Newsletter
Email:
Poll: Fjala e Lire
Si ndiheni tek Fjala e Lire?
Home | TREGIME | Kaplladisja luan karadyzen ose rizgjimi i Migjenit

Kaplladisja luan karadyzen ose rizgjimi i Migjenit

Font size: Decrease font Enlarge font
image Fatmir Terziu

Kaplladisja luan karadyzen ose rizgjimi i Migjenit

Fatmir Terziu

 

Nuk e di nga filloi. S’mund ta them nga zeroja. As nga gishtat që pasuan rekjen e mollëzave. As nga mendja që hynte aty ku s’ta pret. As nga gjërat që më sillnin sa e sa të tjera nga zanafillja. Zanafillja? Ishte dhe nuk ishte e vetmja gjë që më largonte menjëherë nga fillesa. Më largonte si ndonjë lidhje e shkurtër. Me të dridhura të shpejta. Me të shkundura mjaft të fuqishme. Aty, pra nuk kishte një përgjigje. Dhe ndaj vetë mendja ndodhej në një kënd të sikletshëm. Bashkë me të edhe goja, edhe trupi dukej i pafuqishëm për një zgjidhje të kësaj që mund të quhej pyetje pa përgjigje. Fundja ishte një pyetje që ngjante me veza pulën dhe pula vezën e atyre ditëve dhe e këtyre ditëve. Nuk ishte aritmetikë e paqme. Nuk ishte! Nuk ishte për të qenë e tillë. Fundja këtë edhe koha e dinte. E kuptonte. E ndjente. Nuk kishte të bënte me numra. Numrat ishin thjesht një punë e kalueshme. Një punë me mëditje. Një ikje nga koha që kishte të bënte me atë zanafillje.

Ngadalë me kohëikjen dhe shtysa bëhej e më tej-tejshme. Ditët hynin e dilnin në të tjera kënde. Hynin e dilnin me të tjera gjëra. Gjëra që kishin të bënin me vetë ditët. Ditët i merrte libri me kapakë të mëdhenj. Pastaj i vendoste diku në ndonjë kalendar. Kush ditë e kishte këtë fat? Ditët e tjera shkruheshin me thonj nëpër mure të mbuluara nga errësira. Diku shkruheshin me tytën e pushkës së gatishmërisë. E disa ditë të tjera flinin bashkë me alarmin nën një çati. E më tej me to bëhej dhe sallatë alarmesh. Me lloj-lloj ngjyrimesh gatuhej ajo formë lirie. Bëhej dhe turli gatishmërie. Turlia shtonte orekse të tjera: në fronte, llogore, zbore, dezhurne, roje në zyra me një tavolinë, një bllok dhe një dritë qorre. Të tjera pasme pasoheshin me ditët që mbeteshin pa u shënuar. Dhe shënimet u përkisnin vetëm duarve. Duart bënin shenja të zeza, të kuqe, të verdha, të jeshilta…, gjithëfarësoj ngjyrash mbi blloqe të ngrira. Vetëm e bardha mbetej noprane. Ajo nuk ishte shenjë e ditëve të tilla.

Shenjat e ditëve të tilla mbeteshin një vetëtimë. Ndonjëherë një shkëndijë. Ndonjëherë një rrufe në qiell të thatë. Dhe me ato shenja qepeshin ditë të tëra në kostumin e kohërave. Kohërat ndizeshin dhe shuheshin si qirrinj. Qirrinjtë vetvetiu kishin fatin e ditëve. Dhe ndaj ditët me shenjat e tyre vetëmëkatonin. Mëkati i tyre ishte me akrepat e orës. Me sekondat. Me minutat. Me orët që duhej të përcëllonin shenjat me skelete armiqsh të të gjitha formave. Me vetë lëvizjen e orëve në kohë-pakohën e vet. Me gërgëllimën e elbët të kafesë së mëngjesit. Me stilin e e shenjëzuar të zbardhëditjes. E agimi niste me shenjën e parë. Rallë mund të ndodhte që s’ishte në ndonjë radhë. Shenjë për radhën e kosit, qumështit, mishit, mishit me kocka, … këmbëve të pasme të bretkocave. Radhë për të dëgjuar ndonjë përallë. Ndonjë përallë me ndonjë të Madh. E këto ishin vetëm shenja ditësh. Të tjerat ishin larg. Ishin mjaft lart. Syri nuk i shihte. Goja nuk …, nuk i mërmëriste, jo më t’i fliste. Mendja nuk i mendonte. Trupi nuk i ndjente. Ishin në gardh. Shenja që mbaheshin me një merak. Dhe meraku nuk ishte thjesht nga filloi. Meraku ishte i lindur bashkë me ato rite. Ishte një vend i qetë për mitet.

Mitet nuk kishin të bënin me zanafilljen e tyre. Lashtësisë ia kishin kaluar me miliona lëvizje. Njëra ishte përtej syve. Tjera përtej një vegimi të Madh Drite. Ajo Dritë, ishte drita e vetme e syve. E gjitha rrotullohej si një planet. Dhe vetëm Ai ishte i tillë në atë jetë. Aty kishte një dhe vetëm një, miti vet: Ai ishte më shumë se një Mbret. E me të matej dhe fillesa. Atij i jepej edhe dita e ditëve. Dhe kënga ishte për të. Dhe dita i falej që kur ishe fëmijë. Vetëm Atij, i bëhej dita një mijë! E zbrisnin male, fusha, brigje e gërxhe, burime dhe lumenj, dete e vetë dielli nga Qielli të hynte në iso, korrin e faljeve, të gjerohej rëndë mbi dhe në këngë. Mitet si koqina vetvetiu i mësynin këngëve. E aty kohërat bëheshin kopicë, thuajse gjatë të gjitha stinëve. Stinët nuk shkonin përtej stinëve, ishin korminë e vet Burrit, një cipë e maisur e kores së trurit. Korja e trurit habiste dynjanë: ajo prodhonte madje dhe frutin e Judas, korkoshanë.

Korkoshana nuk kaptohej. Duhej shtyrë me forcën e madhe e të padukshme në drejtimin e pustë të fytit të tharë. E pastaj duhej bërë me forcë një gargarë. Karafilorë, karabishte, karabobe vinin në jetë me kaplluçinë. Ishte një kohë e paparë. Kaplladisja luante karadyzen. E fjala fjalën e gjen: korkoshana e kishte hak, ishte bërë karabullak. Kështu që i duhej më shumë gjak. Gjak nga jugu në veri, gjak i ri. Vetëm gjaku e mbante në jetë. Vetëm gjaku ishte ushqimi i vërtetë. Rinia si një kanushë gdhihej në fronte të reja, flinte në fushë. I kundërti ishte pa fjalë kanosjar.

Vetë…, vetë nuk e kuptova nga filloi. Sigurisht që nuk ishte zeroja. As gishtat nuk ishin më kusht. Ata ishin mbledhur me një forcë të madhe grusht. Grusht që nuk shkulej nga vendi. Grusht që m’a kërkonte vetëm Migjeni. E pashë, u shkunda… u mpika në shtrat…Edhe Migjenit i ishte bërë mendja dhallë me atë kamillopardhallë. Bota i dukej sa një gogël kur lexonte vetë “Lulin e vocërr”. E Luli i tij i “vrarë” i sillej syrasysh kamish. Ishte kanosës? Ishte kamufluar? Ishte bërë kampulëz? Jo. E gjitha ishte kambatisje. Migjeni ishte rizgjuar. Ishte rizgjuar me të Birtë e Shekullit ma të ri. Ishte zgjuar nga një ëndërr e gjatë, e quajtur ndoshta kamuflim i një sofre pis: kanarqis.  

Comments (0 posted):

Post your comment comment

Please enter the code you see in the image:

  • email Email to a friend
  • print Print version
  • Plain text Plain text
Rate this article
5.00
Powered by Vivvo CMS v4.1.5.1
...
Powered by Vivvo CMS v4.1.5.1