Newsletter
Email:
Poll: Fjala e Lire
Si ndiheni tek Fjala e Lire?
Home | TREGIME | "Lirinë nuk jua solla unë"

"Lirinë nuk jua solla unë"

Font size: Decrease font Enlarge font
image Shefqet Sulmina

"Lirinë nuk jua solla unë"


-Tani do të më puthësh në kalë?
-Mendoj se pashë të kundërtën. 
-Atëherë pse nuk e bërë? Pate frikë se unë isha eshkë dhe më duhej vetëm një xixës stralli që të shpërtheja si një bombë në krahët e tu? E di ti si shpërthjenë femrat?

-Diçka kam dëgjuar. E vija re shpesh në çdo semafor dhe ndërrim marrshi që kishe dëshirë të më pyesje. 

-Ashtu?
-Është e vërtetë. Nuk të mungonte kjo dëshirë. E vura re edhe në mëngjes. Por mua nuk më komandojnë epshet, por vrojtimet mbi rrugën dhe njerëzit.

-Gënjen!
-Është e natyrshme, por jo e arsyeshme. Ju drejtoni një makinë që mund të jetë jo vetëm mjet lëvizjeje, por edhe një armë, ose bombë. Edhe vetë ju jeni e bukur dhe një bombë. Është dita e parë që më bën të plot dhe të lumtur në krahun tënd. Nuk e di se kush do të shpërthente serish, nga ne të dy prapë nga e para. Nuk po të shihja në atë qëllim. Të shihja se më pëlqeje, vetëm kaq.
-Gënjen. Më kujtohet skena... Unë isha e plagosur dhe një e plagosur duhej ndihmuar, vetëm kaq. Asgjë tjetër. Më kujtohet mjaft mirë ajo skenë ku ti përfitove... Kjo nuk është e arsyeshme. Ti si rrëmbyesi im bën pjesë me planin e burrave dhe jo në klanin e nënave dhe të fëmije...
-Në burrat përfitojmë gjithmonë. Mos përfitova edhe gjatë kësaj rrugë që më dëgjove dhe unë të shihja? Pse nuk e provojmë prapë pikën e ndezjes dhe të pikësynimit ton intim kur të mbërrijmë në teatër? Këtë herë pa urdhër dhe pa përfituar asgjë?
-Edhe kjo është e paarsyeshme. Në skenë do ti mbyllim puthjet e vërteta. Asnjë kalë nuk do të kaloj në trevat e nënës dhe të vëllait tim, Kostandinit.
-Po, edhe sytë. Po pse?
-Sepse kam frikë se do të mbetëm shtatzënë.

-Të rri bukur i kuqi i buzës! 
-E dëgjove! Kam frikë se fëmija im do të jetë bir i një rrëmbyesi? I një grabitësi? I një dhunuesi delikat dhe katilë? 

-Kam frikë se ti do të mbetesh shtatzënë vetëm me yjet.
-Do të ma prishësh këtë yll dhe dëshirë që bie? E mallkoj çastin që të njoha! Nuk duhet të kisha kërkuar ndihmë në atë botë ku ekzistonte vetëm revanshi i egërsisë. Qindra gra u hodhën në Shkëmbin e Vajës që mos të binin në duar të tilla. Po në kohën e Doruntinës? Sa e sa nëna, vajza dhe djem, që nuk donin të merrnin revanshin e burrave të shpellave të egër dhe, edhe ato, ata hidheshin nëpër shkëmbinj? Ose ju i digjnit të gjallë netëve të pabesa në foletë e tyre të ndërtuara me drunjëra dhe kashtë për tu mbrojtur nga era. 
-Kush ju!
-Dhe të nesërmen dërdëllisnit për besën, për brishtësinë tonë. Thikë me dy tehe. Më ndjek ende hija e vëllait tim të vdekur, Kostandinit. Flokët e tij mbajnë ende erën e dheut dhe të pluhurit të fushës që mbolli me grurë dhe ju ja dogjët. Donit që ai të bënte pjesë me turmën tuaj me pluhur dhe harresë vdekje. Me turmën tuaj mburravecë dhe të palarë që flinit në lëkura të vdekura dhe mbi shpinë kuajsh. Provuat të dorovitnit nënën time me lëkura arinjsh të vrarë, me kuaj të zbutur dhe kope delesh. Për tua dhënë ditën dhe për tua vjedhur natën. Për të më marrë mua dhe vëllanë tim. Mua për të më mbjellë farën tuaj dhe vëllanë për revanshin tuaj kafshëror. Mbrëmjeve, pasi tërë ditën bënit kuajt për vdekje, vazhdonit ti vinit shkelmat mbi trupin dhe zemrën e grave që grabitnit. Na kthenit në plaçka epshi dhe sherr midis jush. Në barkun tonë donit të mbillnit prapë vazhdimësinë tuaj. Asgjë nuk ju bënte të ndryshëm nga kafshët. Ishit të veshur me to dhe ishit të bëra me frymën dhe gogësimën tyre. Nuk dinit të flisnit dhe as të numëronit. Kishit harruar çdo fjalë të qumështit të nënave dhe ulërinit. Ju nuk kishit më nëna, sepse kishit vdekur si njerëz që ato deshën tu rritnin. Nuk kishit ndryshim nga ujqërit që netëve i ulërinin hënës. Më keq, ju ulërinit ditë edhe natë. I ulërinit edhe diellit, edhe hënës, edhe yjeve, edhe kafshëve, edhe shpendëve, edhe pyllit. Në shpellat tuja nuk kishte dritë, por zjarr drush të kalbura. Ishit të ftohtë dhe flinit mbi kalbjen e vetë vetës. Nuk e kuptonit lëvizjen dhe rrjedhjen e ujit. Gjymtyrët tuaja gjymtoheshin çdo orë e çast dhe kjo ishte vdekja juaj që nuk e kuptonit. I pari që e kuptonte ishte i fundit që po fliste duke vdekur. Shpesh e më shpesh ju merrte nata, sepse gjithçka që lindte prej nesh, prej nesh të hedhura me shkelma jashtë nga ju, jashtë shpellës suaj, në i lindnim me gjakun tonë dhe i mbanim në qumësht dhe në dritë. Shpella nuk ishte gjë tjetër vetëm se e tëra varrë që gatuante vetë vdekja për varrin tuaj. Kasollet tona ishin prej kashte dhe prej druri të thatë ku na fliste era dhe shiu. Ne u mësuam dhe nuk trembeshim më prej erës dhe prej shiut, ne trembeshim prej jush. Premë melodinë dhe fëshfërimat e barit dhe të drunjtave të botës dhe bëme drunjtë e gjallë të fjalës. Në rrënjën e pemës së fjalës vumë arsyen. Çdo lindje e ushqenim me qumësht dhe e bënim lëvizje. E bënim fjalë dhe gjeste, sa asgjë nuk do të kishte fytyrën tuaj. Kur turma e kuajve të vdekur, me ju krejt të vdekur, afrohej për tu vënë flakën foleve tona prej bari dhe druri, ne mësuam të fshehim fëmijët, fjalët dhe bukën. Ju nuk e kuptonit se sytë tuaj nuk shihnin. Nuk e kuptonit se ne sytë tanë dhe sytë e fëmijëve i kishim bërë fjalë dhe erë finje. Era juaj kundërmonte që larg erë bajge dhe çmendurie. Ne morëm fushat, lumenjtë dhe liqenet, ju pyjet e çmendur. Fëmijët që ne fshihnim nuk kishin nevojë tu shpjegoje gjë për bukën dhe jetën e vërtetë. Kështu zinxhiri juaj rrënohej. I pari që e kuptonte nga ju, ishte i fundit që fliste duke vdekur. Të pëlqeu?
-Të lumtë! “ Lirinë nuk jua solla unë...”

-Jo, lirinë e fituam duke mëkuar fëmijët. Nuk u nxehe?

-Jo, vetëm se desha të të qëndisja edhe një dëshirë tjetër në buzë... 
-Në kraharor dhe në buzë kam zemrën time dhe nuk më duhen dëshirat e një rrëmbyesi. Po sikur Doruntina të kishte mbetur shtatzënë dhe për këtë turp ndoqi të dashurin?
-Në monologun e mëparshëm the ndryshe. Çfarë do të provohej shpesh midis nesh? Roli apo biseda, ndërsa flasim për Doruntinën me yjet? Pse do të ishte turp? Kjo gjë në atë kohë ishte gjë normale. Desha të thosha fitore e madhe shoqërore.
-Dashuria, besa, çfarë tjetër? Doruntina thua ta këtë dashur dhe njohur rrëmbyesin e saj?
-Unë recitoj kopjonin.
-Për çfarë? Do tu shesësh ndonjë foto medies? Pse nuk gjykojmë mbi këtë rrjedhë të legjendës dhe të justifikojmë besimin tek spektatori i ri?

-Unë mendoj për rolin tim, ti për Doruntinën. Legjenda është shumë e vjetër dhe fletët e shkruara të saj koha i ka rralluar. Nuk mund të gërmosh më tepër se sa shpjegon kopjoni... Legjenda është pikante dhe është e rëndësishme të mbetët e tillë për këtë.
-Si mund ta gjemë kohën se kur është shkruar? 
-Koha gjendet vetëm të kthehesh në kohë. Në kohë kthehesh vetëm me kuaj. Në atë kohë, fjalët ishin të pakta dhe nuk emërtonin vendet. Sepse vetëm kuajt mbajnë mend rrugët dhe të fshehtat, pa trazuar të vërtetat.
-Po njerëzit?
-Njerëzit i shkruajnë. Pastaj i prishin dhe i shkruajnë nga e para. Me monologun tënd , mendoj se do të jesh prapë e bukur, e freskët dhe zonjë me vlerë për spektatorin.
-Kushedi nëna ime do të shoh foton tonë në ndonjë revistë dhe do të na priste e lumtur.

-Edhe ti do të më prezantosh me tuajt?

-Ke frikë se do të të prezantoj si rrëmbyes?

Comments (0 posted):

Post your comment comment

Please enter the code you see in the image:

  • email Email to a friend
  • print Print version
  • Plain text Plain text
Rate this article
0
Powered by Vivvo CMS v4.1.5.1
...
Powered by Vivvo CMS v4.1.5.1