejat e Kalorësve të rrinj. Në kanalin matanë që derdhet në Tamiz, lëvizin minj të zezë si në çdo gjiriz. Të bëshëm e të mëdhenj. Mbi pemë kapërcejnë ketra dhe tungja-tjetojnë zogjtë e ikjes. Vetë ajo, Era, i shkërmoq pemëzat e tjera. Nën pemën time të habitur, mbi kokën time dhe stolin ku jam ulur, po pikturohet një Zanë e bukur. 

            Ajo, duke buzëqeshur nga ambushia, mbledh flokët e saj xhufkë, pyet nëse do të vonojë beteja. Një zë i lehtë, që i duket i mëngjes-mëngjesshëm, i bashkohet pyetjes së ngadaltë e të lehtësuar e i përgjigjet pa u ndier. Po afron Ditë-Vera! E ndjen, e kupton, i thotë s’jemi në luftë. Ajo buzëqesh, buzëqesh... Qafëza e palltos sime luan me veshët e mi si një kallëzore e fryrë. Zbret më poshtë, duke u fryrë e fryrë e më skuq në fytyrë. Koka hapet me një refren e goja mbyllet me një tis të butë femëror. Era ka pushuar dhe tani pemët bëjnë shukatjen e tyre të mistershme. Diku kam qëndruar. Diku po lexoj me ngadalë. E ka një arsye. E ka një fakt. Jo më kot kanë ardhur zogjtë aty afër syve, në park. Gudulisen dhe nuk thonë asnjë fjalë. Kam mbetur i hutuar. E kam hak. Jam në këtë park. Jam në këtë park, që mes të tjerave u është hapur mëdysh të gjitha betejave. Dhe Ajo pyet nëse na duhet pak qetësi. Zbres dorën përfundi të gjitha midisive dhe u bëj fap si me një çelës magjik, fap e fap syve. Zvarritem si një gjarpër në atë park, e kështu përtokë, kokë më kokë u kërkoj ndjesive, e përtej tyre ndjenjave, sekretin e këtyre betejave. Më thoni dhe u tregoni pasi ta lexoni, u thoni të gjithë folësve të kësaj gjuhe deri atje tutje, a janë këto beteja të kalorësve që shkruhen me puthje? 

            Ë, pra a janë beteja puthjesh? 

Ky është ... park, pa quhet park. I kanë vënë edhe një emër të paqtë. Emër që të shpie në kohë e në vend mjaft larg. Quhet “Beteja e kalorësve”. Beteja me ajër të ftohtë. Me erë të fuqishme Marsi që gati të rrëzon përtokë. Erë që vjen e ikën pa marë leje. Pa hyrë askund në shënime, dokumenta zyrtare, teftere, as nuk ka ndonjë lidhje politike, as ndonjë lidhje feje. Erë që vjen midis meje dhe po aq dhe midis teje. A është ndonjë shenjë inati e Dimrit që ikën, apo ndonjë paaftësi Pranvere? Pyes veten në këtë park. Dhe mendjen e kam larg. E kam aty ku qëndron një fëmijë. Aty ku sytë e tij i kanë mbetur në ajër. Pret të zbresë i Ati me avionin e linjës së largët. Pret babën! 

E kam syrin në një qosh të kaltërsisë së madhe. Dhe shoh se si retë ikin me të madhe. Ia mbathin vrapit me pahir dhe paspak mblidhen e shtrydhen si peshqir. Për kaq sekonda ndodh të mblidhet gjithë bota në këtë park. edhe ajo botë që duket se është mjaft larg. E gjitha ikën e vjen paq në një ekran. Ekran i vogël që më sjell pranë tërë dynjanë. Që më sjell edhe pamjen tënde të sotme. 

Je veshur si për festë. Ke në dorë lule, ballakume, ke bërë gati tërë ato adete feste, ke puthur dorën e Zotin, ke vënë frymën në lëvizje dhe tërë ndjesinë në lutje. Po pret të vijë Dita e Verës. E me këtë rast e shoh se i ke vënë lulet më të bukura derës. Tryeza është e shtruar. Bugaçe, simite, verë të kuqe për të uruar. Pije të ndryshme. Ushqime të bollshme. Lule. Lule. Lule. Lutje. Lutje. Lutje. Lutje. Lotë. Lotë. Lotë. Pezëm. Pezëm Pezëm. A hahet buka, ushqimi, ballakumja vetëm?  

            Më tutje si gjithnjë në ballë të murit ftillohet zëri i më Burrit. Flet për integrime, punësime, rezultate, investime, suksese masive. Ti përhumbesh. Hap dritaren dhe ngre sytë lart në qiell. E ke një hall të madh. I ke të gjithë fëmijët e tu larg. Është rrëndë. Je Nënë. Dhe fap nxjerr një zë nëpër dhëmbë. Është thjesht një ninullë..., një këngë! E thua mes këngës me vete: kur do të na shuhen dertet? I sheh si shpërngulen retë dhe ikin dora-dorës e ti e shtrenjta Nënë i quan kalorës. E thua me vete se janë shenja të reja për këta kalorës të mbetur përgjithmonë në beteja. Dhe kjo ka ndodhur ngahera..., ngahera..., ngahera... Ti kthen sytë nga dera. Është një vegim, një zhgënjim, një intrigë e dhelpëruar nga era. E Ti ofshan nëna ime. E Ti lutesh nëna ime atje larg... ndërsa unë vazhdoj të meditoj duke mbajtur me dorë zemrën që më ndizet flakë... ky është, pa quhet park. I kanë vënë edhe një emër të fraqtë. Emër që të shpie në kohë e në vend mjaft larg. Emër që të ysht librat e qindra autorëve ... pse u quajt “Beteja e kalorësve”?

 

***

Nga këtu, ju uroj dhe Ju përcjell me ndihmën e erës, ...

Gëzuar Ditën e Verës! 

Nga Fatmir Terziu

Comments (1 posted):

Kozma Gjergji on 14/03/2019 07:43:06
avatar
Ky tregim tejet lirik e tingëllues, si muzika e Vivaldit, është dhurata më e bukur për Ditën e Festës së luleve dhe shpresës. Gëzuar i dashur Mjeshtër!

Post your comment comment

Please enter the code you see in the image:

  • email Email to a friend
  • print Print version
  • Plain text Plain text
Rate this article
5.00
Powered by Vivvo CMS v4.1.5.1
...
Powered by Vivvo CMS v4.1.5.1