Newsletter
Email:
Poll: Letërsia
Cili është lloji juaj i preferuar i letërsisë?
Home | TREGIME | Loti u bë rubin

Loti u bë rubin

Font size: Decrease font Enlarge font
image Fatmir Terziu

 

Loti u bë rubin

Tregim nga Fatmir Terziu

 

 

Diftiri nuk bënte dot pa mustaqe. Të gjithë e njihnin prej mustaqeve, si burrë, zotëri, njeri. Ai nuk mund të paguante dot taksën e re të mustaqeve dhe kjo do të thoshte se Diftiri, ai burrë nga Lini i Pogradecit, nuk do të quhej më burrë, zotëri... Ai, kështu që, nuk do të ishte më njeri. Një ditë teksa rrezet e diellit zbrisnin mbi liqen vendosi të kthehej në stërkalë dallge. Çdo grimcë e stërkalës, që do të palitej pas guralecëve të Linit, do të yshtej të dëgjonte duart e saj kur do të lanin çarçafët e bardhë në liqen. Dhe Lina do të mbetej kështu e vetmja dashuri e gjallë në sy stërkale. Sy stërkale liqeni të kaltër. As që bëhej fjalë të kthente gjithë atë mori kujtimesh me Linën në një libër me kapakë harrese. Si mund ta harronte atë? Diftiri do të ishte miliona stërkala për të. E ajo miliarda stërkala lotësh mbi të. 

            Nga ana tjetër, procesi i integrimit EU, solli ligjin më të ri. Dhe Qeveria menjëherë miratoi taksën e vetullave. Familja e Linës kurrë nuk binte dakord të paguante taksën e vetullave. Ata pranonin më mirë të rrinin pa vetulla, se sa të paguanin një taksë të tillë, të kursyer nga buka e përditshme, por ja që vetullat ishin marrëveshja e padiskutueshme e ligjësive estetike parlamentare të integrimit. Dhe askush nuk mund ta vinte në mëdyshje.  Kështu që vendosën të ktheheshin në zhavorr liqeni, ama me një marëveshje të fshehtë me tokën dhe ujin që të mbeteshin në buzë, aty në breg të liqenit, pa u zhytur thellë në të. E njihnin njëri-tjetrin nga madhësia, forma dhe ngjyrat ranore. Diftirit, tashmë do t’i duhej të zgjatej fort si stërkalë e fuqishme e të qasej atje mes atij grumbulli të vogël të përbërë prej shifrës aritmetike tetë. Të tetë familjarët, përfshirë dhe Linën, ishin si ranëza të vetmuara, prej dhjetra familjeve të tjera që kishin kundërshtuar atë dhe dhjetëra taksa të tjera. Dhe gjithnjë e mbanin nën përkujdesje Linën. Nuk kishin dëshirë që t’u lagej e t’u ftohej drita e syve të tyre. Ishte e vetmja vajzë mes gjithë atyre meshkujve në atë shtëpi, që nga koha kur një taksë e madhe e kishte larguar përfundimisht nënën e familjes. Dhe sa herë që afrohej stërkala, pra Diftiri, ata e shmangnin me tërë forcën që u kishte mbetur. Por, kjo ishte vetëm për një kohë të shkurtër. Vetëm për pak kohë, se taksa tashmë ishte EU dhe ishte mjaft vështirë t’i shmangeshe asaj plotësisht. Bëhej fjalë për marrëveshje integrimi!

            Kur babai i Diftirit i bëri zë, se tashmë duhej të rikthehej, dhe se ai kishte paguar nga pensioni i tij taksën për mustaqet e djalit, Diftiri mësoi se Lina ishte kthyer në rërëz. Diftiri shkoi për ta kërkuar. Si mund të mendonte se ajo tashmë ishte vetëm një grimëz e vogël e gurtë në mes të atyre ranorëve të tjerë? E ashtu sikurse ishte stërkalor u kujtua se vetëm prekja e tij mund të bënte mrekullinë dhe ajo prekje mund të gjente ndjenjën e pavdekshme të Linës edhe atje mes atij grumbulli ranor, edhe në atë botë të ftohtë gurërash. Në atë botë ku vetëm gjeografia e liqenit e kishte vetinë t’i shndërronte njerëzorët në garalecë e stërkala vetëm e vetëm për t’i shpëtuar përkohësisht nga makuteria e madhe e taksave të asaj kohe. E aty natën për gjithë natën dyndeshin mijëra e mijëra syresh. Pasi transformoheshin në botëra të gurta e të ujëta gjenin kodet e komunikimit të shkruara në ujë. Dhe kështu kishte bërë dhe Diftiri.

            Por e gjitha duhej bërë para se të rikthehej në qenien e tij njerëzore. Para se të bëhej e të rithirrej sërrish Diftiri, burri, zotëria, njeriu me mustaqe. Lina kishte qenë një gurëz i vogël, tashmë ishte një mister mes gurëve të atillë aty në breg. Era e fortë e natës e kishte trazuar tërë atë grumbull tetësh dhe e kishte shpërndarë nga sytë këmbët. Kapi një gurëz të vockël si fillim, e preku me butësi, me shumë kujdes, por asgjë. Pastaj një, dy … një mijë. Asgjë. Asnjë ndjenjë. Ai e donte aq shumë, dhe jeta nuk i duhej më pa të. Ai do të bëhej hi, do të tretej në liqen, do të bëhej … prush atje poshtë mes shkëmbinjve të padukshëm. Do të digjej për të. Por ai tashmë ishte thjesht një stërkalë. Ende ishte një cifël ujësore. Dhe e kishte këtë privilegj ta ndjente. E kishte këtë privilegj të ndjehej. Po sa do të zgjaste kjo vuajtje? Nuk e besonte se aty kishin ardhur mjaft tezga dhe karroca për rërë e zhavorr. Nuk e besonte që era e asaj nate kishte bërë dëme të mëdha dhe ata kishin përdorur rërën dhe zhavorrin të zinin gropat që kishte hapur era e madhe në banesat njerëzore. Ai ishte i gatshëm të shitej vetë e ta rikthente atë në jetë. Ishte gati të paguante të gjitha taksat të rikthehej bashkë me të në njeri. Njeri, zotëri… me e pa mustaqe kushedi?

Ai nuk kishte më durim. Ai nuk kishte më lotë. Edhe liqeni nuk ia huazonte më lotët e tij të nevojshme për atë dhimbje. Edhe rëra nuk e donte më. E cila rërë më në fund? Ajo ia kishte trazuar jetën, shpirtin, zemrën e tij. Ah, ajo rërë që kishte suvatuar mure, gropa muresh dhe tavanë e dysheme. Ah, ajo rërë…, që kishte zhdukur dhe shpirtin, zemrën dhe botën e jetën e tij! Tashmë nuk mund të bëhej më njeri. Nuk mund të bëhej i tillë derisa të thahej liqeni i tërë. Derisa të vendosej një ligj i ri. Derisa të vendosej një taksë tjetër, derisa ai të mos gjendej keq dhe ngushtë për taksën e mustaqeve. E pse vallë duhej t’ja paguante babai nga pensioni i tij, një pension që ishte vetëm një gënjeshtër, një mashtrim, një cikërimë? Ai kishte mbetur një stërkalë uji përgjithmonë. Por ende e besonte se mund të ishte bashkë me Linën në ndonjë mur muzeumi, busti, lapidari, në rrënojat e një xhamie, kishe, apo dhe ndonjë… shtëpie me njerëz të vrarë nga mijëra kurthe. Fundja e besonte se mund të ishin diku në suvatë e Kryeministrisë, Ministrive apo dhe të Parlamentit. Dhe nisi të lutej. Por ai nuk mund të ribëhej më njeri, deri sa shtëpia t’i shkatërrohej me ligjin e ri të integrimit të shtetit, derisa çatia të shpërbëhej dhe oxhaku i saj të shkrihej. Derisa... të zhdukeshin ata që zbrisnin nga makinat luksoze tërë antinjerëzillëk.

Ata që zbrisnin rëndë nga makinat luksoze ishin tashmë harbutërit, rrebeshi i neveritshëm që jetonte vetëm për të marrë para. Fara e tyre nuk dihej nga kishte ardhur. Por, thuhej nën zë se ishte një farë jonjerëzore. Ata kishin vila, shtëpi luksoze, zyra, dhe rrugët i bënin për vete, vetëm ata mund të paguanin për vajza e gra, që t’i kishin për një ditë. Aristiri e dinte mirë se duke qenë thjesht një roje i tyre, si ishte ajo punë. Ai kishte mbajtur pushkën dhe pistoletën natë e ditë për të mbrojtur jetët e tyre. Kishte qenë në Gardë. Dhe i kishte parë të gjitha para syve. Kishte para se si bënin seks dhe orgji në vila me qira, kishte parë se si shisnin e blinin dhe se si bënin para. Detyra e tij ishte t’i mbronte nga keqdashësit e tyre. Dhe ata herë e paguanin e herë i jepnin vetëm ujë e bukë për të ngrënë. U duhej atyre.

Por, edhe pse e kishin larguar që atje, ai kurrë nuk e harroi atë botën dhe jetën e  tyre. Nuk kishte asnjë ndryshim nga paraardhësit. Nuk mendonte se do të ndryshohej as nga pasardhësit. Ata, fundja ishin një soj, një lloj, një racë. Paguanin mirë vetëm për butësinë e tyre. Ishte i gatshëm të lutej e të rikthehej atje. Ishte se vetëm atje mund të mësonte se ku gjendej tashmë Lina. Dhe shpresonte se ajo nuk do të kishte një fat të keq. Fundja me paratë që do të merrte nga mbrojtja e asaj race do të mund edhe të paguante taksën e saj të vetullave. Po. Po do ta bënte këtë. Do ta bënte para se prindërit e saj mund të gjenin një burrë tjetër dhe si do ta mendonte që ajo ishte një grua, por Lina ...

Aristiri u kujtua ...

“Ti je jeta dhe ëndërra ime. Ti je varfëria dhe pasuria ime. Ti je drita dhe errësira ime. Ti je ...”, i kishte thënë ajo.

Dhe ai e kishte ndërprerë duke i thënë: “Le të kalbem ujërave e baltrave të kohës, nëse nuk të bëj të lumtur në sytë e mi.”

            Aristiri ishte betuar për të. Ai e kishte treguar veten se ishte burrë. Për të nuk do të mjaftohej asgjë. Dhe ngadalë e ngadalë doli në breg. Sërrish pa të tjerë. Guralecë të shumtë nga të gjitha anët. Pa një burrë që puthte një guraleckë. Ishte bjonde. Ishte ... dhe përhumbi mbi ato puthje. Puthje... puthje... Ai e pa se çfarë ndodhi pas puthjes. Më saktë gjatë gjithë atyre puthjeve të vjedhura. Burrat i hidhnin guralecat dhe nxitonin për të gjetur gra të tjera. Çdo sekondë llogaritej. Çdo rrahje zemre ishte një shpërblim.

Lina ishte në ëndrrat e tij. Ishte dimër i egër kur ai u dashurua me të. Atë dimër u tha se koha do të sillte mjaft pranvera dhe dashuria do të ishte e lirë. Njerëzit do të kishin pronën e tyre, tokën e tyre, do të jetonin në paqe e harmoni dhe EU do të ishte edhe vendi dhe dëshira e lirë e tyre. Kështu ai dhe ajo e futën atë dimër të egër në ëndërrat që do të vinin. Ishin ditët kur ata të dy ishin njerëz. Njerëz me shpresa dhe ëndërra. Ditët kur ata ishin njerëz, ajo ishte një gonxhe e ai ishte një pëllumb paqeje. Të dy menduan të bënin folenë e tyre aty buzë Liqenit, në Linin e pastër e të bukur të Perëndive. U shkund, nuk e besoi se si stërkalë që ishte, ishte vetëm një përhumbje e vetes përtej syve.

Lina eja, eja Lina! “Ti je bregu im dhe pafundësia ime”.

Ai është i sëmurë thanë me një zë stërkalat e tjera. Ai ka lajthitur. Nuk e shikon dhe nuk e ndjen si po trazohet bota? Sa guralecë të harlisur kanë zënë vend këtu poshtë në liqen? Bëjnë e çfarë nuk bëjnë dhe puthen, shtrydhen e shkrafanjiten vend e pa vend e pastaj ... ja ku janë. Po, Aristiri nuk ishte një stërkalë e harlisur. Po, Lina nuk ishte një guralec që ishte shkatërruar në mënyrë të gabuar. Ai shpresonte që Lina të ishte një guralecë që mund t’i ngrohte vetëm damarët e zemrës së tij.

“Unë do të punoj shumë e shumë, do të gjej para që të bëj një vilë të madhe e aty do ta gdhend emrin tënd. E unë do të jem aty një lustër e kristaltë e patharë mbi atë emër”, tha ai.

“E aty do të vijojnë puthjet dhe dashuria jonë, aty do të frymëzohen fëmijët tanë..., aty do të jetë jeta jonë,” tha ajo.

Aristiri u shkund. Kujtoi se ishte një vegim. U shkund dhe njëherë. Dhe fap sa të hapësh e mbyllësh sytë Lina ishte aty. E veshur me të bardha. E veshur mirë..., një nuse e bukur e paqtë, e dashur e urtë... e ëmbël. Aristiri u shkund. U shkund, u shkund! Nuk e besoi se kishte qenë në ëndërr. Nuk e besoi...

Kjo është perlëza më e mirë në koleksionin e njeriut dhe nxitoi që ta vendosë me kujdes në një kuti. Foli me vete “Ti je bregu im dhe pafundësia ime!”

“Loti u bë rubin...”, dhanë lajmin stërkalat.

 

Comments (1 posted):

Kozma Gjergji on 14/03/2019 07:48:01
avatar
Më pëlqen shumë kjo mënyrë e tërthortë të të treguari: Autori, si ai magjistari i përrallave, arrin ti shndërroi në gurë e stërkala të liqenit personazhet që na përcjellin imazhe, gjeste e fjalë plot, urtësi e filozofi të jetës. Urime!

Post your comment comment

Please enter the code you see in the image:

  • email Email to a friend
  • print Print version
  • Plain text Plain text
Rate this article
5.00
Powered by Vivvo CMS v4.1.5.1
...
Powered by Vivvo CMS v4.1.5.1