Newsletter
Email:
Poll: Letërsia
Cili është lloji juaj i preferuar i letërsisë?
Home | TREGIME | Engjëlli

Engjëlli

Font size: Decrease font Enlarge font
image Suzana Kuqi Kollaku

Engjëlli

 

Gjithshka kishte ndodhur para syve të saj. Kishte dalë nga shkolla dhe ishte drejtuar tek këndi i rrugës ku babai pikturonte ulur mbi nëj stol. Kishte parë një grup djemsh që e kishin rrethuar e po bisedonin me të, te paktën kështu kishte menduar. Kishte menduar edhe se mbase donin të blinin ndonjë pikturë të tij e ishte gëzuar, me ato para siguronin jetesën. Por dora dorës që afrohej, kishte pasur përshtypjen se i ati kundërshtonte i revoltuar dhe ajo ishte munduar të kuptonte ç'po ndodhte e kishte shpejtuar hapin. Befas, njëri prej djemve i kishte shkëputur me forcë nga duart një pikturë e ishte larguar me vrap, i ati kishte vrapuar pas tij, të tjerët kishin hipur mbi nje makinë e iu ishin vënë pas me shpejtësi. Kishte vrapuar dhe ajo me sa i hanin këmbët duke e thirrur të atin me sa zë kishte në kokë. Gjunjët i ishin prerë e zëri i kishte ngecur në grykë kur kishte parë trupin e babait të përplasej mbi tokë, makinen t'i kalonte sipër e të vazhdonte edhe disa metra më tej, ku kishte ndaluar sa për të marrë djalin që vraponte me pikturën ndër duar e pastaj ishte zhdukur me shpejtësi. Kjo ishte skena që i përsëritej e i përsëritej pambarimisht përpara syve. Pjesa tjetër, ajo e autoambulancës që kishte mbërritur pasi kalimtarë të rastit kishin telefonuar, trasportin në spital e klithmat e saja që thërriste babanë të zgjohej e të hapte sytë, i dukej se i përkisnin një bote tjetër. Ashtu siç i përkiste edhe kjo dhomë spitali, me aparatura të shndritëshme që mbanin të lidhur e të burgosur trupin e shpirtin e babait të saj. E kishte humbur nocionin e kohës. Koha mori kuptim për të vetëm çastin që ai hapi sytë. Për t'i buzëqeshur për të fundit herë, në mbarim të ditës. Pastaj, shkëlqimi, kishte ngrirë në ta.

Ia mbylli sytë që dukeshin si copëza qielli të ngrirë. Ata sy, që i kishin nënqeshur që në zanafillë të kujtimeve të saj. I shkreti baba, psherëtiu dhe një lëmsh iu mblodh në grykë. Dhimbja, i kishte mpirë trup, mendje e shpirt sa nuk ishte e zonja as të qante. Mbylli sytë dhe e përfytyroi, ulur mbi stolin e tij në kënd të rrugës tek pikturonte mbi kavaletën e tij. “Erdhe engjëlli im”, i thoshte sa e shihte që kthehej nga shkolla. Kështu e kishte thirrur, shumë pak herë në emër. “Ti je engjëll”, engjëlli im i mirë”. I pëlqente ta pikturonte, merrte gjithnjë me vehte një portret të saj. “E kam për shans”, thoshte, “e kam për fat”. Por ajo e dinte mirë se nuk ishte ashtu. E merrte sepse i dukej sikur mbushte kohën kur nuk ishte me të. E kishte bijë të vetme dhe e kishte rritur vetëm, vetë baba, vetë mëmë. Emigrimi këtej oqeanit, e kishte forcuar shumë lidhjen atë e bijë, nuk mund ta imagjinonin jetën pa njëri tjetrin. Ajo e donte shumë, e dëgjonte, i bindej, i përulej me respekt, dëshëronte me gjithë shpirt të ishte engjëlli i mirë i babait të saj. Madje për hir të tij, respektonte dhe priftin, i vetmi i huaj që vinte këmbë në shtëpinë e tyre, një herë në javë e rrinte për drekë, edhe se ky i fundit i shkaktonte një frikë të paspjegueshme, të cilën e kishte fshehur. Sepse nuk donte t'i largonte babait të vetmin mik, që për më tepër vinte po nga i njëjti vend nga vinin ata. Por tani... babai nuk ishte më. Doli nga spitali dhe u drejtua për në rajonin e policisë së lagjes. Duhet t'i kishin kapur fajtorët. Dhe ajo e kishte të nevojëshme të dinte përse... për ç'arësye e kishin bërë

- o -

Ajo rrëmujë e zhurmëshme në rajonin e policisë, ai indiferentizëm karshi interesimit dhe dhimbjes së saj, ato përgjigje pa takt, pothuaj pa edukatë që i dha njëri, se ende...

- Ende?! - kishte bërtitur ajo. - Në mes të rrugës, në mes të ditës, në mes të njerëzve...

- Ule zërin, - i ishte kundërpërgjigjur polici i turnit duke i treguar me gisht uniformën e tij. - Je përpara ligjit! Ndryshe do të të rras brënda e do ta kalosh natën në biruce. Në të pëlqen shko ulu aty e prit. Në jo, hiqmu sysh!

Ishte tërhequr e ulur në një stol rrëzë murit, duke ndjekur e përpirë çdo fjalë që flitej aty. Diku, dy policë sollën një të dehur me pranga në duar që i kishte kundërshtuar kontrollit të policisë. Plotësuan disa formularë e më pas u zhdukën me të në një derë që çonte në brendësi të atij labirinti tavolinash të ndara, karrigesh, telefonash e korridoresh pa fund. Më pas ia mbërritën dy të tjerë me dy prostituta e u bënë të njëjtat veprime. Uniforma të tjera pasuan me nje hajdut makinash, te tjera akoma me një pedofil, të tjera me një... Në atë mori të ardhurish pa pushim, në atë mishmash të potershëm e fjalësh pambarim, askujt nuk i ra mendja për të, askush nuk ia hodhi sytë, as edhe një fjalë për vrasësit e babait të saj. I shkreti baba, psherëtiu kushedi për të satën herë e ndjeu dhimbjen t'i mirrte frymën. Nuk mund të rrinte më aty. U çua, me këmbët që i merreshin, e doli.

- o -

Kur doli nga rajoni, ishte natë e thellë, me hënë të zbehtë e pak yje. Mbajti këmbët, nuk dinte nga të shkonte, shtëpia ishte vendi i fundit që donte të shihte atë çast. Po nuk kishte asnjë vend e asnjeri tjetër në botë që ta priste e t'i thoshte një fjalë të mirë, ndaj e ndau mendjen të shkonte atje. Ndoqi rrugën kryesore por zhurma e saj, vitrinat e ndriçuara, tavolinat e bareve trotuareve e alegria e njerëzve që pinin, ia cingrisi më shumë nervat. Papritmas, një i dehur, të cilit i merreshin këmbët, u përplas me të.

- Ku i ke sytë? Nuk di të ecësh rrugës drejt ti?- iu germush ai.

Pa i dhënë përgjigje, ndryshoi drejtim, kaloi në trotuarin tjetër, e më pas hyri në një rrugicë të errët e të qetë, me porta e dritare të mbyllura si gojë memece e të shurdhëta. Errësira e qetësoi.

- “ Baba, udhëtoj më mirë natën, nuk e di por ndjehem më e sigurtë. Më pëlqen nata.”

- “ Ashtu të duket se ka më pak trafik,- ishte përgjigjur zëri i merakosur i tij.- Nuk ka se si të të pëlqejë nata, engjëlli im.”

Nuk e ndjeu biçikletën që e ndiqte pas. Ndjeu vetëm një të shtyrë të fortë, ekuilibrin që humbi e krahun që iu duk sikur po ia shkulnin tek i tërhoqën e i rrëmbyen çantën. Me bisht të syrit ndoqi rrëmbyesin të shkrihej me natën. U mblodh kruspull përdhe, pa lëvizur, në pozicionin e fetusit në bark të nënës e disa çaste mbeti pa frymë. Një re mbuloi hënën e errësoi plotësisht qiellin. Babai nuk e linte kurrë vetëm në errësirë, çdo mbrëmje ndizte një qiri në dhomën e saj të gjumit e kujdesej të mos shuhej derisa dilte drita e parë e mëngjesit. Fytyra e qeshur e babait që e priste në këndin e rrugës, sytë që ia kishte mbyllur me dorën e saj, ndërkohë që shkaktaret e vdekjes së tij, kushedi ku ishin duke bërë jetët e tyre. Ndërsa ato gjëra të dashura, të cilat deri disa orë më parë kishin qenë jeta e saj, ishin katandisur në një dorë kujtimesh. Ky mendim, edhe me torturues se dhimbja, u shndërrua në zemëratë dhe e ndjeu t'i ngjitej prej rropullive të barkut, kraherorit e e më pas lart, gjthnjë më lart. Nuk ishte ajo dhimbje që i kishte mpirë trurin, ishte zjarr që kërkonte të shpërthente e dinte të gjente rrugë. Befas, çdo gjë ishte e qartë dhe e qëruar në mendjen e saj. C'farë i kishte shpëtuar gjatë ditës, të gjitha imtësitë deri në më të voglat, i kishte përpara syve. Makina luksoze, numri i targës, fytyrat e veshjet e shtrenjta të djemve... Tash e dinte përse kishte kundërshtuar i ati. Ata, për një tekë të tyre, kishin vendosur të blinin të vetmen pikturë që nuk ishte në shitje, të sajën. “ E mbaj për fat, bijë!” Shaka e hidhur e fatit. Për një tekë... për një kapriçio të një këlyshi të përkëdhelur pasaniku... Mbushi mushkëritë e ulëriti.Të parat që lëvizën, ishin duart, u mblodhën grusht e pastaj u hapën. Ndjeu dhimbje në shpatulla, në kembë, në kurriz... ndërkohë që dhimbja rritej e ajo ulërinte, e kur u bë aq e padurueshme sa mendoi se do të humbiste ndjenjat, pushoi. Mbylli sytë të shijonte këtë çast prehje e qetësie, me frikën se mund t'i fillonte prapë nga e para. Nga pas dëgjoi fëshfërimë krahësh. Hapi sytë e ktheu kokën. Sikur ta kishin bërë me fjalë, dhe hëna doli prej reje e hodhi dritë. Klithi, ulëriti sërish, më fort, e tmerruar dhe e mrekulluar njëkohësisht.

- o -

- Kam ardhur të rrëfehem Atë, kam mëkatuar,- pëshpëriti kur hyri në rrëfimtoren e kishës së zbrazët. në atë orë kur besimtarët ende nuk ishin zgjuar nga gjumi. Pamvaresisht orës së pazakontë, intuita i thoshte se do ta gjente aty, në kishën e lagjes, ku nuk kishte munguar asnjë të djelë me babain e saj për sa kishte kujtesë. Lëvizja e ankthshme në anën tjetër, i dha të kuptonte se kishte pasur të drejtë.

- Kam ardhur të rrëfehem Atë!,- ngriti zërin ajo.

- C'kërkon nga unë? Largohu që këtej!

- Vallë ke frikë Atë?

- Ti je përbindësh. Ke shuar një lagje të tërë mbrëmë. I pata thënë tyt eti. Nuk ka besë me rracën tuaj. Por ai këmbëngulte se ishe e pafajshme si një engjëll.

- Ashtu isha Atë. Ju më donit demon, kjo botë më donte, dhe ja ku jam siç më deshët. A jo jo... lëre celularin, në nuk do të shikosh ta rrafshoj kishën me gjithë sa ka brenda këtë moment. Duhet ta dish më mirë se unë se policët brumbullojnë më kot rrugëve. Dhe tani merre shtruar e fol. Kush ishte ime më?

- o -

“ Ca nga nevoja e ca nga dëshira për të parë botë, yt atë, si shumë të rinj të ishullit u punësua në një anije. Ishte djalë me shpirt të pastër, i ëmbël e punëtor. Por mbi të gjitha ëndërrimtar , siç janë në përgjithësi njerëzit që lindin me talent. Që i vogël, i pëlqente të pikturonte, piktura ishte ëndrra e tij. Në anije, gjatë udhëtimeve nuk gjente kohë, mjaftohej me ndonjë skicë të shpejtë me laps, mbi një bllok a mbi një copë letër. Kur ndalonin në ndonjë port, në vend që të shkonte e të pinte pijetoreve si gjithë marinarët e tjerë, merrte penelat e bojërat e ulej buzë rrugës ose në breg të detit e u bënte portrete njerëzve të ngeshëm ndërkohë që bisedonte me ta. Dhuntia tjetër që kishte yt atë, ishte se i pëlqenin njerëzit dhe u hynte shpejt në zemër. Ndodhi kështu, që një ditë të bukur, pas tij qëndroi një vajzë e hijëshme dhe e kundronte tek pikturonte. Ishte e përpirë nga mënyra se si merrnin formë, karakter e ndriçim ato fytyra aty mbi letër. Kur ai mbaroi punën që kishte në dorë, i doli përpara.

-Më bëj dhe një mua, të lutem!

Pa marrë parasysh se kishte një të fejuar në ishull, kur u largua nga ai port ai e mori me vehte atë vajzë dhe e solli në fshat. U martuan menjëherë, megjithë kundërshtimet e familjes së tij e njerëzve të fshatit që nuk e pritën aspak mirë atë vajzë. Ish e fejuara e tij, vajzë e vetme me shumë vëllezër, vinte nga familja më e kamur dhe më e fuqishme e ishullit. Kështu që bëri shumë armiq e kërcënimet nisën t'i vinin nga të gjitha anët. Nga frika se mos i bënin ndonjë gjë të papëlqyer nuses, po atë natë, hipën fshehurazi në një anije që linte ishullin e u larguan. Askush nuk e dinte se për ku, dhe familja e ish të fejuarës nuk pushoi së kerkuari. Kaluan vite, deri sa dikush që zbriti rastësisht në portin e ishullit, tha se e kishte parë të punonte në një anije që rrihte ujëra të largëta. Kishte biseduar me të, i kishte thënë se i ishte kthyer detit për të fituar dy para se prisnin një fëmijë. Gjetën mënyrë e i çuan fjalë se nëna e tij ishte e sëmurë rëndë e po vdiste. Brenda atij viti, bashkë me gruan dhe foshnjën shkelën portin e ishullit, pa patur as idenë më të vogël se e kishin mashtruar... dhe ç'e priste...”

 

Ra një copë heshtje që u pasua me të lutura. I kishte dëgjuar këto lutje sa herë që ai kishte shkelur në shtëpinë e saj si mik i babait... baba...

- Vazhdo Atë! Lutu më vonë! Cfarë ndodhi?

“- Nuk e kam të lehtë, akoma sot kur e kujtoj... E pata kurorëzuar unë martesën e prindërve të tu. Erdhën në kishën time që ndodhej në fshatin fqinj me të tijin, se prifti i fshatit të tyre kishte refuzuar t'i kurorëzonte nga frika e kërcënimeve të familjes së lënduar. Isha i ri atë kohë, besoja në dashurinë e të rinjve e më pëlqeu ajo vajzë. M'u duk e thjeshtë, e ëmbël, e hijëshme. U martuan po atë ditë. Ah sikur ta kisha ditur... ta kisha ditur nga vinte... Nuk duhej të vinin më këmbë në atë vend. Por u kthyen pas pak vitesh. Pasditen e asaj dite që yt atë u kthye, një besimtar erdhi të rrëfehej duke më zbuluar planin që kishin përgatitur vëllezërit e ish të fejuarës. U nisa menjëherë t'i lajmëroja. Nata ra shpejt e më zuri rrugës. Kur arrita në shtëpinë e gjyshes tënde, çdo gjë ishte kthyer së prapthi e dëgjoheshin të qara e ulërima. I kishin nxjerrë jashtë të gjithë njerëzit e shtëpisë, babain tënd e vëllezërit e tij me gjithë familjet e tyre, burra, gra, fëmijë, i kishin lidhur në oborr e i rrihnin me shkopinj. U fsheha pas gardhit e hyra fshehurazi në shtëpi nga hyrja e pasme sepse më kishte tërhequr e qara e një fëmije. Kërkova nëpër dhomë e të gjeta ndënë shtrat ku të kishte fshehur jot ëmë para se të hynin e ta merrnin. Të mora ndër duar e pushove së qari. U përvodha jashtë, u fsheha sërish pas gardhit, duke menduar në do të ishte e arësyeshme të ndërhyja apo jo në atë çmenduri që po ndodhte atje pa pasur sigurinë se mund të shpëtoja qoftë dhe një frymë, apo të ikja e të shpëtoja të paktën foshnjën që kisha ndër duar. Mbasi nxorrën dufin me të rrahura, vëllai i madh i ish të fejuarës, ai që kryesonte tërë lukuni të terbuar, nxorri thikën, iu afrua babait tënd dhe ia vuri në grykë. Nuk dëgjova se ç'i tha, por pashë që e kishte marrë shtruar e donte t'ia zgjaste torturën deri në fund. Por sapo pika e parë e gjakut ra mbi tokë, një ulërimë e tmerrshme, aspak njerëzore shtangu të gjithë. Sikur dolën nga ajri, kthetra të mprehta e sulmuan duke ia çarë barkun, duke filluar nga poshtë deri në grykë e rropullitë iu zbrazën njëherësh përdhe. Dy palë flatra të zeza mbuluan gjithshka e shkulma flake dogjën e përcëlluan vëllezërit e tjerë të tij e kë kish marrë pas, duke i bërë hi. Pastaj përbindëshi u çua e fluturoi lart mbi kodër, ku gjendeshin shtëpitë e stallat e familjes së tyre. Në pak minuta, e gjithë kodra, me sa mbante shtëpi, stalla, kasolle e pemë, u mbulua flake. Shikoja i shtangur gjithë atë batërdi, e nuk isha në gjëndje të lëvizja as edhe një muskul nga tmerri. E kisha kuptuar nga vinte ajo krijesë, dhe e dija se jo vetëm kryqi dhe besimi im, por asgjë dhe askush nuk mund ta ndalte, një herë që zbulonte dhe ndjente fuqinë e saj. Aq shpejt sa iku, po aq shpejt u kthye. Me zemrën që më çahej në krahëror nga frika e ankthi, ndënë dritën e hënës, pashë se si ranë pendët nga ata krahë të mëdhenj që u zhdukën, kthetrat të binin, ata hapa të atij trupi lakuriq, delikat e të hijshëm që më afroheshin e ato duar të brishta që m'u zgjatën:

- Atë! Më jep time bijë!

U zmbrapsa duke të shtërnguar fort. Mendimi i parë, ishte të të mbysja, ishe pjellë e saj. Ndërkohë ajo më afrohej duke më parë me zemërim e ankth. Zgjati sërish duart.

- Jo! Te gjalle jo!

Bëra atë që kurrë në jetën time nuk e kisha menduar se do ta bëja, Zoti të më falë. Të ngrita në ajër duke të atë shtërnguar prej fyti. Ajo ra në gjunjë, më e zbehtë se hëna e asaj nate.

- Të lutem Atë! Mos! Ajo nuk ka faj...

Të shtërngova më fort duke të marrë frymën e ndjeva zemrën tënde të dobësohej në krahëror. Përpiqesha të mendoja, të gjeja, të sillja nëpër mend, në kisha lexuar për këto lloj krijesash. Po, ishte një legjendë që thoshte se vinin nga një ishull i largët, një mal që mbinte në mes të detit, të cilin, çuditërisht shumë pak vetë e kanë parë e nuk është i shënuar në asnjë hartë. Legjenda thoshte se krijesa të tilla, asgjë dhe askush nuk mund t'i përmbante, veç se premtimit mbi ç'kanë më të shtrenjtë. E ajo grua e gjunjëzuar para këmbëve të mia, ç'mund të kishte më të shtrenjtë se ty...”

- o -

Kur doli nga kisha kishte rënë muzgu. E dinte se nuk do ta pengonte njeri. Prifti, i cili kishte ardhur që përtej oqeanit bashkë me ta, me të vetmin qëllim që ta mbante ndënë vëzhgim e kontroll që t'i dilte përpara së keqes, kishte dështuar në misionin e tij. Ai e dinte mirë, se tani çdo tentativë për ta ndaluar, mund të shkaktonte vetëm dëme e vdekje të njerëzve të pafajshëm.

“ -C'ka mbetur e shtrenjte për mua Atë? C'kisha, nuk e kam më.- kishte thënë ajo.

- Nuk e kisha parashikuar mynxyrën që të ndodhi.

- Ke dyshuar gjithnjë tek unë Atë. Dhe më ke urryer. Ta lexoja në sy, që kur isha e vogël.

- Dhe kisha arësye. Kisha parë përbindëshin tek jot ëmë.

- C'u bë me të? Ku është?

- Ka vdekur.

- Ah, jo jo Atë. Eshtë gjallë. E mbani lidhur me një betim që tashmë nuk vlen më. Mos ma thuaj ku, do ta gjej vetë. Mbeç me shëndet, e uroj mos të të shoh më. Ate!”

Priti në një bar deri sa ra nata. Pastaj doli e u drejtua për në shtëpinë e saj. Siç e kishte parashikuar nuk kishte asnjë njeri përpara portës që ta ndalonte të hynte. Prifti nuk e denonconte dot, jo vetëm se i ruhej një kasapsaneje tjetër e kishte frikë për jetën e tij, por ajo hynte në atë kategori ekzistencash, sekreti i të cilave ruhej e nuk bëhej publike as nga feja e tij. Hyri në kuzhinë, në dhomën e saj, e ndaloi në korridor. Ajo ndjesi se qënia e dashur, do t'i shfaqej nga çasti në çast... Ndenji një copë herë para derës së dhomës së babait përpara se të vendoste ta hapte. Nuk do ta gjente aty, ajo dhomë do t'i shkaktonte shumë dhimbje. Më në fund vendosi ta

hapte e hyri brenda. Në mur, sipër shtratit të tij, ishte portreti i saj kur kishte qenë fëmijë me mbishkrimin “Engjëlli im”. E mori dhe e përplasi me sa forcë kishte në murin përballë. Hapi raftin e rrobave. Mori në dorë një këmishë të tij, zhyti fytyrën në të e i mori erë. Gjurma e aromës që kishte mbetur në të sikur ia qetësoi një çast shpirtin, por çastin tjetër ia shtoi mallin dhe mungesën aq sa shpirti iu duk i vogël deri në dhimbje. Nuk mund të rrinte të vuante aty. Shpejtoi e hapi sëndukun poshtë dritares. Ishte i mbushur me portrete të saja me të njëjtin mbishkrim. I përplasi dhe i shkatërroi edhe ato një e nga një. Në fund fare, gjeti një autoportret të tij. E rrëmbeu e doli jashtë.

I hodhi një sy për të fundit herë shtëpisë. Nuk do të kthehej më aty. E përfytyroi në flakë e të bërë hi. E përse jo, mendoi. Nuk është e drejtë të ekzistojë një shtëpi kur shpirti i saj ka vdekur.

Nata ishte e thellë dhe e errët. U drejtua në parkun e madh të qytetit. Anashkaloi stolat me çifte të dashuruarish të përhumbur në përqafimet e tyre. Hyri në thellësi të parkut, u sigurua që nuk kishte njeri pranë e u mbush me frymë. Errësira e bënte të fërgëllonte e tëra nga dëshira e padurueshme e fluturimit, e cila ia kalonte edhe dhimbjes së shpatullave që i çaheshin, e nguli kthetrat që rriteshin në tokë. Dheu me lagështirën e tij ia lehtësonte dhimbjen. Ndjeu forcën dhe energjinë e tokës që përçohej kthetrave duke ushqyer të sajën. Fëshfërimë krahësh. Ktheu kokën. I adhuroi e mrekulluar, ashtu, të mëdhenj, të zinj, të shndritshëm. I hapi e u ngrit lart me mendimin se ishte krijesë e tokës, por qielli ishte joshës e i parezistueshëm. Fluturoi ngadalë mbi qytet. Mendimet dhe dhëmbja i kapërtheheshin mendjes e krahërorit e nuk dinte nga t'ia fillonte. Nga shtëpia e saj apo nga rajoni i policisë ku e kishin trajtuar si leckë... leckamane e varfër... helbete, ata djem ishin bij pasanikësh dhe ata e dinin mirë se kush ishin... Pale, po kishte fytyrë të ishte edhe arrogant ai... i korruptuari. Kujtimi i policit të turnit të asaj nate e tërboi. Po filloj aty, vendosi. Fluturoi ngadalë drejt rajonit. E përse të nxitohej, asnjë dhe asgjë nuk mund t'i ikte e t'i shpëtonte. Ndjeu zjarrin t'i ndizej krahërorit e soditi fjollën e hollë të tymit që i doli nga flegrat e hundës. Dhe dëshiren për të djegur... djegur... djegur... për të bërë shkrumb e hi atë rajon, atë lagje, atë qytet...atë botë që i kishte shkaktuar aq dhimbje. Gjithshka, deri sa edhe vetë të digjej në zjarrin e saj.

 

P.S Kjo pjesë është shkruar kështu, e shpejtë, e papërmbajtshme siç mund të shkruhen trillet... Trill... i trilluar... elemente fantazie të fantazuar... E në fund të fundit, ç'rëndësi ka në është i vërtetë... për kë kërkon të vërtetën në një tregim... a ekziston apo jo ishulli i qënieve të tilla... në ekziston qënia grua- dragua... Gjithshka mund të ekzistoje edhe diku tjetër fantazisë... brenda nesh, në skutat më të errëta të mendjes e të shpirtit. Ka inate, dhimbje, zemërime... që kanë çuar njerëz të shkatërrojnë edhe çfarë kanë pasur më të dashur në jetë.

Për një herë të vetme doja të ndaloja këtu. Por... nuk i shpëtoj dot “buonizmit” tim kronik. Ndaj po vazhdoj:

Tashmë ndodhej mbi rajon. Zbriti mbi çatinë e tij. I tërhoqi vëmëndjen zhurma e një sendi që u rrokullis mbi tjegulla. Autoportreti i babait i kishte shpëtuar nga kthetrat. Iu afrua e soditi buzëqeshjen e tij, dashurinë, kujdesin, dhëmbshurinë, dhe ...besimin... Në veshë, si jehonë e largët i erdhi zëri i tij... “ engjelli im”

E rrëmbeu në kthetra, u ngrit fluturim drejt detit. Shprazi zjarrin, dhimbjen e zemërimin mbi valë. Soditi një copë herë dallgët e valuara që u krijuan e i erdhi keq që të vetmet gjallesa që e kishin pësuar, ishin ato të detit, të cilat nuk i kishin asnjë faj, përveçse faktit që ishin gjendur në një vend e në një kohë të gabuar. Shtërngoi me kujdes ç'i kish mbetur nga i ati, dhe u largua larg, larg, larg... Atje, ku shqisat dhe intuita e re, i thonin, se do të gjente e do te çlironte nënën e saj.

Comments (0 posted):

Post your comment comment

Please enter the code you see in the image:

  • email Email to a friend
  • print Print version
  • Plain text Plain text
Rate this article
5.00
Powered by Vivvo CMS v4.1.5.1
...
Powered by Vivvo CMS v4.1.5.1