Newsletter
Email:
Poll: Fjala e Lire
Si ndiheni tek Fjala e Lire?
Home | TREGIME | Prapë mbi kuaj?

Prapë mbi kuaj?

Font size: Decrease font Enlarge font
image Shefqet Sulmina

Prapë mbi kuaj?

(vijim)

-Atëherë pse do të më njohësh me nënën tënde?
-Po rrëmbyesi nuk kishte një nënë?
-Patjetër. Po ngrihem të paguaj!
-Prit!
-Jo, sot po paguaj unë.
-Pse?
-Ty do të duhen paratë për kopshtin me lule. Më duket se ke ardhur në këmbë dhe do të hipësh në makinën time.
-E ke vendosur? Do të lash borxhin e mushkës?

-Nuk e di nëse do të hipja vërtetë serish në mushkën tende?!
-Nuk të hipa unë, të hipi roli, regjia! Nuk e di nëse njerëzve do tu duhej të merreshin ende me historitë dhe regjitë e vjetra?! Natyrën çdo vit e mbulon bora dhe pranvera. Ne po veshim të shkuarën. Nuk është e thënë se regjisori nuk ka qortuar diçka të tillë në kopjon! Në programin e artit ka qenë gjithmonë kjo liri.
-E di. Urdhri është urdhër dhe fakti për liri, është fakt. Po vi me ty. Ti ishe me mua dhe në histori, për të lënë të sotmen dhe për të veshur të shkuarën. Njerëzit janë të çuditshëm sepse e duan dhe duan ta njohin Doruntinën. Vetëm se Doruntina është kohës së shkuar dhe spektatorët të sotëm. Nuk i kuptoj lidhjet? Ndërsa unë jam e sotmja dhe ndjehem mirë që behem Doruntina.Dashuria për nënën? Dashuria për viset? Dashuria për mua? Nuk do të luaj kurrë më një  rol tjetër me ty.

-Edhe po të ishim fëmijë?

-Fëmijët nuk puthën dhe nuk luajnë me zjarre në sy të të spektatorit, sidomos për historinë, legjendat dhe vetën. Të duhesh sot, nuk hyn në punë historia.

-Kush të tha?
-Unë vetë kam qenë fëmijë. Dhe kur mësoja historinë me mërziste.
-Edhe unë kam qenë fëmijë dhe shpesh më ka ndodhur të jem edhe spektator i fëmijërisë. Ju nuk e keni provuar të hipni në kalë kur ishit fëmijë, të ndjeheshit  edhe spektator edhe fëmijë. Edhe historia ka gjëra të bukura.
-Po ti? 
-Unë kam hipur në kuaj galaktikë, në kuaj fantazie të fëmijërisë.Nuk besoj se nuk keni hipur dhe ju. Mbase ju i keni numeruar yjet, unë, jo.  Ju nuk dini ti shaloni yjet si kuaj. Çdo yll është i bukur, i gjallë dhe për mua një kalë. Herën tjetër nuk do të marrë më me mushkë. Në kthim, nëse ti vjen me mua për të festuar ditëlindjen e nënës time, nuk i kushton gjë regjisorit të na blej një kalë? Do ti hyjmë kësaj feste dhe historisë me kalë...
-Dhe do një kalë për këtë?
-Po. Dua një kalë për ty.
-Do një kalë për mua dhe do që ta blej regjisori? 
-Po.
-Provo e pyete, nëse ta blen? Nga të vinë këto mendime? Ku do ta lidhësh kalin në këtë qytet plot dritë, lëvizje dhe smog deri sa të nisemi?

-Para muzeut kombëtar. Në krah të kalit të Gjergjit. Po unë po flas për kuajt e qiellit dhe me një yllësi të sotme si ti.
-Dua të them një gjë: shpesh të shoh në ëndërr dhe më duket se rrëshqas prapë në atë pllajë të regjisë.
-Në qiell nuk ka pllaja regjie. Ka vetëm kohë dhe kuaj që vozitin dhe mbartin dëshira njerëzish.

-Nuk të kuptoj?
-Kështu e kanë rolet. Pasi luan diçka kujtohesh, përmallohesh dhe kërkon ta rifreskosh. Këtë ide mund ta këtë edhe regjisori. Edhe me mua po ndodh kjo gjë. Më vjen keq që regjisori nuk është një politikan. 

-Shumë herë zgjohem nga gjumi, përsëris kopjonin dhe ndjej të domosdoshme të më telefonosh ti. Ndërsa tani e ndjej të nevojshme dhe dua të më flasësh për qytetin. Pse regjisori duhet të ishte një politikan?

-Po si të shfaqem kur të flas për qytetin? Zgjidh njërin nga ky lumë njerëzish. Do që të bëjmë një rrotullim rreth tokës dhe të flasim për botën? E gjitha kjo brenda një dite! Nuk është vetëm një ide.Nëse nuk beson, ndale makinën, pyet njërin nga ky qytet ku jetojmë.

-Ke zë të bukur dhe reciton bukur, por je një trap i pa parë. Po sikur ky njeri të jet një fotograf? Si mund ta puthesh një grua të plagosur dhe mos të flasësh për këtë qytet të bukur? Për njerëzit e tij që na duartrokasin? Arti është ide dhe nuk ka të bëj me politikën.

-Ndërsa ju keni duar të buta dhe je e mrekullueshme për timon. Si bareshë, më kërkove ndihmë dhe unë të ndihmova me talentin dhe gjithçka timen. Tani dua të të hipë në kuajt e galaktikës me ty, mendimet e mia dhe të ardhmen. Ose ideja ime nuk ekziston, ose ne jemi të të pa aftë ta realizojmë! 
-Më duket se po harxhojmë kohë.
-Edhe unë kam dashur të të telefonoj, por jo në mesnatë. Nuk ka shumë semafor si tani dhe kam frikë se të tremb në atë orë. Dua të të telefonoj në mëngjes, por kam frikë se ti do të detyrohesh të zgjoheshe shpejt. Sepse mëngjesi është çasti kur kam nevojë më tepër për ty dhe dua të shëtis në tërë botën. Mëngjesi për mua ka shumë cicërima zogjsh dhe një fllad mëndafshi më pështjellë vazhdimisht për mbrëmjen e shkuar.
-Mos janë fjalë të një kopjoni që do të shkruash për mbrëmjen që shkuam?
-E ndjen frymën time? Në cilën gjeografi të botës gjendet tani në rrugëtim?

-Nuk është sipërfaqësor si fjalët e tua, është e thellë dhe duket sikur punon në një llavë të rrumbullakët vullkani. Tani e tutje do të më dukësh si ndonjë njeri i lashtë, hipur mbi një kalë, mal dhe kohë veshur me stemën e mendimeve pa asnjë rend. Nëse do të shkruaje kam frikë se shkrimet e tua do tu ngjanin atyre kalave të vjetër me gur të lashtë dhe të pa gdhendur. 
-Nuk do të më vijë në mëngjes era të më zgjoj për ty! 
-Pse?
-Sepse kopjoni nuk thotë se unë isha veshur me stemën e mendimeve pa asnjë rend. Do të të thotë se unë isha veshur thjesht me mendime. Krejt kohën e lirë nuk do ta kaloja duke brejtur gurë dhe kohë të lashtë. Mirëpo ne njerëzit e sotëm jemi ndryshe. Të gjitha ëndrrat i bëjmë ide, të gjitha idetë i bëjmë gjeografi.

-Një ditë më parë isha në det dhe pata nevojë për ty. 

-Nuk dije të notoje? Do të lija gdhendjen e gurëve të lashtë, do të zija një yll, një kalë të gjallë galaktike dhe do të vija.
-Kur të vije ti, dielli do të ishte rrëzuar në dallgën e fundit të detit. Pse nuk më flet për qytetin, për këtë rrugë ku do të kërkoje ndonjë kafene të heshtur!
-Nuk dua të flasë, dua të shkruaj. Fjalët dhe njerëzit sot i merr era shpejtë. Aq shpejt sa do të ishte e vërtetë se do të përfundonin mbi ndonjë gotë në kafenetë e heshtura . Ose, aq shpejt sa ti do të habiteshe që unë do të gjendesha para teje.
-Do që të më dehesh me komplimente! Do që të më gënjesh? Koha qënka kaq e shpejtë sa nuk do të kishte kohë të mbathte kuajt e tu?
-Jo. Por atje në viset e mia, ku ti do të vish, nëse ti do që të vish, është gjuha e nënës sime. Nëse ti do të vish me mua, duhet të flasësh gjuhën që ajo më ka mëkuar mua. Jo gjuhën e kuajve që thua se kohës i duhet kohë për ti mbathur.
-Ej! këtu në qytet nuk ka kuaj. Kur erdhi nëna jote çfarë gjuhe fliste?

-Në atë kohë nuk kishte kuaj galaktikë. Nuk kishte kuaj në atë kohë dhe bota ishte e sheshtë si pjatë, ndërsa sot vetëm lëvizje. Tani ne kemi mbërritur. Kemi mbërritur me makinën tënde, ndërsa po të vinim me kalë dikush do të bërtiste...

-Kush i solli? Çfarë janë? Ëndërr apo legjendë?

-Pse?
-Sepse kështu ndodh kur njerëzit zgjohen papritur nga ëndrrat, nga netët dhe nga pjatat e sheshta të historisë.

-Dhe prapë mbi kuaj?

-Po.

nga dorëshkrimi "Rrëmbimi i Doruntinës"

Comments (0 posted):

Post your comment comment

Please enter the code you see in the image:

  • email Email to a friend
  • print Print version
  • Plain text Plain text
Rate this article
0
Powered by Vivvo CMS v4.1.5.1
...
Powered by Vivvo CMS v4.1.5.1