Newsletter
Email:
Poll: Letërsia
Cili është lloji juaj i preferuar i letërsisë?
Home | TREGIME | Trokitje pas mesnate

Trokitje pas mesnate

Font size: Decrease font Enlarge font
image Petrit Malushi

Nga  Petrit  Malushi

Trokitje pas mesnate

.          Vite të trazuara. Rrotacione pushteti.Partiakët dhe shtetarët i quajnë vite tranzicioni. Punë e tyre. Po, pse vallë tranzicioni duhet të bashkëshoqërohet me anarshinë ? Qytetet të zhyten në errësirë,energjia elektrike dhe uji të mungojnë me orë të tëra, vjedhjet dhe grabitjet të shtohen, armët të shkrehen e të marrin jetë, njerëzit të ndihen të kërcënuar, të bashkëjetojnë me frikën, korrupsioni të trashet…?!                                                                                                                                                            .        Më i madhi qytet fushor, në jug të vendit. Mes tij, lumi ujëpërzier me ndotje industriale përngjan me një gjarpër të zi që zvarritet nga lindja në perëndim.Rruga kryesore e pjesës lindore përfundet me një pallat pesëkatësh. Në hyrje, nga ana e lindjes, ai është i pari.  Në katin e parë të ndërtesës pesëkatëshe, hyrjet e së cilës ishin nga ana e pasme, banonte Petroja, mësues gjeografie në një nga shkollat e mesme të atij qyteti. Në familje bëheshin gjashtë persona: e ëma e moshuar, e shoqja, edhe ajo mësuese matematike në një shkollë tetëvjeçare, dy vajzat dhjetë e tetë vjeç dhe djali i vogël dy vjeç. Pranë fqinj, i ndante një mur, kishte familjen e Ndoit, një oficer këmbësorie që bashkë me gruan dhe djalin pesë vjeç bëheshin tre veta. Edhe ballkonet nga ana e rrugës kryesore, që kohët e fundit për t´u ndjerë më të sigurt u kishin vendosur rrjeta hekuri, i kishin ngjitur. Përballë jetonte një familje qeraxhiu, pasi i zoti i shtëpisë kishte ikur në emigracion. Muaji janar e kishte kapërcyer gjysmën. Dita kishte qenë e zymtë, me re të murrme, bubullima dhe shi të pandërprerë. Ora mund të ishte tre pas mesnatës.                                                                                                                                                                                                                                            Në atë orë të vonë nate,të dy familjet ishin në gjumë të thellë. Befas mbi derën e Petros u lëshuan goditje bubulluese të pandërprera, sikur gjuhej me gurë jo me dorë njeriu. Nga ato goditje të forta, dera me kornizë dërrase dhe dy fije fibrash të holla do të ishte shkallmuar, nëse i zoti i shtëpisë nuk do t´i kishte vënë një lloz të trashë hekuri 16 m m, kur vendosi rrjetën e ballkonit. Kryefamiljari kërceu i lemerisur në krevatin bashkëshortor.                                                                                                                                           – Kush do të jetë ky i çmendur në këtë orë  ?- foli përgjumësh duke iu drejtuar gruas, që u gjend në këmbë më parë se ai.                                                                                                                                                           – Do ketë vdekur xhaxhai,- ia pat ajo.                                                                                                                                      - Po ne pasdite ishim, sot dukej mirë,-shtoi më pas.                                                                                                                                         Të dy ashtu të përgjumur po ecnin drejt korridorit për te dera. Të goditurat nuk pushonin.                                                                                                                                                                  – Hapeni derën !- u dëgjua nga jashtë një zë i trashë burri.                                                                                                               Ata të dy shtangën në mes të koridorit.                                                                                                                                   – Mos e hap !- i tha gruaja Petros duke i dalë përpara. Nuk qenka nga njerëzit tanë.                                                                                                                                                         Ai eci në majë të këmbëve dhe depërtoi shikimin nëpërmejt syrit magjik. Nën dritën e zbehtë të llampës së sheshpushimit të shkallëve mundi të shquante një burrë trupmadh me një pelerinë dhe kapuç në kokë. U kthye dhe ia përshkroi gruas pamjen me zë të ulët.                                                                                                          – Ç´të bëjmë ?- tha ajo duke ngritur supet.                                                                                                                                       – S´kemi as ndonjë mjet mbrojtës !                                                                                                                                                      U kujtua se, te një raft në banjë ndodhej një sqepar i vjetër. Rendi për atje, e rrëmbeu dhe duke shtrënguar bishtin në dorë, shkoi pranë derës dhe lëshoi zë : “Kush je ti ?“                                                                                                                                    Tjetri, që nuk ndalonte së thëni „Hapni derën, hapni derën !“, ia ktheu : „Mos pyet kush jam, po hap derën !”                                                                                                                                                                                            - Dera nuk hapet ! Largohu !                                                                                                                                                                    – Hapeni se përndryshe do të bëj copash !                                                                                                                                   -Ç´është mor bir ?- tha nëna, plakë me flokë të lëshuara, që kishte dalë edhe ajo në koridor. Flinte në një dhomë me të dy vajzat.                                                                                                                                                                  – U tmerruan fëmijët. U ka dalë gjumi e po qajnë.                                                                                                                                            – Mos e hap !- këmbënguli gruaja. Po afron mëngjesi dhe fillojnë lëvizjet e njerëzve.                                                                                                                                                 – Prit ! – dhe Petroja,- po i jap një sinjal Ndoit se ai është oficer dhe ka armë. Mbase ndjen.                                                                                                                                      U lëshua më vrap nga ballkoni. I ra disa herë më pëllëmbë murit që të dëgjonte fqinji.Ai, ndoshta ishte zgjuar nga zhurma e goditjeve mbi derë se, doli menjëherë bashkë me gruan në ballkonin e tij. Me një frymë Petroja i shpjegoi se  një  i panjohur, që nuk dukej njeri i mirë, po i kërcënonte t´u hynte me dhunë në shtëpi. – Unë vetëm këtë kam në dorë,- përfundoi dhe ngriti sqeparin.                                                                                                          – I thuaj nënës dhe fëmijëve të qetësohen,- këshilloi Ndoi aty për aty.  Unë po marr pistoletën, po i fut edhe plumbin në gojë. Do shikosh nga syri magjik dhe, dyert do t´i hapim të dy njëherësh, por jo plotësisht. Po bëri ndonjë lëvizje të pamatur ai miku i paftuar, nuk do t´ia kursej plumbin pas qafës.                                    Ashtu u bë, u largua nëna prej koridorit për te dhoma e vajzave dhe gruaja u mbështet nga muri në anën e djathtë. Me shumë kujdes, pa bërë zhurmë i zoti i shtëpisë i hoqi llozin derës. “I paftuari” vazhdonte me të njëjtin ritëm të përsëriste kërkesën.Nga brenda doreza u ul ngadalë.  Ashtu siç e kishin lënë me fqinjin të dy dyert u gjysmëhapën njëherësh.                                                                                                                                                           “Hap mbrapa !” – ushtoi koridori nga zëri ushtarak i Ndoit.                                                                                                                      Trokitësi ktheu kokën i befasuar prej zërit prapa shpinës. Instiktivisht bëri një hap pas kur pa të drejtuar mbi trupin e tij grykën e pistoletës dhe gishtin e oficerit në këmbëz. Nga dera tjetër dalloi tehun shndritës të sqeparit. Të dy kryefamiljarëve nuk u shpëtuan pa parë dy vrima plumbi në fundpelerinën e gjatë, që mbulonte një litar të mbledhur në dorën e majtë dhe qytën e një automatiku të shkurtër mbi supin e djathtë. Shkëmbyen vështrime të kuptueshme me njëri-tjetrin.                                                                                                                – Jo,… unë ty,… ty të njoh,… kemi qenë,…si fytyrë,…desha të them,…- iu drejtua ngatërrueshëm i panjohuri oficerit, me zë të dridhur e i frikësuar, me një theks ndryshe nga e folura e atij qyteti.                                                                                        – More, as të njoh e, as më njeh !- ishte i prerë zëri ushtarakut. Po çfarë kërkon në këtë orë?                                                                                                                                    Tjetri e kuptoi që nuk mund t´i shkohej në fund asaj që kish patur ndërmend.                                                                                     – Të paktën po mundët… ndonjë copë bukë…Vetëm kaq…                                                                                                                  Gratë e të dy familjeve rendën në kuzhinat, rrëmbyen nga katër-pesë feta buke me djathë e sallam, çfarë u kapi dora dhe,ia përcollën nëpërmjet burrave, si për ta larguar sa më parë atë që nata ua solli në derë.Ai si një fantazmë rrëmbeu çfarë i dhanë, i futi poshtë pelerinës dhe me dy hapa të rëndë kapërceu gjashtë shkallë për të dalë në rrugë. Kur Petroja dhe Ndoi dolën në ballkone dalluan tutje, trotuarit për nga dalja e qytetit, siluetën e tij që po humbiste në errësirë. Në lajmet e mbrëmjes, të asaj dite, u fol edhe për një vrasje të ndodhur në një zonë të vendit, por autori kishte mundur të largohej.

Comments (0 posted):

Post your comment comment

Please enter the code you see in the image:

  • email Email to a friend
  • print Print version
  • Plain text Plain text
Rate this article
0
Powered by Vivvo CMS v4.1.5.1
...
Powered by Vivvo CMS v4.1.5.1